از امام باقر(ع) روایت شده است:
«چون پیامبر اکرم(ص) در روز غدیر خم دست علی(ع) را در دست گرفت، شیطان در میان سپاهیانش نعره برآورد و هیچیک از آنها، چه در خشکی و چه دریا به جای نماند؛ مگر آنکه در پی نعرة او به سویش دویدند و گفتند: ای آقا و مولا! چه بر سر تو آمده؟ ما هرگز از تو، نعره‌های دهشتناک‌تر از این نعره نشنیده بودیم. او گفت: «این پیامبر کاری کرد که اگر به راستی تحقّق یاید، دیگر کسی هرگز خدا را نافرمانی نکند.» چون منافقان [روز غدیر پس از معرفی] گفتند: «این مرد [پیامبر اکرم(ص) از سر هوای نفس سخن می‌گوید.» و یکی به دیگری گفت: ... گویا دیوانه شده!» در این هنگام، شیطان فریادی از سر شادی زد و دوستانش دوباره گرد او حلقه زدند. او بدیشان گفت: «آدم، پیمان خود را شکست؛ ولی به خدا کفر نورزید؛ امّا اینان هم پیمانشان را نقض کردند و هم به پیامبر(ص) کفر ورزیدند.»
پس هنگامی که پیامبر(ص) از این جهان رخت بر بست و مردم به جای علی(ع) دیگری را به خلافت نشاندند، شیطان تاج شاهی بر سر نهاد و منبری نهاد و... گفت: «شادی کنید که تا روز ظهور امام زمان(عج)، خداوند فرمان برده نشود. »
منبع: «کافی»، ج 8 ، ص 424.