مهدي قزلي
ساعت را نگاه كردي: 9:25، كنار پنجره آمدي. چراغهاي خانهها و خيابانها به تو چشمك ميزدند. صداي پرستار هنوز در گوشت طنين داشت: آقا شما نظم اينجا رو به هم زديد، بفرماييد بيرون تا قبل از ساعت 12 هم تشريف نياريد.
قدم زدن در خانه كلافهات كرده بود. تمام چراغها را روشن كرده بودي، حتي چراغ مطالعه را، زير لب زمزمه ميكردي: امشب بايد نورباران بشه.
به ياد اين جمله معصوم كه: وضو نور است و تجديد وضو نور علي نور براي چندمين بار وضو گرفتي.
- امشب بايد نورباران بشه.
حوله را روي صورتت گذاشتي و دستت را روي حوله. گرمي نفسي را كه از بينيات خارج ميشد روي كف دستانت حس كردي. حوله با فشار دستها پايين لغزيد. وقتي حوله كنار رفت، عكس قاب شده پدرت روي ديوار خودش را در چشمت نشاند. قطره اشكي از كنار گونهات سرازير شد.
- بابا اي كاش تو هم بودي امشب.
جلو رفتي دستي روي قاب كشيدي. ياد حرفهاي پدر افتادي: پدرم شبهايي كه كمتر از كار روزانه خسته ميشد مرا كنار رحل تميز و چوبياش مينشاند و هر بار گوشهاي از كتابي را برايم ميخواند و معرفت حضرت را در وجودم بيشتر ميكرد. هميشه هم ميگفت: مهدي جان! اگه آقا ظهور كنن ما بايد آماده باشيم.
شبهاي سرد زمستان از خاطرات گذشته ياد ميكرد. زبان پدربزرگت ميشد و حرفهاي او را سينه به سينه برايت منتقل ميكرد: پدر پدربزرگت هميشه جمعهها دست پدربزرگت و بچههاي ديگه رو ميگرفت، ميبرد خارج از شهر و با آنها تمرين ميكرد. تيراندازي، سواركاري و مهارتهاي فردي. هميشه هم به پدربزرگت ميگفت: مهدي جان! اگه آقا ظهور كنن ما بايد آماده باشيم. حرفهاي پدر و پدربزرگت هم متأثر از آن عهد فاميلي بود. هنوز يادت هست كه پدرت بارها به تو گفته بود: مهدي جان! الآن قدرت قلم از هر چيزي بيشتر است. بهتر است تو قلمت را قوي كني. كلاسهاي مختلفي كه در آنها چگونه قصه نوشتن را آموختي، همگي به همت پدر بود. هميشه به تو ميگفت: مهدي جان! اگه آقا ظهور كنن ما بايد آماده باشيم.
پدرت را خاك در آغوش گرفته ولي عهد جدهات هنوز ادا نشده بود.
- ساعت، ساعت چنده؟
ساعت مچيات را كه براي وضو گرفتن باز كرده بودي جستجو كردي، به ساعت ديواري پناه آوردي. هنوز يك ساعت و نيم به آنچه پرستار گفته بود مانده بيقراري تمام وجودت را گرفته بود و
نميدانستي چه كني پرستار ميگفت: طبيعيه همه براي بار اول اينجورين. ولي او نميدانست از عهد جدهات بيخبر بود و از اينكه آخرين نفر در راه است.
ياد روز خواستگاريات افتادي، همان روز كه ريحانه با آن چادر سفيد كه گلهاي كوچك قرمز داشت رو به رويت نشست و تو گفتي كه نفر قبل آخر هستي و او كه ذوق كرد. شادي سراياي وجودش را گرفت كه عهد فاميليتان را احتمالاً شما دو نفر كامل ميكنيد.
عهدي كه با گوشت و خون فاميليت آميخته شده بود. ساعت را نگاه كردي. فقط يك ساعت تا نيمهشب مانده بود. تصميم گرفتي تا بيمارستان پياده بروي تا همزمان را كه سپر راهت شده بود بكشي و هم بيقراريات را جوابي داده باشي.
در كمد را باز كردي عهدنامه را برداشتي، با اينكه تقريباً حفظش كرده بودي ولي ميخواستي اگر دوباره در باتلاق انتظار گير افتادي دستآويزي برايت باشد.
هواي خنك بهاري گونه روي گونهات گذاشته بود و تو خوب احساسش ميكردي. مخصوصاً وقتي به عطر ياسهاي باغچه كنار خيابان همراه شد. عهدنامه را زير بغل گذاشتي، دست در جيب كتت كردي و سرت را پايين انداختي. خيابان خلوت بود – در آبي كه وسط خيابان جمع شده بود. ستارههاي آسمان صاف را ديدي كه خودشان را زير پايت فرش كرده بودند. زير لب زمزمه كردي: امشب بايد نورباران باشه. سر بلند كردي ماه كامل بود.
- نيمه كدوم ماه هستيم؟
ذهنت مخشوش بود، يادت نيامد.
- مهم نيست. همين كافيه كه آقا هم وقتي ماه كامل بود به دنيا آمدند.
قدم از پي قدمت ميآمد و راه كوتاه ميشد. از دور بيمارستان نمايان گشت. ساعت را نگاه كردي، چيزي به نيمهشب نمانده بود. همينطور راهي تا بيمارستان. تيرهاي چراغبرق يكي يكي از كنارت عبور ميكردند تا به بيمارستان رسيدي. اولين مشكل نگهبان بيمارستان بود كه با تلفنهاي متعدد حل شد. وقتي داخل شدي يادت آمد گل نگرفتي.
- اين موقع شب گل از كجا گير بياورم؟
دوباره به راه افتادي. دست در جيب كتت كردي تا مطمئن شوي هديه مادرت را همراه آوردهاي. گردنبند جدهات كه قرار بود از آن مادر آخرين نفر شود. تو نفر قبل آخر بودي و گردنبند در دست مادرت و حالا...
سوار آسانسور شدي. طبقه سوم، در باز شد. در اين طبقه هيچ كس نبود. تمام فاميلهاي نزديكت را در حادثه زلزله از دست داده بودي. فاميلهاي ريحانه هم همگي در شهري ديگر بودند. فقط تو مانده بودي و ريحانه. سراغ پرستار رفتي:
- سلام خانم به من گفتند
ساعت 12 بيام، اومدم، چه خبر؟
- شما آقاي مهدي...
- بله خودم هستم.
- چند سالتونه؟
- چند روز ديگه 20 سالم تموم ميشه.
نگاه تعجبآميزي كرد، وراندازت نمود.
- اوليه؟
- بله!
- پس به خاطر همينه كه يه مقدار دير شده. معمولاً اولي سخته.
- يعني چي؟
- يعني اينكه بايد يه مقدار صبر كنيد.
برگشتي و روي صندلي نشستي: صبر تا كي؟ دل توي دلت نبود. عهدنامه را كه شبيه شجرهنامه بود باز كردي، نام پدربزرگت و پدر پدربزرگت هم نام خودت بود، همگي پسر اول خانوادهشان بود.
دوباره شمردي. يك، دو، سه... سيصد و ده، سيصد و يازده، سيصد و دوازده و تو سيصد و دوازدهمي بودي. عهدنامه هم نتوانست در مقابل انتظار كاري كند. دفترچهاي را كه در آن طرح داستان مينوشتي درآوردي. به طرحهايي كه هنوز داستانشان نكرده بودي نگاه انداختي. طبق معمول هميشه كه براي طرحي فكر ميكردي و چيزي به ذهنت نميرسيد درون دفترچه خطهاي بيهدف ميكشيديد. پرستاري به سمتت آمد. بلند شدي، عهدنامه و دفترچه روي زمين افتاد.
به سمت پرستار دويدي:
- خبري نشده آقاي پرستار... ببخشيد خانم پرستار؟
- نه ولي ديگه وقتشه.
انتظار كشيدن هميشه برايت سخت بود. لامپهاي راهرو يكي در ميان خاموش بود. با چشم كليد آنها را جستجو كردي. همانجا كنار صندلي چند كليد بود. اولي را امتحان كردي دومي را و سويم... لامپها روشن شد، زير لب زمزمه كردي:
- امشب بايد نورباران باشه.
عهدنامه و دفترچه را از روي زمين برداشتي. قلمت را جستجو كردي. به نظرت رسيد اين اتفاق تاريخي را داستان كني. دست از بيهدف خط كشيدن برداشتي و نوشتي:
به نام خدا
طرح اين داستان نرود از يادم هنگام جنگ جهاني دوم قواي متفقين با وجود اعلام بيطرفي ايران آن را تصرف كردند. ضعف حكومت مركزي باعث شد، هيچ مقاومتي در برابر اين تصرف صورت نگيرد. اين عدم مقابله جسارت سربازان اجنبي را بيش از پيش نمود و دست آنها را براي غارت و تجاوز به اموال و نواميس مردم باز گذاشت. در يكي از شهرهاي كوچك حاشيه كوير مردها همگي دست به دست هم دادند تا اجنبيها نتوانند داخل شهر شوند. در بيرون شهر نبردي سخت و البته كوتاه درگرفت كه نتيجهاش به خاك و خون كشيده شدن مردان شهر بود. بعد از آن سربازان متفقين داخل شهر شدند و از هيچ بيحيايي دريغ نكردند. خانهها آتش گرفت، حرمتها شكسته شد. خونها ريخته شد، اموال غارت شد و...
اين عصيانگري به حدي بالا گرفت و فساد به قدري زياد شد كه مردم فكر كردند آخرالزمان شده و ظهور حضرت حجت نزديك است. همگي دست به دعا برداشتند تا شايد تعجيل صورت گيرد. آنقدر دعا كردند و منتظر ماندند تا سربازان بنا به دستور فرماندهانشان شهر را الي كردند.
زني از بزرگان شهر كه حرفش خريدار داشت مردم را كه عمدتاً با هم فاميل بودند جمع كرد و به آنها گفت: اگر آقا ظهور نكرده و به ياري ما نيامده يعني هنوز 313 يار حضرت كامل نشده و ما كه ادعا ميكنيم او را كمك ميكنيم ادعايمان واهي است. اين بلا بلايي بود كه به واسطه فراموشي ايشان بر سر ما نازل شد. حالا من از طرف شما عهد ميكنم من بعد در هر خانوادهاي اولين پسري كه به دنيا ميآيد نامش را مهدي بگذاريم تا ديگر از يادمان نرود كه منتظر آمدن كسي هستيم و اين كار را تا وقتي تعداد اين مهديها به 313 نرسيده ادامه دهيم. انشأالله همگي ما...
پرستاري به سمتت آمد. رو به رويت ايستاد. سرت را بلند كردي.
- به دنيا اومد؟
پرستار كه لبخندي به لب داشت پرسيد: چندميه؟
- سيصد و سيزدهمي
پرستار شوكه شد: سيصد و سيزدهمي؟.
- آره... نه ببخشيد حواسم نبود. اوليه.
- دوست داشتيد چي باشه؟
- پسر باشه... سالم باشه يا دختر، هيچ فرقي نميكنه!
پرستار از عرض پيشانيات و رعشه دستت و از پرت و پاهايي كه ميگفتي فهميد كه نبايد زياد معطل كند.
- مژدگاني يادتون نره شما صاحب يه پسر كاكلزري شديد.
دهان پرستار را ميديدي كه باز و بسته ميشد و چشمانش كه هنوز متعجبانه نگاهت ميكرد.
هميشه فكر ميكردي اگر در چنين موقعيتي قرار بگيري فريادي بزني كه گلويت آسيب ببيند يا چنان بالا بپري كه از پايين آمدنش پايت بشكند ولي بغضي سنگين به جان گلويت افتاده بود و لرزي عجيب گريبان پايت را گرفته بود. بغضت تركيد به سمت پنجره دويدي، سرت را بيرون كردي:
- خدايا شكرت!
هجوم اشكها ناگهان صورتت را خنك كرد. ماه فروغ ستارهها را كم كرده بود.
- آقا اين هم عهد ما. آخرين
غلامت هم اومد آقا بيا...
برگشتي عهدنامه و دفترچه را برداشتي. گردنبند را در دست گرفتي كه به ريحانه هديه كني. زير طرح داستاني كه در بيمارستان نوشته بودي قلم را لغزاندي: نام داستان: آخرين نفر.