سرمقاله (رانده بهشت حضور!)

اسماعیل شفیعی سروستانی

السلام عليك يا اباصالح المهدي

همه ساله هشتم ربيع‏الاول آرام و بي‏صدا مي‏آيد و مي‏رود، به گونه‏اي كه عده كمي متوجه آمدن و رفتنش مي‏شوند، صفحات هيچ تقويم و سررسيدي هم اين روز را قرمز نشان نمي‏دهد، مثل همه روزهاي عادي، شايد اگر راديو و تلويزيون هم كمي پيچ ساز و طرب را كوتاه‏تر نمي‏گرفت و مجري‏ها براي رفع تكليف سالروز شهادت امام حسن عسكري، عليه‏السلام، را تسليت نمي‏گفتند در اين حد مختصر هم كسي متوجه اين روز نمي‏شد. مراد نگارنده تذكر پاسداشت مقام يازدهمين خورشيد آسمان امامت نيست. هشتم ربيع نقطه عطفي بزرگ در تاريخ حيات آدمي بر كره خاك است، روزي كه اگر شناخته شود هيچكس از ابنأ بني‏آدم سر از خانه بدر نخواهد كرد.

از روزي كه آدم، عليه‏السلام، پاي بر عالم امكان نهاد تا هشتم ربيع‏الاول سال 260 ق. كه نمي‏دانم چند سال يا چند هزار سال طول كشيده هيچگاه آدميان از حضور حجت خدا در ميان خود بي‏بهره نبودند، درست مثل ماهي كه در ميانه دريا از آب غافل بود. بناگاه در اين روز مردم، بي‏آنكه متوجه ژرفاي حادثه و عظمت ابتلا و بلا شوند شاهد آخرين روز از فصل زيباي حضور شدند و از آن روز به بعد، پاييز غيبت فرا رسيد. روزها سرد و سردتر شدند و هوا تاريك و تاريك‏تر تا آنكه زمستان سرد غفلت و خودكامگي بر همه جا سايه گسترد.

در اين روز بشر همه استعداد و همه شايستگي زندگي با حضور حجت خدا را از دست داد و درخور دوري و حرماني شد كه تا به امروز چونان غريقي دست به هر حشيشي مي‏يازد بي‏آنكه هيچگاه از دست پندار و ظن و گمان رهايي يافته باشد.

هيهات كه ين رانده بهشت حضور پيش از آنكه چونان پدر، آدم ابوالبشر، روي زاري بر خاك انابه و توبه نهد و رانده شدن را به خود برگرداند، غيبت را به آخرين حجت خدا معطوف داشت و بيش از هر زمان روي به كوير خودكامي گرداند. و چونان شداد سر در پي ساختن بهشت بر فرش زمين نهاد. اما، هر روز هوا سرد و سردتر شد و شب غيبت ديرپا تا آنگاه كه هشتم ربيع به تمامي از خاطره‏ها محو شد. روزي كه آدميان را از بهشت حضور راندند

غيبت بلاي بزرگي بود، دردي جانكاه، مجازاتي سخت و آزموني عظيم بي آنكه كسي بداند چه وقت به پايان مي‏رسد اما از آن بزرگتر و دردناكتر غفلت ما بود، تجربه زندگي بي او چنان امر را مشتبه ساخت كه پنداشتيم بي او هم مي‏توان سكوت سنگين غيبت و وسيله‏اي براي بر هم زدن ديگ جوشان غفلت.

اگرچه پرچم امامت و ولايت به مقام عظماي امام عصر، عليه‏السلام، سپرده شد اما، غفلت مسلمين و غيبت آن عزيز مجال اعمال ولايت در عرصه تاريخ و زمين را به تعويق انداخت تا جايي كه تباهي همه عصرهاي حيات فرهنگي و مادي ساكنان كره خاك را درنورديد.

از آن هنگام عموم مردم و از جمله مسلمين راه خويش گرفتند، بر مركب ظن خود سوار گشته، در ميدان زمين جولان دادند.

جماعتي با نواختن ساز ديدار و ارتباط، نواي تشرف و رخصت شفابخشي و امثالهم دردادند و از اين طريق بر اندوخته انبان شهرت و آز خود افزودند تا شايد مهر و جاهت بر نامه روزان و شبان خود زنند و با فريب، عوام‏الناس غافلتر از خود را دنباله‏رو خويش سازند.

جمعي ديگر نيز در آشفته بازار غفلت و بلاي غيبت، نام آن محبوب غايب را وسيله تطهير خويش ساختند و تازيانه كين‏كشي و انتقام بر گرده رقيب روانه كردند بدان اميد كه با دردادن شعار من مصيبم و خصم مخطي از تنور قدرت‏طلبي نان اعتبار و مشروعيت را فراچنگ آرند.

جماعتي ديگر ذكر آن محبوب جاني را در تيول خويش آوردند و ملك طلق خويش فرض كردند و چنان بر اين گمان پاي فشردند كه هيچ كس را ياراي گفتگو نماند. تا آنجا كه امر بر همگان مشتبه شد و طي ده‏ها سال همه گفتگوكنندگان و ذاكران نام حضرت، منسوب به انجمن‏ها و جماعات شدند.

جماعتي نيز غيبت خورشيد را بهانه عزلت گزيني، دوري از هرگونه تلاش اجتماعي و سياسي (كه مي‏توانست ميدان حضور خصم عنود را تنگ نمايد ) ساختند، مردم را به حال خود رها نمودند و در خلوت ذكرو سجاده در انتظار ديداري و رؤيايي نشستند.

اينهمه حاصلي جز افزوده شدن لايه‏اي ديگر بر لايه‏هاي غفلت، بروز نوعي يأس در ميان عموم مسلمين و گاه دوري گزيدنشان از دين و مسلماني نداشت. امروزه در كنار آنهمه رنج، شاهد ظهور آثار قلمي و فعاليت‏هاي فرهنگي سطحي، بي‏محتوا و گاه مملو از انديشه‏هاي خرافي حتي آميخته با گرايش‏هاي سكولاريستي روشنفكرانه و سوداگرانه هستيم كه مجال تجديد روحيه و حيات فرهنگ اصيل مهدوي را در ميان شيعيان و مسلمين از بين مي‏برد.

خلاصي از اينهمه نيازمند هوشياري، بسط فعاليت‏هاي تحقيقي و نشر آثار غني، قوي و علامانه است. تجربه بيست سال اخير نشان مي‏دهد كه واگذاري همه اين امور به دولت و دولتي كردن اين امور نه تنها منتج به نتيجه‏اي مطلوب نمي‏شود بلكه خود باعث دوري بيشتر و بروز عكس‏العمل‏هاي منفي در ميان مردم نيز مي‏شود. چه، مردان سياست همواره سر در پي عمل سياسي خود دارند و هر امري را مبدل به حربه‏اي براي رسيدن به مقاصد سياسي خود مي‏سازند. فعاليتي از اين دست كه اخيراً آغاز شده مي‏تواند بر اركان آخرين عاملي كه مي‏تواند مسلمين و شيعيان را در وقت رويارويي با شرك و فرهنگ و تمدن شرك‏آلود و طغيانگر استكباري در امان دارد، ضربه وارد مي‏آورد.

نيروي عظيم و نهفته فرهنگ مهدوي مي‏تواند بيش از هر عاملي مستضعفان و به ويژه مسلمين را براي خروج از انفعال و مصون ماندن از تبعات سؤ فرهنگ و تمدن جاري مهيا سازد به شرط آنكه...

سردبير

ای شاه سوار ملک هستی

سلطان خرد به چیره دستی

ای ختم پیمبران مرسل

حلوای پسین و ملح اول

ای حاکم کشور کفایت

فرمانده فتوی ولایت

ای بر سر سدره گشته راهت

وی منظر عرش پایگاهت

ای خاک تو توتیای بینش

روشن بتو چشم آفرینش

شمعی که نه از تو نور گیرد

از باد بروت خود بمیرد

ای سید بارگاه کونین

نسابه شهر قاب قوسین

دارندة حجّت الهی

دانندة راز صبحگاهی

رفته ز ولای عرش والا

هفتاد هزار پرده بالا

ای صدر نشین عقل و جان هم

محراب زمین و آسمان هم

گشته زمی آسمان ز دینت

نی‌نی شده آسمان زمینت

ای شش جهه از تو خیره مانده

بر هفت فلک جنیبه رانده

شش هفت هزار سال بوده

کین دبدبه را جهان شنوده

ای عقل نواله پیچ خوانت

جان بنده نویس آستانت

هر عقل که بی تو عقل برده

هر جان که نه مرده تو مرده

ای کینت و نام تو موید

بوالقاسم وانگهی محمد

عقل ارچه خلیفه شگرف است

بر لوح سخن تمام حرف است

هم مهر مویدی ندارد

تا مهر محمدی ندارد

ای شاه مقربان درگاه

بزم تو ورای هفت خرگاه

صاحب طرف ولایت جود

مقصود جهان جهان مقصود

سر جوش خلاصه معانی

سرچشمه آب زندگانی

خاک تو ادیم روی آدم

روی تو چراغ چشم عالم

دوران که فرس نهاده تست

با هفت فرس پیاده تست

نظامی