اهرم‌های سیاسی غرب برای کنترل جمعیت مسلمانان

صالح قاسمی

«ایالات متّحدة آمریکا»، طیّ دهة پنجاه میلادی، متوجّه این مسئله شد که اگر سطح تکنولوژی بین کشورها ، به خصوص در زمینة نظامی مساوی شود، افزایش جمعیت، عامل برتری خواهد بود؛ همان‌گونه که کشورهایی مثل «هند»، «چین» و «پاکستان»، امروز به تکنولوژی علمی و نظامی غرب و آمریکا دست یافته‌اند و امروز تهدیدی جدّی برای غرب و اروپا هستند.

در دهة هفتاد و زمان هنری کسینجر، مشاور امنیت ملّی رئیس‌جمهور وقت آمریکا، پروژه‌ای دربارة روند فزایندة رشد جمعیت جهانی بر امنیت ملّی آمریکا، طرّاحی و انجام شد.

این پروژه روند فزایندة رشد جمعیت جهانی را بر خلاف امنیت ملّی آمریکا می‌دانست و با تشریح استراتژی آمریکا در مورد جمعیت جهانی، سیاست‌ها، راهکارها، چگونگی همکاری سازمان‌های بین‌المللی و روش ترغیب و اقناع رهبران کشورهای مورد نظر برای کاهش روند رشد جمعیت را تبیین می‌کرد.

بر اساس این پژوهش، افزایش جمعیت در کشورهای کمتر توسعه‌یافته با فرهنگ غنی، منجر به افزایش مصرف این منابع در راستای تأمین رفاه و معیشت مردم آن کشورها شده است و در نتیجه نفت و دیگر منابع با افزایش قیمت و در واقع کاهش دسترسی غرب و آمریکا مواجه می‌شوند و منافع اقتصادی آنها را به خطر می‌اندازد.

ساموئل هانتینگتون در بخشی از مصاحبة خود دربارة تمدّن اسلام و چین و چالش آنها با تمدّن غرب، ‌با اشاره به نقش روزافزون مسلمانان می‌گوید: تمدّن اسلام، تمدّنی است که چالش آن تا حدودی متفاوت از دیگر چالش‌هاست؛ چرا که این تمدّن اساساً ریشه در نوعی پویایی جمعیت دارد. رشد بالای زاد و ولد که در اکثر کشورهای اسلامی شاهد آن هستیم، این چالش را متفاوت کرده است. امروزه بیش از 20% جمعیت جهان اسلام را جوانان 15 تا 25 ساله تشکیل داده‌اند.1

از همین‌رو، این کشور بخشی از سیاست‌های خارجی‌اش را بر مبنای کنترل جمعیت کشورهای جهان سوم و خصوصاً کشورهای اسلامی متمرکز کرده است و این مهم را از طریق «صندوق جهانی پول»، «سازمان ملل متّحد» و سازمان‌های وابسته به آن، مثل «سازمان بهداشت جهانی»، «سازمان کشاورزی و تغذیة بین‌المللی» و غیره انجام می‌دهد.

آمریکا بر این مسئله باور دارد که بالأخره کشورهای در حال توسعه، به تکنولوژی غرب، به‌ خصوص تکنولوژی نظامی آن دست خواهند یافت. این باور در نتیجة تجربة آن در چین، هند، پاکستان و کشورهای دیگر بوده است. به همین دلیل، این کشور در سیاست خارجی‌اش در مورد عامل جعیت، بر اساس چند استراتژی عمل می‌کند:

1. تجزیة کشورهای پرجمعیت به کشورهای ضعیف و نیازمند

تبدیل کشورهای پرجمعیت به کشورهای کم‌جمعیت (کوچک)، کشورهای در حال توسعه را محتاج کشورهای غربی نگه‌می‌دارد که این مهم با سیاست‌های کاهش جمعیتی، تحت عنوان تنظیم خانواده، تلاش برای تجزیة جمعیت‌های تحت فرمان یک نظام سیاسی و ممانعت از اتّحاد کشورهای اسلامی و عربی اجرایی می‌شود.

یکی از نویسندگان غربی، در توضیح این رویکرد می‌گوید: باتوجّه به اینکه ممکن است شرایط یکسان بشود، بنابراین تمرکز جمعیت بسیاری، تحت یک حاکمیت سیاسی، ما را وادار می‌کند تا آنها را به تعدادی از واحدهای سیاسی کوچکتر تقسیم کنیم.

