مولايم!
سبزترين لحظههاي زندگيم دمي است كه كبوتر يادت بر آشيان دلم مينشيند.
و آسمانيترين دقايق آنات حياتم زماني است كه جذبه غمزههايت، مرغ جانم را در دام عشقت مينشاند.
اي گل عطرآگين محبت! شكوفههاي حيات انساني آن گاه بر شاخسار وجودم جوانه ميزند كه شميم ذكر و ياد تو دلم را معطر ميسازد.
و شبستان تاريك عمرم آن زمان روشن ميشود كه ابر مهربانيت، بر آن، باران نور ميبارد.
مولايم!
يادت زمزم زلالي است كه با كوثر عصمت پيوند دارد؛ چه، اين ياد، ياد تو ست و تو معصومي.
پس آنگاه كه به يادت هستم و از جام حضورت در ژرفاي جان خويش مستم، نه نفس بدسگال را به ايمانم راهي است؛ و نه شيطان و دجال را در حرم دلم، پناهي.
در آن لحظات، طراوت فضيلت را در وجودم مييابم. و حلاوت معنويت را در كام جانم احياي ميكنم.
دريچههاي نور به رويم باز ميشود. و در ملكوت انسانيت به پرواز درميآييم. و در اين حال، گناه به سويم ره نخواهد داشت، چرا كه در آن لحظات من تنها نيستم، بلكه در كنار توام.
آري، تو كه تجلي خدا يي، و بيكرانه نور و هدي.
مولايم! اي كعبه عشقم!
در آن لحظات نوراني، دلم به سويت در نماز است، اگرچه جانم نيز از هجران رويت، در سوز و گداز.
محبوبم!
و من آنقدر اين لحظات را دوست دارم كه هيچگاه نميخواهم از آن دست بردارم.
و اگر - دلدار من - اين دل در كنار تو باشد، غرق حضور و غريق نور و ظهور ميگردد.
مولايم!
خود ميداني كه در اين راه، تنها، لطف دمادم تو مرا يار تواند بود.