شوق ديدار

اشاره: 14 خرداد ماه يادآور ارتحال بزرگمردي است كه در تاريخ ايران كمتر مي‏توان نظيري براي او پيدا كرد. بزرگمردي كه چه در هنگام ورود به كشور و چه به هنگام سفر به ديار باقي ميليون‏ها نفر از مردم ايران با عشق و شوري وصف‏ناپذير استقبال و بدرقه‏اش كردند. ضمن گراميداشت آن عزيز سفر كرده، توجه شما را به خاطره‏اي كه يكي از خوانندگان موعود در مورد ورود امام امت، قدس‏سره، به شهر قم، براي ما ارسال كرده‏اند، جلب مي‏كنيم.

هنوز لحظه لحظه آن روز در هاله‏اي قوس و قزح، با طعمي طرب‏انگيز، نشسته در عمق وجودم در ذهنم به تصوير كشيده مي‏شود و حلاوت آن خاطره را كه در جاي جاي رگ و ريشه‏ام رخنه كرده است نمي‏توانم از ياد ببرم، به خاطر مي‏آورم كه:

آن روز در بحبوحه تلاطم روحي و تشنگي جانم براي ديدار ناجي جامعه مسلمين در بند كشيده شده، اخبار ساعت هشت صبح، اعلام كننده دلنوازترين پيغام براي مردم منتظر و صادق ايران بود. و آن خبر عزيمت ناخداي سفينه آزادي و فريادرس دربند كشيدگان از تهران به قم بود. (اسفند 57)

پس از شنيدن اخبار با هيجاني مملو از صداقت و روحي لبريز از تشنگي ديدار با خود انديشيدم كه از اصفهان تا قم بيش از 5 ساعت راه نيست و همين ديدار مي‏توانست تا اندازه‏اي تشنگي ديدار را به آرامشي روح‏نواز بدل كند. تصميم خود را گرفتم، به هر ترتيبي بود بايد خود را به قم مي‏رساندم تا همپاي ديگر هموطنان خود استقبال كننده آن بزرگوار باشم. ساعت 10 شب بود كه به قم رسيدم هيچ‏گاه اين شهر را چنين زنده و پرشور نديده بودم. تعداد زيادي از مردان و زنان، پيروان و كودكان كه از شهرستان‏هاي دور و نزديك به شوق ديدار آمده بودند كنار خيابان‏ها مأوا گزيده بودند و در انتظار فرا رسيدن صبحگاهان آمدن آن پيام‏آور فجر نشسته و مي‏خواستند از گرمي نفسش جاني دوباره گيرند. خستگي راه را حس نمي‏كردم. فقط صداي تپش قلبم را به وضوح مي‏شنيدم كه در حسرت ديدار، عاجزانه لحظه‏شماري مي‏كرد. تا ساعت چهار صبح كه مي‏خواستم از منزل خواهرم خارج شوم و خود را به خيابان اصلي برسانم، پلك نزدم و مرتباً در حال تجسم كردن مراسم ورود امام به سر بردم، و بيم آن داشتم كه مبادا نتوانم او را ببينم! ولي نه، مي‏دانستم و يقين داشتم كه خداوند تشنگان ديدار بنده صالح و برگزيده خود را نااميد نخواهد كرد.

اعضاي خانواده‏ام با رفتن من در ميان جمعيت مخالفت مي‏كردند و

مي‏گفتند: امروز روز محشر است در بين جمعيت هلاك مي‏شوي و زير دست و پا خرد خواهي شد. در خانه بمان و از تلويزيون مراسم ورود امام را تماشا كن. ولي من مصرتر از آن بودم كه پس از چندين ساعت مسافرت و با چنين آرزويي در دل، برنامه‏ام را تغيير دهم، چرا كه در اصفهان هم مي‏توانستم از تلويزيون امام را ببينم. مي‏خواستم از نزديك چهره نوراني و باصلابتش را نظاره كرده باشم، بر پايش اشك بريزم و از اين مرد بزرگ تشكر كنم و به خاطر نجات ميهن او را به نام منجي ايران بخوانم و نامش را فرياد زنم.