2. حمایت‌های بی‌دریغ مالی و غیرمالی سازمان‌های بین‌المللی از طرح‌های کاهش جمعیت کشورهای مسلمان

باور هر آن‌کس که دندان دهد، نان دهد، ریشه در اعتقادات و ارزش‌های مذهبی ما دارد و بر اساس آیات و روایات، سقط جنین، گناهی نابخشودنی است؛ حال آنکه سیاست‌های سازمان جهانی بهداشت، تحت عناوینی چون تنظیم خانواده یا بهداشت باروری، دربرابر ارزش‌های دینی ما ایستاده است و با طرح مسئلة فقر و تأمین معاش، حتّی سقط جنین را امری عادّی جلوه می‌دهد و این در حالی است ‌که دیدگاه‌های فلسفی سیاست‌های جمعیت‌شناسی که بر اساس بی‌دینی پایه‌گذاری شده، با دین اسلام در تضادّ است.

با وجود این، آمریکا با مدیریت سیاسی در کشورهای اسلامی، آنها را به لزوم پذیرش و تقویت سیاست‌های جمعیتی، به منظور کاهش جمعیت، متقاعد می‌سازد و از طریق مؤسّساتی مانند «آژانس رشد و توسعة بین‌المللی آمریکا»،2 (باث فایندر)3 و همچنین سازمان‌های بین‌المللی، همچون سازمان بهداشت جهانی، سازمان تعذیه و کشاورزی بین‌المللی (فائو)، «سازمان فرهنگی» (یونسکو) و «شورای جمعیتی»، هزینة اجرای طرح‌های کاهش جمعیت و تولید و توزیع وسایل پیشگیری از بارداری را تأمین می‌کند.

دخالت‌های مالی و ارائة خدمات مربوط به کنترل جمعیت از همین دست است؛ به ‌نحوی که در این کشورها با وجود شرایط سخت تحریم‌ها، ابزار کنترل جمعیت و داروهای پیشگیری از بارداری، به وفور در دسترس همگان وجود دارد و حتّی برای شرایط بحران، مانند سیل و زلزله، انبار می‌شود.

3. ترویج فرهنگ منحطّ غرب در جوامع اسلامی

غرب از سوی دیگر، با نفوذ فرهنگی و تغییر ارزش‌های جوامع اسلامی و نگاهی که دین ما به بحث بارداری و فرزندآوری دارد، هدف کاهش جمعیت در کشورهای اسلامی را دنبال می‌کند.

این سیاست‌ها و پشتیبانی مالی، علاوه بر آنکه نظر غرب را در جابه‌جایی منحنی جمعیت در کشورهای اسلامی تأمین می‌کند، با نفوذ فرهنگ غربی در جوامع اسلامی، خطر نابودی ارزش‌های اجتماعی را که از دین اسلام سرچشمه می‌گیرد، با خود به همراه دارد و باعث می‌شود تا ارزش‌های اجتماعی در چارچوب نظام بی‌دینی غرب شکل بگیرد.

4. قانون کنترل اجباری جمعیت مسلمانان در کشورهایی با اقلّیت مسلمان

برای روشن شدن ابعاد این طرح‌ها به یک نمونه توجّه بفرمایید.

مقامات ایالت غربی «راخین» در «میانمار»، قانونی را تدوین کرده‌اند که بر اساس آن، خانواده‌های مسلمان نمی‌توانند بیش از دو فرزند داشته

باشند. به ادّعای خبرگزاری «فاکس‌نیوز» و «آسوشیتدپرس»، آنها مدّعی‌اند که این قانون برای کاهش تنش‌ها بین مسلمانان و بودایی‌ها است. افزایش تنش میان مسلمانان و بودایی‌ها در ماه‌های اخیر، منجر به بروز خشونت‌های گسترده علیه اقلّیت‌ مسلمان این کشور شد و واکنش‌های جهانی را علیه دولت میانمار برانگیخت. خشونت‌های فرقه‌ای در میانمار از یک سال پیش، از منطقة راخیت آغاز شد. تعداد زیادی از بودایی‌های مسلّح به سلاح‌های سرد، به خانه‌های مسلمانان هجوم برده و صدها نفر از آنها را کشتند. این درگیری‌ها تا کنون باعث آوارگی هزاران نفر از مسلمانان «روهینگا» شده است.

دولت میانمار، این مسلمانان را به عنوان شهروند میانمار، به رسمیت نشناخته و آنها را بنگالی‌های مهاجر می‌داند. این در حالی است که سازمان ملل، به آزار و اذیت مسلمانان روهینگا در میانمار اذعان داشته و هشدارهایی به دولت این کشور برای جلوگیری از خشونت فرقه‌ای داده است و حالا مقامات میانمار مدّعی‌اند که با قانون جدید، تلاش می‌کنند اختلافات قومی، مذهبی در این کشور را کنترل کنند. این قانون شامل دو شهری خواهد شد که دارای مرز مشترک با بنگلادش بوده و نیز بیشترین تعداد جمعیت مسلمان را در خود جای داده‌اند.

