با کاروان کربلا
این دل شوریده همچون نی، نوادارد هنوز
ناله ها از جان به شور نینوا دارد هنوز
ای حسین(ع) ای تشنه کام کربلا، در ماتمت
جویبار خون، نشان از چشم ما دارد هنوز
تا برآرد سر به گردون، در هوای کوی تو
این سر شوریده سودای تو را دارد هنوز
آبروی چشمه عشق است خاک کربلا
زمزم و کوثر نشان از کربلا دارد هنوز
غنچه خونین دل، پریشان دفتر گل را گشود
قصه درد تو، با باد صبا دارد هنوز
در درون، سوزی چو آتش شعله ور دارد علی(ع)
بر جگر داغی از این غم، مصطفی(ص) دارد هنوز
در جنان، سرگشته از این ماتم گردونگداز
چهره نیلی روز و شب خیرالنساء دارد هنوز
موج خیز رحمت یزدان به چشم اهل راز
راه بر سرچشمه خون خدا دارد هنوز
نخل دین احمدی بارآور از خون تو گشت
گلشن توحید از او ارج و بها دارد هنوز
مشفق کاشانی
در مصائب حضرت خامس اصحاب کسا حسین بن علی(ع)
این جامه سیاه فلک در عزای کیست؟
وین جیب چاک گشته صبح از برای کیست؟
این جوی خون که از مژه خلق جاری است
تا در مصیبت که و در ماجرای کیست؟
این آه شعله ور که زدلها رود به چرخ
ز اندوه دل گداز و غم جانگزای کیست؟
خونی اگر نه دامن دلها گرفته است
این لخت دل به دامن ما خونبهای کیست؟
ذرات از طریق صدا ناله می کنند
تا این صدا ز ناله انده فزای کیست؟
صاحب عزا کسی است که دلهاست جای او
دلها جز آنکه مونس دلهاست جای کیست؟
آری خداست در دل و صاحب عزا خداست
زآن هر دلی به تعزیه شاه کربلاست
شاهنشهی که کشور دل تختگاه اوست
محنت سپاهدار و مصیبت سپاه اوست
گفتی گناه او چه که شمرش گلوبرید
انصاف وجود و رحم و مروت گناه اوست
گویی که سقف چرخ چرا شد سیاه پوش
از دود آتشی است که در خیمه‌گاه اوست
بر کربلای او نرسد فخر، کعبه را
کان یوسف عزیز امامت به چاه اوست
سبط نبی فروغ ده جرم نیرین
رخشنده آفتاب سپهر وفا حسین
ای چرخ از کمان تو تیری رها نشد
کآزاده ای نشان خدنگ بلا نشد
دور تو بر خلاف مراد است ای دریغ
بس کام ناروا شد و کامت روا نشد
از بوالبشر گرفته بگو تا به مصطفی
آن کیست کز تو خسته تیغ جفا نشد؟
دندان مصطفی نشکست از عناد تو!؟
یا حمزه از تو خسته زخم عنانشد!؟
نشکافت از تو تارک حیدر به تیغ کین!؟
یا درد دل حواله خیرالنسا نشد!؟
ای طشت واژگون مگر از حیله های تو
در طشت، پاره جگر مجتبی نشد!؟
با این همه تطاول و با این همه خلاف
ظلمی بسان واقعه کربلا نشد
وصال شیرازی
پیام پرپر
شبی که بر سر نی آفتاب دیدن داشت
حدیث دربدری های من شنیدن داشت
نه نالم از خط تقدیر خویش در زنجیر
که سرنوشت تو در خاک و خون طپیدن داشت
چه بود در سر گلهای سرخ باغ رسول
که دست فتنه هنوز آرزوی چیدن داشت
بسیط دشت چنان لاله زار حسرت بود
که سبزه نیز سر سرخ بر دمیدن داشت
هدف چه بود، از این کارزار خون آلود
که شعله شوق به هر خیمه سر کشیدن داشت
گلی که بر بر و دوش رسول می خندید
بروی خاک مگر جای آرمیدن داشت
ستارگان چمن پیش تیغ صف بستند
خدا دوباره مگر عزم گل گزیدن داشت
پیام پرپر گلهای باغ را می برد
نسیم صبح که بر خاک و خون وزیدن داشت
صبور ثانیه های غم و بلای تو بود
دلم که وعده بسیار داغ دیدن داشت
جواد محقق
بر کشته کربلا بگریید
ای قوم درین عزا بگریید
با این دل مرده، خنده تا چند؟
امروز در این عزا بگریید
فرزند رسول را بکشتند
از بهر خدای را، بگریید
از خون جگر سرشک سازید
بهر دل مصطفی بگریید
و ز معدن دل به اشک چون در
بر گوهر مرتضی بگریید
با نعمت عافیت به صد چشم
بر اهل چنین بلا بگریید
دلخستة ماتم حسینید
ای خسته‌دلان هلا بگریید
در ماتم او خمش مباشید
یا نعره زنید و یا بگریید
تا روح که متصل به جسم است
از تن نشود جدا، بگریید
بر دنیی کم بقا بخندید
بر عالم پر عنا بگریید
بسیار درو نمی‌توان بود
بر اندکی بقا بگریید
بر جور و جفای آن جماعت
یک دم ز سر صفا بگریید
اشک از پی چیست؟ تا بریزید
چشم از پی چیست؟ تا بگریید
در گریه به صد زبان بنالید
در پرده به صد نوا بگریید
تا شسته شود کدورت از دل
یک دم ز سر صفا بگریید
نسیان گنه صواب نبود
کردید بسی خطا، بگریید
سیف فرغانی