زمزمه‏هاي سبز

سيد هادي سيد وكيلي

دوستان عيب كنندم كه چرا دل به تو دادم

‏بايد اول به تو گفتن كه چنين خوب چرايي

پرده بردار كه بيگانه خود اين روي نبيند

تو بزرگي و در آيينه كوچك ننمايي 1

جمال يار دل‏آراي زميني جمال نيست در مقابل جمال خورشيدوش تو.

ليلي و مجنون عشقبازي از تو مي‏آموزند آنگاه كه تو با محبوب خويش به نماز مي‏ايستي.

بر ديوارهاي كاهگلي دلم تنها عكس تو را آويخته‏ام اي زاده نرگس.

پروانه‏ها در بين گلهاي محمدي عطر و بوي تو را مي‏جويند اي سبزتر از بهار.

آذين سجاده‏ام درب‏هاي تار هجران تنها نام و ياد توست اي منتقم موعود.

شكوفه‏هاي انتظار را هر صبح و شام تنها در فراق تو با اشك چشم، باران مي‏كنم اي نازتر از باران.

و آن هنگام كه ذكر تو مي‏پويم تمام حياط خانه دلم مثل خانه مادربزرگ در غروب جمعه پر از عطر گل‏هاي ياس

رازقي مي‏شود اي فرزند ياسين.

بر تارك سينه‏ام تنها نام تو نقش بسته است اي طلسم بسم اقاقي.

و در هر لحظه تمامي ذرات وجودم تنها تو را مي‏خوانند اي معناي زندگي.

من از تو ناگزيرم،

من

بي نام ناگزير تو مي‏ميرم.2

بي‏عمر زنده‏ام من و اين بس عجب مدارروز فراق را كه نهد در شمار عمر3

پي‏نوشت‏ها: