ابوغالب زراري ميگويد: آن زمان كه شيخ ابوالقاسم حسينبن روح نوبختي نيابت امام زمان، عليهالسلام، را به عهده داشت و خود پنهان شده و ابوجعفر محمدبنعلي معروف به شلمغاني رابط بين او و شيعيان بود، به خدمت زعيم شيعه در كوفه يعني ابوجعفرمحمدبن احمد زجوزجي، رفتم. او براي من مانند عمو يا پدر، گرامي و عزيز بود. آن روز به من گفت:
ميخواهي ابوجعفرمحمدبنعلي شلمغاني را ملاقات نموده و با او بيعت كني؟ چه او امروز رئيس شيعيان است. من ميخواهم به ملاقات او بروم و از او بخواهم نامهاي بنويسد و از امام زمان، عليهالسلام، براي من التماس دعا بنمايد. گفتم: آري پس هر دو به بغداد نزد شلمغاني رفتيم.
گروهي از ياران گرد او نشسته بودند. ما هم سلام كرده و نشستيم. شلمغاني به زجوزجي گفت: اين جوان كه همراه توست كيست؟ زجوزجي گفت: مردي از خاندان زرارةبناعين است. آنگاه شلمغاني رو به من نموده و گفت: از كدام يك از فرزندان زراره هستي؟ گفتم: آقاجان! من فرزند بكيربناعين، برادر زراره هستم. گفت: خاندان زراره در بين شيعيان صاحب مقام بزرگي هستند. آنگاه زجوزجي گفت:
آقاجان! ميخواهم نامهاي جهت التماس دعا براي امام زمان، عليهالسلام، بنويسم. شلمغاني گفت: باشد. وقتي من (از شلمغاني درباره خاندانم) اين مطلب را شنيدم، به درخواست دعا از ناحيه حضرت عقيدهمند
شدم و با خود نيت كردم كه حضرت براي مشكل اختلافم با همسرم دعايي بفرمايند. زيرا سالها بود كه با او و خانوادهاش اختلاف داشتم. وقتي او را در سن بيست سالگي به عقد خود درآوردم مراسم عروسي و زفاف را در خانه پدرزنم برگزار كردم. دو سال هم در خانه پدرزنم زندگي كردم. تا اينكه خواستم كه همسرم را به خانه خود ببرم آنها به من اجازه ندادند. به همين خاطر كارمان به دعوا و قهركشيد. همسرم نيز كه باردار شده بود بدون حضور من دختري به دنيا آورد كه بعد از مدتي مرد. من حتي از مرگ او هم مطلع نشده بودم. پس از مرگ دخترم، خانواده همسرم كمي نرمتر شدند و چنان مينمود كه به مستقل شدن ما راضي شدهاند. با هم آشتي كرديم. (براي تهيه مقدمات اسبابكشي) دوباره مدتي در خانه پدرزنم بودم.
همسرم باردار شد و خانوادهاش باز علم مخالفت برداشتند و كدورت افتاد و بعد از آن همسرم دوباره دختري به دنيا آورد و تاكنون هنوز آشتي نكردهايم. بدون اينكه مشكل خود را بازگو كنم به شلمغاني گفتم: خداوند عمر آقايم را طولاني كند من هم حاجتي دارم؟ شلمغاني گفت: چيست؟ گفتم: حضرت، عليهالسلام، دعايي بفرمايند تا اندوهم برطرف شود. آنگاه به (منشي خود)گفت: كاغذي بردار و حاجت اين مرد را بنويس. او هم نوشت: زراري به جهت مشكلي كه او را اندوهگين نموده التماس دعا دارد. آنگاه نامه را پيچيدند و ما برخاستيم و رفتيم.
بعد از مدتي براي جواب نزد شلمغاني رفتيم. حضرت، عليهالسلام، مرقوم فرموده بودند: اما آن مرد و همسرش خداوند بين آنها آشتي برقرار كند! من بسيار تعجب كردم وقتي باز گشتيم او به من گفت: نظرت چيست؟ گفتم: چون اين سري بود كه جز خدا كسي از آن اطلاع نداشت اما ايشان آن را ميدانستند گفت: آيا در مورد امام، عليهالسلام، شك داري؟ موضوع چه بود؟ آنگاه من تمام ماجرا را گفتم و او نيز بسيار تعجب كرد. خداوند نيز به جهت دعاي
حضرت، عليهالسلام، آن زن را مطيع من نمود و ساليان دراز با او زندگي كردم و فرزنداني خداوند از او به من ارزاني كرد. پيشامدهاي بدي نيز روي داد اما در برابر همه آنها صبر كرد. چنانچه هيچ زني آنگونه نميتواند صبر كند. و هيچ برخورد بدي هم بين من و او و خانوادهاش تا زماني كه روزگار ما را از هم جدا كرد و وفات نمود، پيش نيامد.
اين رويداد تنها رابطه من با حضرت، عليهالسلام، نبود بلكه پيش از آن هم نامهاي نوشته و خواهش نموده بودم كه حضرت، عليهالسلام، قطعه زميني را از من قبول بفرمايند. اما اين كار را تنها براي رضاي خدا نكرده بودم! بلكه ميخواستم به اين وسيله با ياران حضرت كه آن زمان تحت سرپرستي حسينبنروح نوبختي بودند رابطه داشته باشم و با آنها باشم تا بعضي مشكلات دنيايي و ماديام برطرف شود. چون بسياري از آنها صاحب نفوذ بودند - اما امام - عليهالسلام، پاسخي ندادهاند. من اصرار كردم. حضرت عجلاللهتعالي فرجه، مرقوم فرموده بودند:
شخص مورد اطميناني را پيدا كن و اين قطعه زمين را به نام او كن چون بعدها به آن نياز خواهي يافت! من نيز آن زمين را به نام ابوالقاسم موسيبنحسن زجوزجي پسر برادر ديني عزيزم يعني همان ابوجعفر محمدبناحمد زجوزجي نمودم چون مورد اعتماد بود زيرا هم متدين بود و هم صاحب ثروت. بعد از مدتي گروهي از اعراب (در جريان يك درگيري) مرا به اسارت درآوردند و تمام زمينهايي را كه در تملك من بود و همه غلات و چهارپايان و وسايلي را كه در آنها بود و روي هم هزار دينار ارزش داشت، غارت كردند. بعد از مدتي كه در اسارت آنها بودم خودم را با پرداخت صد دينار و هزار و پانصد درهم خلاص كردم و پانصد درهم هم به عنوان اجرت به كساني كه به عنوان قاصد به اطراف فرستاده بودم خرج كردم. اينجا بود كه آن تكه زميني كه به نام ابوالقاسم موسيبنحسن كرده بودم به كارم آمد و آن را فروختم.1
پينوشتها:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. ر.ك: المجلسي، محمدباقر، بحارالانوار، ج 51، ص 320 - 323؛ علي دواني، مهدي موعود (ترجمه جلد سيزدهم بحارالانوار)، ص 635 - 633؛ غيبت، شيخ طوسي؛ اين داستان به دو روايت در بحار آمده و در آن دو اختلافاتي هست. استاد دواني روايت دوم را ترجمه كردهاند نگارنده داستان را تلفيقي از هر دو قرار داده است.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