ضرورت وجود امام در زمین

سخنرانی آیت‌الله مجتبی تهرانی

دسته‌بندی گروهی از روایات در باب مسئلة امام

1. وجود امام در هر عصر

روایات متعددّی در باب مسئلة امام وارد شده است. یک دسته از روایات در باب مسئلة وجود امام در هر عصر است؛ به این مضمون که اگر حجّت الهی نباشد، زمین و آنچه بر روی زمین است، از بین می‌روند. بیش از پنجاه روایت با این مضمون در «بحار الانوار» موجود است:

«لولا الحجّه لَساخت الارضُ باهلها.»

در روایت دیگری محمد‌ بن ‌فُضِیل می‌گوید: به امام هشتم(صلوات‌الله‌علیه) عرض کردم:

«أَ تَبْقَى‏ الْأَرْضُ‏ بِغَيْرِ إِمَامٍ‏؛

آیا می‌شود زمین بدون امام باقی بماند؟»

فَقَالَ: لَا؛

حضرت فرمودند:

خیر، نمی‌شود.

قُلْتُ فَإِنَّا نَرْوِی عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ(ع)؛

عرض کردم: از جدّ بزرگوار شما امام صادق(ع) نقل شده است که فرموده‏اند:

«أَنَّهَا لَا تَبْقَی‏ بِغَیْرِ إِمَامٍ؛

زمین بدون امام باقی نمی‌ماند.»

بعد به حضرت عرض می‏کند:

إِلَّا أَنْ یَسْخَطَ اللهُ عَلَی أَهْلِ الْأَرْضِ أَوْ عَلَی الْعِبَادِ؛

(برای ما روایت کرده‌اند که:) اگر امام روی زمین نباشد، خداوند اهل زمین و بندگان را مورد سخط و خشم قرار می‌دهد.

فَقَالَ لَا لَا تَبْقَی إِذاً لَسَاخَتْ؛1

حضرت فرمودند: این روایت اشتباه است. اگر امام روی زمین نباشد، زمینی نمی‌ماند که خداوند بخواهد اهلش را مورد خشم قرار دهد.»

در روایت دیگری از باقر(ع) نقل شده است که حضرت فرمودند:

«لَوْ أَنَّ الْإِمَامَ رُفِعَ مِنَ الْأَرْضِ سَاعَةً؛

بر فرض محال، اگر امام حتّی لحظه‏ای از زمین برداشته شود؛ صحبت لحظه است؛ نه یکی، دو روز، « لَمَاجَتْ بِأَهْلِهَا کَمَا یَمُوجُ‏ الْبَحْرُ بِأَهْلِهِ؛

همة اهل زمین در هم کوبیده می‏شوند و از بین می‌روند.»2

2. معرفت نسبت به امام

دستة دیگری از روایات در باب معرفت نسبت به امام است که اگر کسی نسبت به امام زمانش حتّی به اندازة یک شب معرفت نداشته باشد:

«مَاتَ‏ مِیتَةً جَاهِلِیَّة؛3

به مرگ جاهلیّت از دنیا رفته است.»

دستة دیگری از روایات به این مضمونند که: اگر بنا شود همه از بین بروند و فقط یک نفر روی زمین باقی بماند، آن یک نفر باید امام باشد.

دسته‌بندی نظرات سه علم در باب امام:

برای توضیح روایات ذکر شده، می‌خواهم بحث عمیقی را مطرح کنم:

سه دسته از علما ذیل این مسئله، بحث‏های پیچیده‏ای دارند که ساده‏ شدة آن را می‏گویم:

1. فلاسفه

دستة اوّل: فلاسفه. برخی عالمان فیلسوف می‏گویند:

ما واجب الوجود، ممکن الوجود، قدیم و حادث را می‌فهمیم و می‏دانیم که خدا قدیم است و ما حادث. سؤال این است که نقطة اتّصال و رابط بین حادث و قدیم چیست؟ حلقه‌ای که ممکن را به واجب متصّل می‌کند، چیست؟ اگر بگویی آن حلقة اتّصال از سنخ واجب است، یک سری اشکالات پیش می‌آید و اگر بگویی از سنخ ممکن است، اشکالات دیگر پیش می‌آید؟ بحث، خیلی دقیق، ظریف و پیچیده است.

2. عرفان

دستة دوم: عرفا. اهل معرفت نیز در باب غایت و هدف خلقت انسان بحثِ عرفانیِ بسیار مهمّی دارند که از آیات قرآن و روایات استخراج کرده‏اند. اهل معرفت می‏گویند: هدف از خلقت انسان، معرفت‏الله، به معنای شهودالله، فنای ‏فی‏الله و لقاءالله است و بحث در این است که انسان چگونه می‏تواند به این مرتبه برسد. فلسفه، ‏ علمی است و از نظر مفاهیم بحث می‏کنند؛ امّا این بحث معرفتی است.

3. اخلاق

دستة سوم: علمای اخلاق. این دسته از بزرگان می‏گویند:

بیشتر مباحث اخلاقی، دستوری است؛ حال از نظر عملی برای رسیدن به هدف از خلقت چه باید کرد؟ انسان چگونه می‏تواند وادی سیر و سلوک را طیّ کند؟

لذا بحث‌های معرفتی و اخلاقی یک رابطة تنگاتنگ با هم دارند؛ چون هدایت دو نوع است: ارائة طریق و ایصال به مطلوب. ارائة طریق که به معنای نشان دادن است، توسّط علمای اخلاق صورت می‏گیرد؛ امّا در ایصال به مطلوب که بحثی معرفتی است، رساندن به مقصود است نه فقط نشان دادن راه. اگر از کسی آدرسی را بپرسی، یک وقت می‌گوید: از اینجا برو. یک وقت ایصال به مطلوب می‏کند؛ یعنی دستت را می‌گیرد و به مقصد می‏رساند.

لذا به طور خلاصه در اخلاق، به دنبال ارائة طریق و دستورالعمل هستیم، در عرفان به دنبال کسی هستیم که دست ما را بگیرد و به هدف برساند و در فلسفه به دنبال حلقة اتّصال ممکن و واجب هستیم. هر سه به دنبال یک گمشده هستند که آن هم وجود مقدّس امام زمان(عج) است و غیر ایشان راهی نیست.

تطبیق نظرات با روایات شریفه

ابن ‌مسلم در روایتی از امام صادق(ع) نقل می‌کند که حضرت فرموده‏اند:

«الْإِمَامُ عَلَمٌ‏ بَیْنَ‏ اللَّهِ‏ عَزَّ وَ جَلَّ وَ بَیْنَ خَلْقِه؛

امام رابط بین ممکن و واجب، حادث و قدیم و نشان‌دهندة راه الهی است.»

علم سه معنا دارد: نشانه برای شناخت راه، فاصلة بین دو زمین و مهتر و جلودار. لذا حضرت گمشدة هر سه علم اخلاق، عرفان و فلسفه را معرفی فرموده‏اند. در واقع حضرت فرموده‏اند: امام کسی است که ارائة طریق می‏کند، نشانه برای شناخت راه است، امام حلقة اتّصال بین واجب و ممکن است، فاصلة بین خدا و خلق است، امام کسی است که ایصال به مطلوب می‏کند، جلودار و مهتر است. در ادامه، حضرت می‏فرمایند:

«فَمَنْ عَرَفَهُ کَانَ مُؤْمِناً وَ مَنْ أَنْکَرَهُ کَانَ کَافِرا؛4

پس هر کس او را بشناسد، مؤمن است و هر کس منکر او شود، کافر است.»

در روایتی دیگر، امام صادق(ع) می‏فرمایند:

«خَرَجَ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ ع عَلَی أَصْحَابِهِ فَقَال» روزی امام حسین(ع) به اصحابشان فرمودند: «أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ جَلَّ ذِکْرُهُ مَا خَلَقَ‏ الْعِبَادَ إِلَّا لِیَعْرِفُوه؛

ای مردم! خداوند بندگان را جز برای معرفت پیداکردن خلق نفرمود.»

در اینجا، معرفت، شناسایی مفهومی نیست؛ بلکه شناخت شهودی و عرفانی است.

«فَإِذَا عَرَفُوهُ عَبَدُوه‏»، عبادت وقتی محقّق می‏شود که عبد خدا را شهود کند و در دل، عظمت خدا را ادراک نماید و عبادت بدون معرفت، پوستة بدون مغزی است؛5

«فَإِذَا عَبَدُوهُ اسْتَغْنَوْا بِعِبَادَتِهِ عَنْ عِبَادَةِ مَا سِوَاه‏؛

وقتی خدا را پرستش کرد، به سبب همین پرستش، از پرستش غیر او بی‌نیاز می‌شوند و دیگر موجودی را عبادت، یعنی کُرنش درونی، نمی‌کنند.

فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ‏؛

شخصی به حضرت عرض می‌کند:

یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی فَمَا مَعْرِفَةُ اللَّهِ؛

ای پسر پیغمبر! پدر و مادرم فدایت! معرفت الهی چیست؟

قَالَ مَعْرِفَةُ أَهْلِ کُلِّ زَمَانٍ إِمَامَهُم؛

حضرت می‌فرمایند: «معرفتِ خدا، معرفتِ امام زمان است.»

یعنی وجود مقدّس امام زمان(ع) حلقة ارتباطیِ حادث و قدیم و برزخ بین واجب و ممکن است و به تعبیر ادعیه، مجرای فیض الهی است و اگر او را شناختی، بدون اینکه تقاضا کنی، خدا را به تو می‏شناساند. نه می‌توانی بگویی خدا است، نه می‌توانی بگویی مخلوق است. در روایتی آمده است: «نزّلونا عن‏ الرّبوبیّة و قولوا فینا ما شئتم؛6

غیر از ربوبیّت، هر چه می‏خواهید، دربارة فضائل ما بگویید.»

تا اینجا، حضرت بُعد فلسفی، یعنی وجود و هستی را فرمودند؛ امّا در ادامه، به بُعد اخلاقی و ارائة طریق اشاره می‏فرمایند:

«الَّذِی یَجِبُ عَلَیْهِمْ طَاعَتُهُ» اگر آن موجودی که تو را ایصال به مطلوب می‌کند، شناختی، باید از او اطاعت کنی و هر چه می‌گوید، عمل کنی؛ چون او است که ایصال به مطلوب و ارائه طریق می‌کند.

چگونگی بهره‏مندی از امام غائب:

حال سؤال می‏شود: چگونه از امام بهره ببریم؛ در حالی‏که امام

زمان(عج) در غیبت هستند؟

جواب به این سؤال در هرسه بعد باید پاسخ داده شود:

1. ارائة طریق؛ در باب مباحث اخلاقی تمام دستورات ازطریق‌ پیامبر اکرم(ص) و ائمّة طاهرین(ع) به ما رسیده است و در این باب، کمبود نداریم.

2. مباحث فلسفی؛ در روایتی است که امام زمان(ع) در زمان غیبت، مثل خورشید پشت ابر هستند؛ یعنی همان‏طور حیات جانداران به خورشید وابسته است؛ چه پشت ابر باشد و چه نباشد، بدون امام زمان(عج) هم حیاتی نیست؛ چه غائب باشند، چه ظاهر؛ چون ایشان رابط بین ممکن و واجب و قدیم و حادثند و اگر رابط نباشد، هیچ چیزی وجود نخواهد داشت.

3. ایصال به مطلوب؛ در این مورد، آیا باید حضرت را شهود کنیم؟ برخی به دنبال زیارت حضرت هستند و خیلی دعا می‌کنند. اگر درون کسی غیر این حالت وجود داشته باشد، خلل و کمبود دارد. باید این‏گونه بود؛ امّا از این نکته ‌نباید غفلت کرد که آیا باید تقاضای شهود داشته باشیم یا قابلیت شهود؟ تقاضای شهود لازمة ایمان است؛ امّا انسان باید قابلیت شهود را در خود ایجاد کند و بزرگانی امثال مقدّس ‏اردبیلی و سیّد بحرالعلوم چون قابلیت شهود را در خود ایجاد کرده بودند، خدمت امام زمان(عج) می‏رسیدند.

حتّی اختصاص به اهل کرامت هم ندارد؛ در زمان کودکی من، مرحوم والد ما با یکی از اولیاء خاصّ خدا ارتباط داشت. تشرّف آن ولیّ خدا به حضور امام زمان(عج)، قابل انکار نبود. ایشان یک مغازة پینه‏دوزی هم در بازار داشت. حتّی ایشان می‏گفت: گاهی آقا شب‏های جمعه یک‏دفعه می‏آیند، می‏فرمایند: بیا برویم «کربلا» زیارتی کنیم و برگردیم.

با آقا می‏روم کربلا و بر می‏گردم. اینها خواب و قصّه و داستان نیست. مرحوم والد ما می‏گفت:

آقا تشریف می‏آورند پیش ایشان، نه این، خدمت آقا برود.

پدرم گفت که از او پرسیدم: فلانی!

گفت: بله!

گفتم: چه شده است که ایشان تشریف می‏آورند آنجا پیش تو؟!

گفت: اتّفاقاً خودم همین سؤال را از آقا پرسیدم که چطور شده که شما می‏آیید اینجا پیش من، احوالم را می‏گیرید؟

ایشان به من فرمودند: برای اینکه در تو هیچ هوای نفس نیست.

وقتی از حبّ به دنیا تخلیه شدی، ولیّ‌الله اعظم دستت را می‌گیرند؛ مگر کسی که حبّ دنیا، چه مالش و چه جاهش پیکره‌اش را گرفته باشد، می‌تواند خدمت امام زمان(عج)، برسد تا حضرت ایصال به مطلوب بفرمایند؟!

لذا در باب انتظار فرج که روایات بسیار داریم که افضل اعمال است، چه کسی می‌تواند منتظر باشد؟ کسی که حبّ دنیا دارد؟ اگر امام زمان(عج) تشریف بیاورند، حاضرم دست از همه چیز بردارم و هرچه امر فرمودند، بگویم: چشم؟ اگر این‏چنین شویم، بی‌برو برگرد، دستمان را خواهد گرفت، چه چشم ظاهری ببیند، چه نبیند. اینجا است که عبادات‌ روح می‏گیرند و طاعات‌ مغز پیدا می‌کنند و از پوست بودن، خارج می‏شوند.

اگر کسی این حالت در آن نباشد، منحرف است؛ زیرا این‏گونه بودن طبق موازین است. لذا در روایات متعدّد داریم که اگر کسی امام زمانش را نشناسد:

«مَاتَ‏ مِیتَةً جَاهِلِیَّة؛7

به مرگ جاهلیّت مرده است.»

خدایا! به حقّ مهدی موعودت، یعنی موجودی که الآن محبوب‌ترین موجودات نزد تو است، دست ما را از دامن او کوتاه مکن!

پی‌نوشت‌ها: