رضا بابايي
زيستن ما را هماره دو پرسش به چالش انداخته است: چرا و چگونه؟ انتظار، پاسخي است به چگونه
زيستن؛ اما براي چرا زيستن نيز تفسيري است كه در نخستين فصل كتاب ظهور، به تحرير تقدير درآمده است.
تاكنون از خود ميپرسيديم: زيستن چرا؟ از اين پس به پرسشي ديگر نيز ميانديشيم: بودن، و تو را نديدن
تا كي؟ مگر بخت ما را چه اندازه قساوت است كه تو را اين همه از ما دريغ كرده است؟ آيا همه بختهاي عالم چنين سنگدلاند؟
با خود انديشيديم: اگر زمانه بگذرد، زمينه فراهمتر ميشود و ميان دستهاي ما و دامان تو، راهي كوتاهتر
از توبه نصوح ميماند؛ اما هرچه بر عمر زمان ميگذرد، مكان تو از ما دورتر ميشود. آيا انديشه ما خام بود يا زمانه جفاكار است؟
از اين دست پرسشها بسيار است، و جز لقاي تو، هر پاسخ ديگر، خود مسألهاي است و پرسشي و حيرتي.
اي لقاي تو جواب هر سؤال مشكل از تو حل شود بي قيل و قال1
پينوشت:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1.مولوي.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