اين انديشه كه پس از حضرت امام حسن عسكري، عليهالسلام، چه كسي زمان امور شيعيان را بر عهده خواهد گرفت، ذهن و دل بسياري از ياران آن حضرت را به خود مشغول داشته بود و از اين رو آنها تلاش ميكردند در فرصتهاي نادري كه توفيق زيارت حضرتش را مييافتند به نوعي پرسش دروني خود را با امامشان مطرح كنند.
از جمله در يكي از روزها كه عثمانبنسعيدعمري يار و ياور باوفاي حضرت عسكري نيز در مجلس آن حضرت حضور داشت، يكي از ياران ايشان پرسيد:
- شما درباره اين حديث كه از پدران بزرگوارتان، كه بر آنها سلام باد، نقل شده چه ميگويد:
زمين تا روز قيامت از حجت خدا بر بندگان تهي نميماند. و هر كس كه بميرد و امام زمانش را نشناسد، به مرگ جاهلي از دنيا رفته است؟
آن حضرت در پاسخ فرمود:
آري اين سخن همانند روز حق است.
- اي پسر رسول خدا، پس چه كسي پس از شما امام و حجت خواهد بود؟
- پس از من، پسرم محمد، امام و حجت خواهد بود. هر كس بميرد و او را نشناسد به مرگ جاهلي از دنيا رفته است. آگاه باشيد كه او را غيبتي است كه در آن نادانان به گمراهي ميافتند و اهل باطل هلاك ميگردند. هر كس كه در اين دوران (براي ظهور) تعيين وقت كند، دروغ ميگويد. سپس (با سپري شدن دوران غيبت) او ظهور ميكند. گويا پرچمهاي سفيدي را كه در نجف كوفه بر بالاي سرش در اهتزاز است ميبينيم.1
با انتصاب حضرت مهدي، عليهالسلام، به عنوان دوازدهمين امام شيعيان، شجره طيبه امامت، برگ و باري تازه يافت. تا امروز كه آغاز يك هزار و يكصد و شصت و يكمين سال امامت آن حضرت را جشن ميگيريم. بدان اميد كه با ظهور حضرتش همه اهل عالم از اين شجره طيبه بهرهمند گردند.
انشأالله
پينوشتها:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. كمالالدين، شيخ صدوق، ج 2، ص 409.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