اگر او را ببینم به او می گویم:

درا که در دل خسته توان درآید باز

بیا که در تن مرده روان درآید باز

بیا که فرقت تو چشم من چنان دربست

که فتح باب وصالت مگر گشاید باز

در ایام برگزاری جشنواره مطبوعات، غرفه موعود، پذیرای جمع زیادی از مشتاقان و عاشقان حضرت بود. از اینکه توانایی پاسخ گویی به همه محبتهایشان را نداشتیم خجل بودیم و به پیشنهاد دوستی، جوانان و نوجوانان میهمان موعود را به نوشتن پاسخی کوتاه به این سؤال دعوت کردیم: اگر او را ببینید به او چه می گویید؟ پاسخهای لطیف، شاعرانه و زیبایی به دستمان رسید؛ البته هنوز هم منتظر رسیدن دیگر جوابها از طریق پست هستیم. از این شماره و در شماره های آینده پس از چاپ پاسخهای برگزیده به بهترین اثر رسیده هدیه ارزنده ای تقدیم خواهیم کرد.

به تو می اندیشم

من در این تنهایی

به تو می اندیشم

بی تو در تک تک گلهای بهار

بی تو در زمزمه بین گل و سبزه و آب

به تو می اندیشم

بعد تو؛

یک یک گلها خشکید

بعد تو کاج بلند، صبحگاهان به صدای خوش باد،

هیچ لبیک نگفت

و قناری در باغ،

مرد در گوشه سرد و تاریک

و درخت گل سرخ،

قهر کرد با همه اهل زمین

به تو می اندیشم!

کاش می شد که سرانجام تو را می دیدیم

و تو با عطر گل یاس به ما می گفتی

که محبت زیباست

که درخت گل سرخ

هر کجا

می‌تواند باشد

و گل شادی هر سو

تا ابد زنده و شاداب

می‌زند گلبرگی

بر سر دخترک شاه و فقیر

و زمان خوبی

تا ابدیت جاریست

کاش می شد که سرانجام

تو را می دیدم

به تو می اندیشم...

تهران: مرجان کردیان

(دانشجوی دانشگاه الزهرا)

اگر او را ببینم به او می گویم:

ای قرار بی قراران، انس حضور تو، درمان آوارگیهایمان در راه حق شد.

کاشان، مریم نکو لعل

(دانشجوی دانشگاه علوم پزشکی)

اگر او را ببینم به او می گویم:

دریا به دریا، کوه به کوه، صحرا به صحرا در انتظار تو پیمودم

شهریار- عبدآباد

اگر او را ببینم جسارت گفتن؟! دیدن و پرواز... فقط همین

تهران- وحید علیان نژادی

(دانشجوی دانشگاه علوم پزشکی)

اگر او را ببینم به او می گویم:

اگر او را ببینم زبانم بند می آید.

تهران- روح الله نوریان

(دانشجوی علوم پزشکی)

اگر او را ببینم به او می گویم:

ای کسی که در قنوتهای نیازم تو را از ته دل صدا می زدم، و خدا را به آمدنت سوگند می دادم و دعا می کردم تا خدا در ظهور تو تعجیل فرماید اما باز، در غروبهای دلتنگیم لایه ای اشک بود که روی چشمانم را می پوشاند و مرا در صبر برای آمدنت بی تاب می کرد با آنکه می دانستم: افضل الاعمال انتظار الفرج

تهران- سارا استاد عباس، کلاس سوم راهنمایی

اگر او را ببینم به او می گویم:

که تا چه حد چشم انتظار دیدار او بوده ام و چقدر برای رسیدن به این زمان لحظه شماری کرده ام.(اما، این در صورتی است که اشکهای جاری شده از چشمانم به من یارای دیدار او و قلب کوچکم تاب تحمل این موهبت بزرگ را داشته باشد) به او می گویم: مهدی جان، دوستت دارم بیشتر از همه چیز و همه کس.

نرگس السادات هاشمی دانا، دانش‌آموز

اگر او را ببینم به او می گویم:

آن روز که کبوتران، غریبانه صلح را انتظار می کشند، روزیست که چشمان ما از سخاوت خورشید پلک نخواهند زد. و صدای بال مرغان مهاجر از دور، همراه موسیقی باد گوشواره گوش ماخواهد شد و قاصدکها پیغام خواهند آورد که:

تو می آیی!

با بیرق حق می آیی،و با شقایقی در میان انگشتانت...و من،باور دارم که تو و کبوتران روزی خواهید آمد.

تهران- گلی قهقائیان، چهارم دبیرستان

اگر او را ببینم به او می گویم:

در کدامین شب کوفه بازخواهی گشت؟ در کدامین اوج در کدامین عروج چشم به راه آمدنت، در پس تمامی دریچه های زمین ایستاده ام چقدر دلم تنگ شده است! و چشمهایم چه بزرگ شده اند! و نطفه یک سؤال که در سرم بارور می شود! پس تو کی می آیی؟ تو ای وسعت بیداری ای همه دریایی، که دلم لبریز از عطشهای بیابانی است.