بالاخره از منزل خارج شدم و كوچه پس كوچه‏هاي شهر را يكي پس از ديگري، با گام‏هايي شتابان طي كردم. وقتي سيل ميعت را در خيابان اصلي ديدم، تا لحظاتي چند مبهوت ماندم. شايد فقط اميدي وافر در قلبم مرا به جمع آن دوستداران حقيقت پيوند داده بود. بايد خدا كمكم مي‏كرد تا مي‏توانستم از ميان انبوه مردم عبور كنم و به معبر امام برسم. در بين راه يكي از خويشاوندان را ديدم و او توانست با باز كردن راه مرا از يك خيابان عبور دهد تا به خيابان اصلي برسم. در ميان افراد انتظامات خواهرم را ديدم كه مردم را به مسيرهاي سهل‏العبور هدايت مي‏كرد و كودكان را ياري مي‏رساند. يك لحظه از خودم شرمنده شدم چرا كه من هم بايد مثل او از ديشب براي هرچه بهتر برگزار كردن اين مراسم به كمك او مي‏آمدم و حال آنكه خواهرم عشقي خالص‏تر برگزيده بود.

در همين افكار سير مي‏كردم كه صداي عبور چند ماشين و آمبولانس توجهم را جلب كرد. پس از اينكه خودروها كاملاً از ميان جمعيت عبور كردند. اعلام شد كه امام خميني در يكي از ماشين‏ها بودند و براي سخنراني در حوزه علميه يا حرم حضرت معصومه با مردم ديدار خواهند كرد.

با اعلام اين خبر هياهويي برپا شد و مردم هر كدام پرحسرت‏تر از ديگري به راه افتادند. بايد تصميمي جسورانه و جدي مي‏گرفتم و خود را به يكي از اين اماكن مي‏رساندم. هنوز هم كوچكترين احساسي از نااميدي در وجودم حس نمي‏كردم و با توكل بر خدا راه حرم مطهر حضرت معصومه، عليهاالسلام، را در پيش گرفتم. هيچ كس جلوي پايش را نمي‏ديد و فقط با سيل جمعيت به جلو پيش مي‏رفتم. ناگهان پاي راستم در يكي از كانال‏هاي آب فرو رفت و قسمتي از آن بريد و خون با فشار شديدي بيرون مي‏زد. براي اينكه خود را از زير دست و پاي مردم بكشم از وسط جمعيت خارج و وارد يك كوچه شدم، روي سكويي جلوي در خانه‏اي نشستم تا پس از خفيف‏تر شدن درد پايم، دوباره به راه بيفتم.

در همين حال آمبولانس وارد كوچه شد. وقتي به انتهاي كوچه نگاهي انداختم متوجه شدم كوچه بن‏بست است، تعجب كردم. آمبولانس نزديك و نزديكتر شد تا اينكه درست مقابل سكويي كه من نشسته بودم توقف كرد. بلند شدم و از روي كنجكاوي و تعجب نگاهي به داخل آمبولانس انداختم ولي باز ايستادن لحظه‏اي قلبم را از حركت خوب حس مي‏كردم و ناگهان فريادي از سر شوق و شعف از حنجره خشكم بيرون جهيد. خداوندا! چه مي‏ديدم؟! آيا در خواب بودم؟! شايد از خونريزي زياد دچار سرگيجه شده بودم و اشتباه مي‏ديدم! ولي نه، فقط چهره تابناك امام بود كه چنين مهرباني دلنشيني داشت و اين حقيقت داشت كه او را درست در مقابل چشمان ناباورم مي‏ديدم.

ديدم آمبولانس باز شد. ابتدا حاج احمد آقا پياده شدند. چند پاسدار محافظ ايشان از ديدن من در كوچه متعجب و مشكوك شده بودند. شروع به بازرسي كيف من كردند و چندين سؤال از من پرسيدند كه شايد گوشي براي شنيدن سؤالاتشان در اختيار نداشتم و زباني نيز براي پاسخ گفتن نداشتم! با لباني پر از خنده

ولي سرمست اشك مي‏ريختم و فقط به ايشان نگاه مي‏كردم. امام به پاسداران اشاره‏اي كردند و آنها را از ادامه پرسش‏هايشان منع نمودند و سپس براي مجروحيت پايم دستور كمك دادند و با چهره‏اي نوراني وارد همان خانه كه من روي سكويش نشسته بودم شدند.

آيه ‏الله يزدي به پشت‏بام خانه رفتند و به مردم اطلاع دادند كه امام عزيز پس از مدتي استراحت براي سخنراني عازم خواهند شد.

*خاطره‏اي از فاطمه تكيه فردي