وین مایینگ، سخنگوی ایالت راخین، اعلام کرد این قانون پس از آن تدوین شد که یک کمیسیون دولتی پیشنهاد داد برای کاهش تنش‌ها در این منطقة بحرانی، سیاست‌های تنظیم خانواده به کار گرفته شود. قابل توجّه است، هم‌زمان با افشای این قانون، تین سین، رئیس‌جمهور میانمار، در مصاحبه با شبکة «سی.ان.ان» ادّعا کرد در کشورش، سیاست تبعیض نژادی یا مذهبی وجود ندارد. وی افزود: ما هم‌اکنون در میانمار یک دولت منتخب و دمکراتیک داریم. این دولت وظیفه دارد که بنا به میل و خواستة مردم عمل کند. اصلاحاتی که هم‌اکنون در حال نهادینه شدن است، بنا به خواست و ارادة مردم صورت می‌گیرد.

نگرانی مفرط نظام سلطه از کاهش مسیحیان و افزایش مسلمانان

ترس و نگرانی از افزایش جمعیت کشورهای مسلمان را می‌توان در اظهارات دیگر اندیشمندان و تئوری‌پردازان غربی مشاهده کرد. ساموئل هانتینگتون، نظریّه‌پرداز آمریکایی، نگرانی‌اش را این‌گونه بیان می‌کند: توسعة جمعیت مسلمانان بسیار بالاتر و بیشتر از کشورهای همسایه و در کلّ جهان می‌باشد. جمعیت مسلمانان، ده برابر جمیعیت اروپای غربی، افزایش یافته است. این تحوّل باعث تغییر موازنة دینی جهانی می‌شود. مسلمانان 18% جمعیت جهان را در سال 1980م. داشته‌اند و پیش‌بینی می‌شود این جمعیت در سال 2000م. به 23% و در سال 2025م. به 31% برسد. این افزایش بیشتر از افزایش تعداد مسیحیان خواهد بود.

جمعیت جوانان مسلمان، خطری بزرگ برای صهیونیسم جهانی

به باور ساموئل هانتینگتون، وقتی جوانان 15 تا 24 ساله، به 20% ‌کلّ جامعه برسند، ترکیب جمعیتی چنین رشدی، ممکن است عواقب اجتماعی و سیاسی داشته باشد؛ زیرا جوانان به دنبال اصلاحات، انقلاب و اعتراضات هستند. از لحاظ تاریخی، گروه‌های جوان ایجاد شده و به همراه آن، نهضت‌های بزرگی راه افتاده‌اند.

بنا بر تأکید هانتینگتون در دهة گذشته، جوانان در بسیاری از جوامع مسلمان، بیشتر از 20% رشد داشته‌اند. این نسلی است که نیروهای اجتماعی را برای سازمان‌ها و نهضت‌های اسلامی آماده می‌کند.

وی به ‌طور نمونه، به افزایش نسبت جمعیت جوانان «ایران» در سال 1970م. اشاره می‌کند و می‌افزاید: در این دهه، انقلاب اسلامی ایران ایجاد شد.

افزایش 20 درصدی جمعیت جوانان در «الجزایر»، در اواخر دهة 80م. و اوایل دهة 90م. منجر به پیروزی مسلمان در انتخابات شد. از سوی دیگر، جمعیت‌های بزرگتر نیازمند منابع بیشتری هستند. مردم این جوامع در آینده، مجبور خواهند شد برای رفاه خود، به فکر اشغال اراضی دیگران باشند.

همچنین کنار هم قرار گرفتن مسئلة رشد جمعیت در یک فرهنگ و کند بودن رشد جمعیت در فرهنگ دیگر، نیازمند تعدیل سیاسی و جلوگیری از خشونت است. بنا به تأکید وی، جمعیت کشورهای اسلامی به گونه‌ای چشمگیر در حال افزایش است. این مسئله ظرف بیست سال آینده، باعث مهاجرت دسته‌جمعی جوانان مسلمان جویای کار به غرب خواهد شد که با توجّه به ظهور پدیدة اسلام‌گرایی و مقابله با ارزش‌های فرهنگی غرب، برای غرب یک خطر محسوب می‌شود.

از سوی دیگر، باید توجّه داشت فروپاشی ساختار خانواده در غرب، آنان را بیش از پیش، با خطر انقراض نسل مواجه می‌کند و موج فزایندة گرایش به سوی اسلام برای آنان، خطر بالقوّه محسوب می‌شود؛ چرا که از نظر غربی‌ها، جمعیت مسلمانان، تهدیدی بسیار جدّی برای جهان غرب و تمدّن‌های غربی به شمار می‌رود.

