مرگ سرخ
بزرگ فلسفه نهضت حسین این است
که مرگ سرخ به از زندگی ننگین است
حسین مظهر آزادگی و آزادی ست
خوشا کسی که چنینش مرام و آیین است
نه ظلم کن به کسی، نی به زیر ظلم برو
که این مرام حسین است و منطق دین است
همین نه گریه بر آن شاه تشنه لب کافی ست
اگر چه گریه بر آلام قلب، تسکین است
ببین که مقصد عالی نهضت او چیست
که درک آن سبب عز و جاه و تمکین است
فراز نی سر وی گر رود نباشد باک
که سرفرازی طاها و آل یاسین است
اگر چه داغ جوان تلخ کام کردش، گفت:
که مرگ در ره حفظ شرف، چه شیرین است
زخاک مردم آزاده، بوی خون آید
نشان سروری و راه رهبری این است
زخون سرخ شهیدان کربلا،«خوشدل»
دهان غنچه و دامان لاله، رنگین است
خوشدل تهرانی
حد تو «رثا» نیست...
ای خون اصیلت به شتک‌ها ز غدیران
افشانده شرف‌ها به بلندای دلیران
جاری شده از کرب و بلا آمده، آنگاه
آمیخته با خون سیاووش در ایران
تو اختر سرخی که به انگیزة تکثیر
ترکید بر آیینة خورشید ضمیران
ای جوهر سرداری سرهای بریده
وی اصل نمیرندگی نسل نمیران
خرگاه تو می‌سوخت در اندیشة تاریخ
هر بار که آتش زده شد بیشة شیران
آن شب چه شبی بود که دیدند کواکب
نظم تو پراکنده و اردوی تو ویران
و آن روز که با بیرقی از یک تن بی سر
تا شام شدی قافله سالار اسیران
تا باغ شقایق بشوند و بشکوفند
باید که ز خون تو بنوشند کویران
تا اندکی از حق سخن را بگزارند
باید که ز خونت بنگارند دبیران
حدّ تو رثا نیست، عزای تو حماسه است
ای کاسته شأن تو از این معرکه‌گیران...
حسین منزوی
زنده جاوید
تا می‌دمد از یاد تو در شهر نشان‌ها
در معرضِ عطر کلماتند دهان‌ها
بوی تن تو با نَفَس خاک چه کَردَست!
کِامروز پر از بوی بهشتند جوان‌ها
دیروز چشیدست زمین طعم تو، امروز
ذرّات تو را تجزیه کرده است به جان‌ها
ای کاش زمین خون تو را ترجمه می‌کرد
تا با گلِ خورشید می‌آمیخت دهان‌ها
از تیغ گرفتند تَنَت را و سپردند
در آن سوی مقتل به کَمان‌ها و گَمان‌ها
ای زندة جاوید! همان روز سرت را
از نیزه ربودند و سپردند به آنها
گفتند فقط از لب و دندان و ندادند
از ردّ نَفَس‌هایِ شهیدِ تو نشان‌ها
ای کاش مسیحِ نَفَسَت، روح بریزد
در کالبدِ منجمدِ مرثیه خوان‌ها
حسین ابن آفتاب
مرا به ابر، به باران، به آفتاب ببخش
مرا به ماهی لرزان کنار آب ببخش
دلم زبانة آتش، دلم خرابة شام
مرا به خاطر این خانة خراب ببخش
ببین! خرابی من از حساب بیرون است
مرا بگیر در آغوش و بی حساب ببخش
تمام عمر حواست به حال و روزم بود
تمام عمر خودم را زدم به خواب، ببخش
اگر شکسته پر و روسیاه آمده‌ام
مرا به نور حسین ابن آفتاب ببخش
حسین گفتم و گفتی حسین عشق من است
مرا به عشق عزیز ابوتراب ببخش
همیشه جانب او گفتم «السّلام علیک...»
مرا به لطف فراوان آن جناب ببخش
شنیده‌ام که تو با کودکان رفیق‌تری
مرا به گریة شش‌ماهة رباب ببخش