نام حضرت فاطمه(س) همانند نام پدر و همسر و فرزندانشان، از اسماي خداي تبارك و تعالي مشتق شده است.
۱. آفرينش زهرا(س) قبل از خلقت ديگران همانند پدر، همسر و فرزندانشان بوده است؛
۲. آفرينش زهرا(س) از نور عظمت حضرت حق تبارك و تعالي است؛ همان نور واحدي كه حضرت رسول اكرم(ص) و عليّ بن ابي طالب(ع) نيز از آن آفريده شده‌اند و ماية خلقت يك سوم همان نور بوده است؛ نوري نهفته در خزانة علم خدايي، نور قدس، نور جلال، نور كمال و نور كبريايي الهي؛
۳. حضرت فاطمه(س) همتاي پدر، همسر و فرزندانشان، سبب آفرينش آسمان‌ها و زمين، بهشت و دوزخ، عرش و كرسي و فرشتگان، انس و جنّ بوده‌اند. وجود مقدّس حضرت زهرا(س) يكي از پنج تن است؛ همان كساني كه علّت آفرينش جهان، آدم، آدميان و ملكوت، زمين‌ها و آسمان‌ها، نار و نور، بهشت و دوزخ و ساير مخلوقات جهان به وجود نمي‌آمدند. اگر حضرت زهرا(س) نبودند، اثري از آدم(ع) و اولاد آدم(ع) نبود. اگر ایشان نبودند، موسي، عيسي، نوح و ابراهيم(ع)آفريده نمي‌شدند؛
۴. نام‌گذاري حضرت زهرا(س) از طرف خداوند متعال مي‌باشد؛ همانند اسم‌گذاري محمّد(ص)، علي، حسن و حسين(ع) و همين مطلب دلالت دارد بر اينكه اين پنج نفر، در برابر پروردگار از خود هيچ‌گونه اختياري
ندارند و تمام امورشان حتّي انتخاب نامشان، مربوط به خداي متعال بوده و به كسي در مورد آنان اجازة دخالت داده نشده است؛
۵. نام حضرت فاطمه(س) همانند نام پدر، همسر و فرزندانشان از اسماي خداي تبارك و تعالي مشتق شده است؛
۶. انبيا به حضرت فاطمه(س) و نام‌هاي ایشان توسّل كرده‌اند؛ همان‌گونه كه به وجود و نام پدر، همسر و فرزندان ايشان توسّل نموده‌اند. تمسّك به ایشان است كه وسيلة نجات انبياء، اوصيا و ساير افراد بشر از مشكلات بوده است؛
۷. نام حضرت فاطمه(س) هم‌رديف پدر، همسر و فرزندانشان بر ساق عرش و درهاي بهشت نوشته شده است؛
۸. وجود شبح حضرت زهرا(س) در راستاي عرش الهي و تصويرش در بهشت، هم‌رديف اشباح و تصاوير پدر، همسر و فرزندانش است؛
۹. هر فرد مسلمان و مؤمني كه با حضرت محمّد(ص) بيعت كرده و به او ايمان آورده و رسالت و اطاعتش را پذيرفته و آن حضرت را پيام‌آور از جانب خداي خود مي‌داند و پيشوايانش امام علي(ع) و اولاد حضرت علي(ع) هستند، ناگزير حضرت زهرا(س) رهنما و مرجع او و در مشكلاتش همانند پدر، همسر و فرزندانشان دستاويز و پناهگاه او هستند؛
۱۰. اشتراك حضرت فاطمه(س) با پيامبر اكرم(ص) و اميرالمؤمنين(ع) و حسنين(ع) در مقام عصمت و طهارت، يكي از مناقب ديگر ایشان است. ایشان نيز عصمت الله و مورد خطاب «آية تطهير» مي‌باشند؛
۱۱. آن امانتي كه از جانب خداي تعالي بر آسمان‌ها، زمين و كوه‌ها عرضه شد و آنها زير بار آن امانت وزين و مسئوليت سنگين نرفته و از قبولش امتناع نمودند، ولي بشر آن را پذيرا شد، همانا ولايت پنج تن(ع) بوده است و وجود مقدّس حضرت زهرا(س) جزو امانت معروضه مي‌باشد؛
۱۲. حضرت فاطمه(س) در مقام ركن بودن نسبت به اميرالمؤمنين(ع) با پيامبر اكرم(ص) هم‌سان و همتا بوده‌اند و اين منقبت، منحصر به رسول خدا(ص) و حضرت صدّيقة زهرا(س) است؛
۱۳. اشتراك حضرت فاطمه(س) با پدر، همسر و فرزندانشان در مجاز بودن به ورود به «مسجد پيامبر اكرم(ص)» و پاك بودنشان در هر زمان و در هر حال؛
۱۴. محدّثه بودن حضرت فاطمه(س)، به اين معني كه فرشتگان با ایشان سخن مي‌گفتند و اين مقام از شئون اميرالمؤمنين(ع) و يازده اولاد معصوم اوست و با وجود اينكه حضرت زهرا(س) منصب امامت نداشتند، هم‌صحبت ملائكه بوده‌اند؛
۱۵. چنان‌كه حضرت رسول اكرم(ص) به شيعيان و دوستان اميرالمؤمنين(ع) و يازده اولادشان(ع) مژدة رستگاري داده‌اند، در موارد بسيار به شيعيان و محبّان حضرت فاطمه(س) نيز بشارت نجات و رهايي از عذاب داده است و اين خود، از شئون مخصوص صاحبان ولايت است؛
۱۶. سواره محشور شدن حضرت زهرا(س) همانند پدر، همسر و فرزندانشان؛
۱۷. رسول اكرم(ص) مي‌فرمايند:
«در روز قيامت، من دست به دامان جبرئيل مي‌شوم [گويا مقصود پيامبر(ص) اين باشد كه جبرئيل نمايندة خداي متعال است و من متمسّك به دامان و رحمت الهي هستم].»
سپس در ادامة سخن چنين مي‌فرمايند:
«دخترم زهرا(س) دست به دامان من و عليّ بن ابي طالب(ع) متمسّك به فاطمه(س) است و يازده فرزندش دست به دامان علي(ع) هستند.»؛
۱۸. سخن گفتن حضرت فاطمه(س) با مادرشان آنگاه كه در رحم مادر بودند و او را به شكيبايي دعوت مي‌فرمودند و اين خود از نشانه‌هاي مقام ولايت است؛
۱۹. حضرت صدّيقة زهرا(س) نيز همانند اميرالمؤمنين(ع) و فرزندان معصومشان(ع) در هنگام ولادت، لب به شهادتين گشوده است و اين خود از شئون مخصوص صاحبان ولايت است؛
۲۰. اشتراك فاطمه(س) با پدر، همسر و فرزندانشان در علم به آنچه در گذشته واقع شده است و آنچه كه در آينده به وقوع خواهد پيوست و آنچه تا روز قيامت واقع شدني نيست و اين دانش نيز مخصوص اولياي خداست و دارا بودن چنين علمي از نشانه‌هاي مقام ولايت مي‌باشد؛
۲۱. فاطمه(س) همانند ائمّة اطهار(ع)، مبارك، با طهارت، پاك و پاكيزه از مادر تولّد يافته‌اند؛
۲۲. رشد حضرت رقيّة زهرا(س) هم‌سان با ائمّة اطهار(ع) در هر روز به قدر يك ماه است و در هر ماه به اندازة يك سال است. ممكن است در اينجا مقصود نمو معنوي و روحي باشد، نه رشد جسماني. در هر حال و به هر معنايي كه دربارة ائمّة اطهار(ع) متصوّر است، عيناً در فاطمه(س) نيز چنان است؛
۲۳. هنگام ولادت فاطمه(س) نور ایشان تمام خانه‌هاي «مكّه»، شرق و غرب را فرا گرفت؛ چنان‌كه در تولّد پيامبر اكرم(ص) نيز تمام جهان از نور مباركشان روشن شد؛ گويي با نورافشاني اين موجود مقدّس، خداي تعالي به اهل آسمان و زمين به فرشتگان و تمام مخلوقات اعلام مي‌فرمايند:
«اينك تولّد يافت آن بشري كه نور جهانيان از اوست و سبب خلقت عالميان و علّت آفرينش تمام مخلوقات بوده است.»
۲۴. در آن هنگام كه حضرت زهرا(س) از حضرت خديجه(س) ولادت يافتند، فرشتگان ميلاد ایشان را به يكديگر بشارت مي‌دادند و تهنيت مي‌گفتند؛ چنان‌كه تولّد پيامبر اكرم(ص) و ائمّة اطهار(ع) نيز ملائكه، مقدم مباركشان را به يكديگر مژده مي‌دادند؛
۲۵. حبّ فاطمه(س)، همانند حبّ همسر و فرزندانشان بر همگان واجب است؛ حتّي بر رسول خدا(ص)؛
۲۶. اشتراك حضرت زهرا(س) و هم‌رديف و هم‌درجه بودن ایشان است، با پدر و همسر و فرزندانشان در قبّة الوسيله يا درجة الوسيلة بهشت؛
۲۷. اشتراك حضرت فاطمه(س) با پدر، همسر و فرزندانشان(ع) در قبّه‌اي از نور كه زير عرش بر پا مي‌شود و جز پنج تن(ع) كسي را به آن رتبة والا راه نيست و اين مقام غير از درجة الوسيله است كه قبلاً بيان شد؛
۲۸. ورود پنج تن(ع) به بهشت قبل از همه، در حالي كه حضرت فاطمه(س) پيشاپيش پدر، همسر و فرزندانشان(ع) نخستين كسي هستند كه وارد بهشت مي‌شوند؛
۲۹. حضرت فاطمه(س) يكي از كلماتي هستند كه حضرت آدم(ع) فرا گرفت و حضرت ابراهيم(ع) نيز با همان كلمات امتحان شد؛ يعني با كلمات محمّد، علي، فاطمه، حسن و حسين؛
۳۰. حضرت فاطمه(س) يكي از افرادي هستند كه آية مباهله در شأن آنها نازل شده است و آن وجود مقدّس، بين چهار معصوم(ع) قرار گرفته است؛ يعني بين محمّد و انفسنا (علي) و ابنائنا (حسن و حسين)؛
۳۱. سنّي و شيعه در اين موضوع متّفق القول و هم‌عقيده هستند كه احكامي كه در اسلام در مورد محبّت يا عداوت، صلح يا جنگ، دشنام دادن و اذيّت كردن نسبت به پيامبر اكرم(ص) جاري است، عيناً نسبت به حضرت زهرا(س) نيز معتبر و واجب الاجرا است؛ يعني اگر كسي نسبت به رسول خدا(ص) دشمني ورزد يا آن حضرت را بيازارد يا دشنام دهد؛ چنان‌كه مجازاتش حد زدن بر او يا كشتن او يا موجب كفر اوست، عيناً در موارد حضرت زهرا(س) با پيامبر اكرم(ص) يكسان و برابر است؛
۳۲. همتا بودن حضرت فاطمه(س) با حضرت علي(ع) در صفات و ارزش‌هاي معنوي. اگر حضرت فاطمه(س) آفريده نمي‌شدند، هرگز براي حضرت علي(ع) همتايي وجود نداشت. همچنين اگر امام علي(ع) خلق نمي‌شدند، حضرت فاطمه(س) را در اين جهان نظير و مانند نبود؛
۳۳. علما و دانشمندان چنين فتوا داده‌اند كه هر كس پيامبر اكرم(ص) يا حضرت علي(ع) را دشمن بدارد، كافر است. حضرت فاطمه(س) نيز در اين مورد با پدر و همسرش شريكند و مشمول اين حكم مي‌شوند؛
۳۴. چنان‌كه پيامبر اكرم(ص) و اميرالمؤمنين(ع) و فرزندان معصوم ایشان(ع) ملجأ و مرجع توسّل جميع انبياء بوده‌اند، بشر از آدم تا خاتم، مأمور به توسّل به حضرت صدّيقة زهرا(س) نيز بوده است. از همان وقتي كه حضرت آدم(ع) آفريده شد و براي استجابت دعا و رفع مشكلاتش توسّل به پنج تن(ع) و شفيع قرار دادن آنها در پيشگاه پروردگار بي‌همتا توسط جبرئيل(ع) به او آموخته شد، تكليف بني‌آدم روشن گرديد؛
۳۵. حضرت فاطمه(س) هم‌سان با اميرالمؤمنين و حسنين(ع) در فضيلت سورة «هل أتي» شريك و سهيم هستند؛
۳۶. حضرت فاطمه(س) در هنگام ولادتشان، حورالعين و بانوان عالي‌مقام را كه از جانب خداي متعال به نزد آن حضرت ارسال شده بودند، كاملاً مي‌شناخت و قبل از سلام و احوال‌پرسي، با ذكر نام، يك يك آنان را مخاطب قرار داد. از اين مطلب معلوم مي‌شود كه ملاقات و آشنايي حضرت زهرا(س) با آنان بي‌سابقه نبوده و آن وجود مقدّس قبلاً عوالمي را طي كرده كه در مسير ملكوتي خويش آن فرستادگان آسماني را ديده و شناخته‌اند؛
۳۷. پيامبر اكرم(ص) با كمال صراحت مي‌فرمايند:
«خداي تبارك و تعالي يك بار بر زمين نظر افكند و از اوّلين و آخرين مرا برگزيد و دفعة دوم علي را و در سومين نظر اولاد معصوم او را و در چهارمين بار زهرا(س) را از ميان جميع زنان عالم، از اوّلين و آخرين انتخاب نمود.»؛
۳۸. بزرگترين مقام شفاعت را در روز قيامت، حضرت صدّيقة زهرا(س) هم‌سان با پيامبر اكرم(ص) و اميرالمؤمنين(ع) حائز مي‌باشند؛ بلكه مي‌توان گفت آن حضرت را در اين رتبه و مقام امتيازي است مخصوص به خود و بي‌نظير؛
۳۹. در روز قيامت منبري از نور بر پا مي‌شود كه پيامبر اكرم(ص) بر آن جلوس مي‌نمايد و در حالي كه جبرئيل(ع) و انبيا و اوليا گرد آمده‌اند، خداوند تبارك و تعالي مقام و منزلت حضرت زهرا(س) و پدر و همسر و فرزندان معصومشان را به اهل محشر معرفي مي‌فرمايد و در هنگام ورود حضرت فاطمه(س) به صحنة محشر از جانب حضرت حق تبارك و تعالي ندا مي‌شود:
«اي اهل محشر! نگاهتان را فرو افكنيد تا فاطمه عبور نمايد.»؛
۴۰. چنان‌كه برتري حضرت رسول اكرم(ص) بر انبيا و مرسلين و ملائكه، با تفحّص و تحقيق در روايات معتبر ثابت شده است، به همان طريق افضليت حضرت زهرا(س) نيز بر جميع مخلوقات از انس و جنّ و ملك منصوص و مسلّم است.
منبع:
«بدانید من فاطمه هستم»، انتشارات موعودعصر(عج)، 1391؛ به نقل از «فاطمة‌الزهرا(س)»، علّامه محمّد امینی نجفی، نشر استقلال.