رفتار متناقض غرب دربارة مسئلة واحد جمعیت

در حالی‌که بانک جهانی، صندوق بین‌المللی پول، صندوق رشد، یونیسف، یونسکو و فائو و... با ژست‌های انسان‌دوستانه و در غالب برنامه‌های بهداشتی، سیاست‌های جمعیتی غرب در جوامع اسلامی و توسعه‌نیافته یا در حال توسعه را اجرایی می‌کنند، ‌پاپ دوازدهم در سال 1915م.، در نطقی که ایراد کرد، تأیید نمود، هر عمل جنسی که منجر به تولید نسل نگردد، از نظر کلیسای کاتولیک محکوم شناخته می‌شود.

بسیاری از کشورهای غربی، مشوّق‌های مالی و حمایت‌های گوناگونی را برای سرپرست خانواده و به خصوص مادران برای افزایش جمعیت دارند؛ زیرا رشد جمعیت نامناسب، صفر یا منفی، موجب شده است هرم سِنّی آنها رو به پیری برود. «فرانسه»، «آلمان»، «روسیه» و «اسپانیا» از جمله کشورهایی هستند که در قوانین خود، با توسّل به انواع و اقسام مشوّق‌ها، می‌کوشند تا مردم کشورهای خود را به فرزندآوری تشویق کنند. اگر جمعیت، عامل فقر، چالش‌های مختلف و در مجموع زندگی سخت‌تر است، بنابراین باید همان سیاستی که در قبال کشورهای اسلامی و آفریقایی اتّخاذ می‌شود، در کشورهای غربی نیز اجرایی شود. این سیاست‌های متناقض در برابر یک موضوع واحد، نشان از عمق نگرانی غربی‌ها از افزایش جمعیت مسلمانان و ایجاد توطئه‌های گسترده علیه ساختار جمعیت مسلمانان جهان دارد.

بن‌بست ایدئولوژیک غرب و جنگ جمعیتی و فرهنگی با اسلام

ایجاد آمادگی و القای انگیزة مقابله با مسلمانان در میان بافت عمومی جامعة غربی، در شرایطی که در سراسر جهان و از جمله سرزمین‌های غربی، بروز نوعی رجعت به معنا و معنویت و میل به قبول اسلام، به معنای آئین رهایی‌بخش دیده می‌شود، آن‌هم در عصری که بحران بن‌بست ایدئولوژیک عموم جوامع را در شرایط انفعالی فروبرده است و جوامع غربی با فساد اخلاقی، بحران هویت و ازهم‌پاشیدگی خانواده‌ها دست و پنجه نرم می‌کنند، کشورهای مستکبر و در رأس آنها، آمریکا و اسرائیل را بر آن داشته است که از طریق فرهنگ، به مقابلة همه‌جانبه با دین اسلام بپردازند.

تفاوت سیاست‌های جمعیتی در اسرائیل و کشورهای مسلمان

روشن است که صهیونیست‌ها با برنامه‌ای دقیق، عمیق و روز به روز، چه از ناحیة زاد و ولد و چه از ناحیة مهاجرت اتباع یهودی به کشور اسرائیل غاصب، افراد خودشان را هجرت می‌دهند تا جای سکنة آواره و بیرون‌ریخته‌شدگان از مسلمانان را که فعلاً بر روی کوه‌ها چادر زده و میلیون‌ها نفر بدین ترتیب بی‌خانه و آواره زندگی می‌کنند، پر نمایند و به جای آنها، سکنا گزینند؛ این دربارة‌ دولت اسرائیل؛ امّا مسلمانان که غالب این 147 کشور مورد برنامة کنترل قرار گرفته‌اند (و اسرائیل با آنها در مرام و عداوت در نقطة مقابل قرار گرفته است و پیوسته از دشمنی با آنها، آرام نمی‌نشیند) باید مقطوع‌النسل و عقیم گردند و این برنامه در جمیع کشورهای اسلامی، به‌ خصوص «اردن» که هم‌مرز با این دولت غاصب است، جاری شود؛ یعنی اردن، دیگر فرزندی نیاورد. «سوریه»، «شام» و سایر سرزمین‌های اطراف فلسطین، همگی باید عقیم گردند؛ به ‌طوری که مورد تعریف و تمجید هیئت‌های بین‌المللی ضدّ جمعیتی قرار گیرند.

حالا یک پرسش استراتژیک

با توجّه به آنچه ذکر شد، جای این پرسش استراتژیک است که چرا و با چه هدفی، در کشورهای جهان سوم و مخصوصاً کشورهای اسلامی، سیاست‌های گستردة کنترل جمعیت، عقیم‌سازی و سقط جنین، با حمایت قدرت‌های سلطه‌جوی جهانی، در حال اجرا و توسعه است؟

پی‌نوشت‌ها: