فاطمه اشرفی
سال‌های جوانی، وقتی برای اوّلین بار به اردوی راهیا ن نور رفتیم (آن روزها می‌گفتند اردوی جنوب) این نوا مرتّباً پخش می‌شد:
پرده بالا رفت و دیدم هست و نیست
راستی نادیدنی‌ها دیدنی است
برای ما با آن شوخ و شنگ و بذله‌گویی جوانی، این بیت دست‌مایة خوبی برای مطایبه بود؛ امّا برای هرکس با هر تفکّر و ایده‌ای این سؤال مطرح بود که واقعاً شهدا چه دیده‌اند که ما ندیده‌ایم؟
سال‌ها با دغدغة تلاش فرهنگی و الگوگیری از شهدا گذشت و البتّه این پرسش بی‌پاسخ مانده بود...
روز نزول سورة «هل اتی» محفلی برپا بود با صفا از حضور بچّه‌هایی که پای سفرة قرآن نشسته بودند تا قصّة نزول سوره را ازخدا بشنوند: «شراب‌های بهشتی... لباس‌های بهشتی... رضوان حق‌تعالی...»
یکی از بچّه‌ها با معصومیت تمام گفت: ای وای شراب! شراب که چیز بدیه! چرا خدا گفته شراب؟!
با آرامش پاسخ دادم: کلمه همان است؛ امّا معنیش فرق دارد و خدا این کلمه را استفاده کرده تا مردم بفهمند چون مردم دنیا آن را لذّت‌بخش می‌دانند (کودک معصوم کوچکتر از آن بود که بداند مفاهیم در زبان‌های مختلف فرق می‌کند... شاید هم قسمت من بود تا جواب سؤالم را پیدا کنم).
خیلی بی‌خیال گفت: ولی به نظر من هیچ چیزی به قدر دیدن صورت خدا لذّت نمی‌دهد.
پاسخ این کودک قریب العهد1 گویی پاسخ سؤال‌های من بود چرا که منتظر، همان که صبح و شام ظهور و دیدار امامش را تمنّا می‌کند، همانند کسی است که همراه رسول خدا به شهادت رسیده است؛2 جلوة خدا در سیمای مولا، هر منتظری را به شهادت مشتاق می‌کند و منتظر همان کسی است که از امام اذن می‌گیرد تا در راه خدا جان خود را فدا کند؛ چون ظهر عاشورا که بی‌اذن امام ممکن نیست.
امّا قضیة عشق و انتظار از اسرار عالم است؛ راز سر به مهری که به ندرت گشوده می‌شود؛ حتّی شهرت یک شهید نمی‌تواند پرده از عشق و انتظار او بردارد و ما تنها به گوشه‌ای از عشق او به (وجه الله) نظر می‌کنیم و شهید حججی یکی از این منتظران سرافراز بود؛ کسی که زندگی را با مقیاس ظهور می‌سنجید؛ کسی که می‌خواست برای امامش دوبار جان فدا کند؛ کسی که از اردوی جهادی انتظار داشت تا او را منتظرتر کند؛ به صاحبش. این شهید یا تمام شهدا، مثل هالوی اصفهانی، در گمنامی عاشق بودند و منتظر، حجّتی برای هر جوان ایرانی است که فرمان آتش به اختیار دریافت کرده است. انتظار نقشة راهی است برای هر فعّال فرهنگی تا به شهود و لذّت دیدن وجه الله برسد.