امام باقر(ع) فرمودند:
«خدای تعالی از ابتدای هر شب جمعه تا آخر آن، از بالای عرش ندا در می‌دهد: «آیا بندة مؤمنی نیست تا پیش از دمیدن سپیده، برای دین یا دنیایش، مرا بخواند تا من اجابتش کنم؟ آیا عبد مؤمنی نیست که تا قبل از طلوع فجر، از گناهانش توبه کند تا من او را بیامرزم؟ آیا بندة مؤمنی نیست که روزی‌اش تنگ شده باشد تا قبل از طلوع فجر، از من زیادتر روزی درخواست کند و من روزی‌اش را زیاد کنم و بر او وسعت دهم؟ آیا عبد مؤمن بیماری نیست که قبل از طلوع فجر، از من درخواست شفا کند، پس او را شفا دهم؟ آیا عبد مؤمن در بندی نیست که تا قبل از طلوع فجر، از من درخواست آزادی از زندان کند و من او را برهانم و راهش را باز کنم؟ آیا بندة مؤمن ستم‌کشیده‌ای نیست که تا قبل از طلوع فجر از من درخواست انتقام کند و من او را یاری کنم و برایش انتقام بگیرم؟» پس پیوسته این‌گونه، مردم را می‌خواند تا صبح شود.»
منبع: «عدة الدّاعی و اجاعی السّاعی»، ص 52.