بعد از تو
کسی به باغچه بعد از تو آب خواهد داد؟
به روزهای جهان، آفتاب خواهد داد؟
کدام دامن پر مِهر می‌شود بالش؟
به گریه‌های یتیمانه خواب خواهد داد
کدام عشق به این سفره‌های نان و نمک
پس از عبور تو، رنگ و لعاب خواهد داد
مرا هر آینه او از سکوت پر کرده است
هم او که آه مرا بازتاب خواهد داد
برای آنکه بگیریم انتقامت را
خدا به گردش دنیا شتاب خواهد داد
زمانه‌ای که به زهرا چنین جفا کرده است
مگر سلام علی را جواب خواهد داد؟!
کوثری، بی کرانه دریایی
ای شکوهت فراتر از باور
ای مقامت فراتر از ادراک
وصف تو درک لیلةالقدر است
فهم ما از تبار «ما ادراک»
کوثری، بی‌کرانه دریایی
ما و ظرف حقیر این کلمات
باید از تو نوشت با آیات
باید از تو نوشت با صلوات
آیه در آیه وصف تو جاری ست
«فَتَلقّی»، «مباهله»، «کوثر»
در دل «إنّما یرید الله»
در «فَصّل لِرَّبکَ و انحر»
محمّد جواد شرافت
حريم عرش خدا
ازل برای ابد مُلك لا يزالش بود
چه فرق مي‌كند آخر كه چند سالش بود؟
حريم عرش خدا بود، سقف پروازش
تمام وسعت عالم به زير بالش بود
وجود خون خدا را به شير خود پرورد
بزرگِ كرب و بلا، طفل خردسالش بود
پس از غروب كه خورشيد راه خانه گرفت
چراغ كوچه شب، قامتِ هلالش بود
زمين شب زده را رشك آسمان می‌كرد
اگر فزون‌تر از آن خطبه‌ها مجالش بود
امید مهدی نژاد
ایران
ز پوچ جهان هیچ اگر دوست دارم
تو را، ای کهن بوم و بر دوست دارم
تو را، ای گران مایه دیرینه ایران
تو را، ای گرامی گهر دوست دارم
تو را، ای کهن‌زاده بوم بزرگان
بزرگ آفرین، نامور، دوست دارم
هنروار اندیشه‌ات رخشد و من
هم اندیشه‌ات، هم هنر، دوست دارم
اگر قول افسانه، یا متن تاریخ
وگر نقد و نقل سِیَر دوست دارم...
شهیدان جانباز و فرزانه ات را
که بودند فخر بشر دوست دارم
به لطف نسیم سحر روحشان را
چنان چون ز آهن جگر، دوست دارم
هم افکار پرشورشان را که اعصار
از آن گشته زیر و زبر دوست دارم...
مهدی اخوان ثالث
پرچم
به عرش سینة ما گنج پر بها پرچم
هماره باد شکوفا به دوش ما پرچم
به روز حادثه انگار کشتی نوح است
میان صرصر خون می‌کند شنا پرچم
عبور می‌کند از حادثات با لبخند
سیاوش است و خلیل است در بلا، پرچم!
نشان ملّیت است و اذان بیداری
چو بانگ «حیّ علی»، صبح و هر مسا پرچم
دعا کنیم که در جمعه‌ای به رنگ خدا
رسد به دست تو ای یار آشنا! پرچم
بهار می‌رسد و عید باز می‌گردد
دمید فجر که خورشید باز می‌گردد
امید در دل نومید باز می‌گردد
درفش فتح و ظفر با سپاهیان خداست
جهان به جبهه توحید باز می‌گردد
نگین ملک سلیمان ستانده‌ایم از دیو
دوباره جام به جمشید باز می‌گردد
نگین گمشده اینک حکومت اسلام
که با مراجع تقلید باز می‌گردد
بلی امام خمینی، کنون توانی گفت
که از تزاحم و تبعید باز می‌گردد
افق شفق شد و پس فجر زد چه می‌بینم؟
به چشم کور مگر دید، باز می‌گردد
در استقامت راه خدا مکن تردید
که بیخ کفر به تردید باز می‌گردد
چو بید می‌شود آشفته دین ولی خورشید
به زیر سایه این بید باز می‌گردد
دگر حکومت شیطان نمی‌شود تأیید
به جای خود همه تأیید باز می‌گردد
فساد رو به صلاح است و صبح کاذب هم
سیاه می‌رود، اسپید باز می‌گردد
سر سیاه زمستان تو شهریار ببین
بهار می‌رسد و عید باز می‌گردد
نوآوری نه به فرمان هر هنرمندی است
به پا که شعر به تعقید باز می‌گردد
محمّد حسین شهریار