صاحب زمان و زمین

مقامات بلند اولیای الهی بی‌تردید از معرفت آنان به امام عصر(عج)‌ نشئت می‌گیرد. سیّدبن‌طاووس(ره) از جمله اولیای بزرگ است که در بیتی منسوب به او، این چنین به امام عرضه می‌دارد:

نزیلک حیث ما اتجهت رکابی

و ضیفک حیث کنت من البلاد1

مولای من! مرکب من در هر نقطه از کرة خاکی پا می‌نهد و مرا بدانجا می‌برد.

آنجا سرزمین شماست و من بر شما وارد شده‌ام.

این یعنی اینکه، همان‌گونه که امام صاحب الزّمان است، صاحب زمین هم هست. در «اصول کافی»، از امیرالمؤمنین(ع) روایت شده:

«... والأرضُ کلّها لنا؛2

تمام زمین، از آن ما ائمّه است.»

و نیز روایت شده:

«الدُّنْيَا وَ مَا فِيهَا لِلَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى وَ لِرَسُولِهِ؛3

و لذا (نه‌تنها زمین، بلکه) دنیا و تمام آنچه در آن است، از آن خدای تبارک و تعالی و پیامبر او و از آن ماست.»

و چگونه این‌سان نباشد؛ در حالی‌که همة موجودات و عالم هستی از نور اهل ‌بیت(ع) خلق شده و نور و آنچه متعلّق به آن است، همه از آن صاحب نور است.

پس خانه‌های من و شما، اموال و متعلّقات ما، هرچه هست، صاحب اصلی‌اش امام زمان(عج) است و ما در واقع، در ملک امام خود نشسته و زندگی می‌کنیم و اگر خمس مال خود را می‌دهیم، در حقیقت، بخشی از مال امام را به خود او بازگردانده‌ایم؛ در حالی‌که می‌پنداریم مال خود را به امام داده‌ایم.

منصب‌ها، مقامات، مدیریت‌ها و ریاست‌ها نیز، همه از آن امام است؛ امّا همواره خیال می‌کنیم ما رئیس‌جمهور، نماینده، وزیر و صاحب منصب هستیم. فخر آن را می‌فروشیم و پاداش و حقوق آن را می‌خوریم و از صاحب اصلی‌اش، دمی هم نمی‌زنیم و در مسیر ولایت نایب او نیز گام برنمی‌داریم.

پی‌نوشت‌ها: