اعترافات فرماندة IFB در مورد عراق
فراماسونری، یک سازمان سرّی جهانی است که بر «آمریکا» و اکثر کشورهای غربی سلطه دارد.
خبرگزاری «نون عراق» در مطلب زیر اعترافات یک شخصیت فراماسون آمریکایی دربارة دلایل اشغال عراق توسط نظامیان آمریکایی را نقل کرده است.
این خبرگزاری به نقل از وی نوشت:
هیچکس نمی‌تواند درک کند عراق برای ما در این سازمان فراماسونری (IFB) چقدر مهم است. ما موفّق شدیم با دو دلیل برای اشغال عراق، اذهان عمومی را گمراه کنیم و آن از طریق تمرکز بر دو عامل معروف است که همگان بر آن اتّفاق نظر دارند:
1. اینکه عراق از لحاظ جغرافیایی مرکز خاورمیانه است و سلطه بر آن به منزلة سلطه بر قلب خاورمیانه، از لحاظ جغرافیایی، نظامی و تمدّنی است؛
2. عراق از لحاظ اقتصادی بزرگترین ذخایر نفتی را در اختیار دارد و در کنار این، باید دو رودخانة مهم و بسیاری از معادن با اهمّیت کشف شده و کشف نشده را به آن اضافه کرد.
ولی در حقیقت باید گفت که این دو دلیل در درجة دوم اهمّیت و استراتژی پنهانی ما قرار دارد. اگر چه همان‌طور که برای همگان توضیح دادیم، جزء دلایل اساسی ما بودند، ولی هیچ موقع مجبور نبودیم به خاطر دو دلیل مذکور عراق را اشغال کنیم؛ چرا که صدّام، آماده هرگونه امتیازدهی به ما بود. او حاضر بود حقّ سرمایه‌گذاری نفتی را آن‌گونه که تمایل داریم، در اختیار ما قرار دهد و آمادگی برای همکاری کامل نظامی با ما، از جمله ایجاد پایگاه‌های نظامی مشترک در نقاط مختلف عراق را داشت؛ ولی جاه‌طلبی‌ها و زیاده‌خواهی ما از این کشور بسیار فراتر از امکانات و امتیازدهی‌های صدّام به ما بود؛ چرا که تا حدّ زیادی منافع نفتی و نظامی را پشت سر گذاشته و به منافع راهبردی سیاسی، اعتقادی و تاریخی مربوط می‌شد. این کشور یکی از مهم‌ترین نقاط جهان در استراتژی کلان ما برای سلطه بر جهان بود. از این‌رو دلایل حضور مستقیم ما در عراق موارد زیر بود:
1. از لحاظ سیاسی و دینی، این کشور نقطة بسیار مهمّی به شمار می‌رود. ملّت عراق دارای تنوّع جمعیتی مربوط به دو مذهب شیعه و سنّی است (در کنار پیروان این دو مذهب، کردها، ترکمن‌ها، مسیحیان و دیگر قومیت‌ها قرار دارند) و به طور مستقیم در قلب دو قطب اسلامی درگیر، یعنی قطب شیعة ایرانی و قطب سنّی سعودی واقع شده است. این موقعیت، عراق را به تنها کشوری از لحاظ جغرافیایی و جمعیتی به عرصة درگیری طرفین نزاع و تعمیق شکاف در جهان اسلامی به طور کلّی و میان شیعه و سنّی تبدیل کرده است؛ (این نکته را توضیح خواهیم داد)
2. از لحاظ نمادین و درونی، این کشور یکی از بزرگترین اسراری است که ما سعی در مخفی کردن آن داریم. عراق دارای اهمّیت معنوی و تاریخی بسیاری مهم برای ما اعضای IFB می‌باشد. خوشبختانه هیچکس جز ما متوجّه آن نشده است. هرگز نمی‌تواند تصادفی باشد که رئیس جمهور بوش، سال 1991م. را سال اعلام جنگ علیه عراق انتخاب می‌کند تا پایان «نظام دو قطبی رقیب» و تجلّی «نظام جدید جهانی» یا تولّد اوّلین تمدّن جهانی یکپارچه در تاریخ را اعلام کند.
ارزش تاریخی و باطنی اصلی عراق برای ما
ما از رهگذر باورهای درونی موروثی، معتقدیم که جهان را قدرت‌های بزرگ مخفی و ناشناخته تحت کنترل و سیطرة خود دارند. زبان آن، نمادهای معروف هستی و از مهم‌ترین آنها برج‌های ستارگان است.
این قدرت‌های بزرگ، از زمان خلقت زمین برخی مناطق را به عنوان پایگاه‌های ثابت برای خود انتخاب کرده‌اند. به نظر می‌رسد که خاورمیانه را به عنوان سرزمین فعّالیت و نوآوری تاریخی و تمدّنی خود برگزیده‌اند. این قدرت‌ها دو پایتخت را برای آن انتخاب کرده‌اند: یکی عراق، به عنوان مرکز خلّاقیت آتشین تأثیرگذار و سلطه‌طلب و دیگری «مصر»، به عنوان کانون ثبات و آرامش.
به همین خاطر این دو کشور به عنوان مرکز تمدّن و تاریخ خاورمیانه و کلّ جهان قدیم در طول هزاران سال باقی ماند. این مسئله هرگز اتّفاقی نیست که این دو کشور پایگاه نخستین و بزرگترین تمدّن‌های بشری باشند؛ چرا که این تمدّن‌ها ساخته و پرداختة قدرت‌های بزرگ ناشناخته بودند.
حائز اهمّیت است که توضیح دهیم، تمدّن مصر مایة نگرانی ما نیست؛ چرا که در طول تاریخ به عنوان تمدّن مسالمت‌آمیز بوده است و کشوری سلطه‌طلب نبوده است و تنها به دلایل دفاعی وارد نبرد خارجی شده است؛ چرا که همیشه معطوف و متّکی بر خود و روابطش با همسایگان مبتنی بر حمایت و دفاع بوده است و نه سلطه‌طلبی و جنگ.
مصر یک تمدّن معنوی اخروی است که اساس و جوهر آن، مقدّس شمردن زندگی اخروی است. به همین خاطر بزرگترین نماد آن اهرام است که در اصل، قبر پادشاهان می‌باشد و کتاب مقدّس آن «کتاب مرگ» با محتوای چگونگی عبور از روز حساب و رسیدن به آخرت است!
در حالی که تمدّن «بین‌النّهرین» دقیقاً نقطة مقابل و در تناقش با تمدّن مصر است؛ تمدّنی مادّی و دنیوی که اعتقادی به زندگی اخروی و بهشت موعود ندارد؛ بلکه هدف آن، دنیا و کام‌جویی است. از این‌رو بزرگترین نمادهای آن «برج بابل» و «باغ‌های معلّق» است. اینها از نمادهای دنیوی و هدف اصلی آن، سرگرمی و کام‌جویی است. کتاب مقدّس آن «داستان گلگامش» است که به صراحت از غیر ممکن بودن نیل به جاودانگی و اینکه هدف غایی انسان برخورداری از دنیا می‌باشد، سخن می‌گوید.
بله درست است؛ روح حاکم عراق در تضادّ با روح حاکم بر مصر است ( طبق ادّعای وی)؛ چرا که روحی آتشین و سلطه‌طلب بر آن حاکم است. عراق از زمان بابلی‌ها و آشوریان پایگاه امپراطوری‌های بزرگ سلطه‌طلب و خطرناک‌ترین امپراطوری، «عبّاسیان» بوده است که طیّ قرن‌ها بر نیمی از «آسیا» و شمال «آفریقا» حکمرانی کرده‌اند. این کشور همچنین پایگاه و پایتخت امپراطوری‌های بزرگ، مثل امپراطوری اسکندر مقدونی و ساسانیانی که «مدائن» را به عنوان پایتخت خود انتخاب کردند، بوده است.
به همین خاطر ما در IFB باور داریم که تمدّن مصر امکان رقابت با ما را ندارد؛ از این‌رو همیشه دارای روابط مثبت و حسنه با آن بودیم تا جایی که آن را به عنوان یکی از ارکان مقدّس در باور درونی خود قرار دادیم و بسیاری از چهره‌های دینی خود را نیز از تمدّن مصر برگرفتیم. ما همیشه در رسانه‌ها، کنفرانس‌ها، دانشگاه‌ها، موزه و کتابخانه تلاش می‌کنیم آن را در کانون توجّهات خود قرار دهیم.
امّا تمدّن عراق به خاطر نزدیک بودن به ما، بزرگترین رقیب ما بود. تمدّن غربی ما تصویری جدید و به روز شده از آن است؛ یعنی اوج تمدّن مادّی و دنیوی. ما به خوبی می‌دانیم و اعتراف می‌کنیم که ریشه‌های تمدّن غرب به بابل باز می‌گردد. ما نمی‌توانیم منکر این مسئله باشیم؛ ولی از اعلام صریح آن بیمناک هستیم تا این تمدّن ما را به سرقت نبرده و بر ما چیره نشوند و شاهد این باشیم که «بغداد» تبدیل به «پاریس»، «لندن» و «نیویورک» شده است.
این تمدّن، همچون روحی است که ما نیازمند تقدیس آن در اعماق
وجود خود هستیم؛ ولی تنها بعد از حصول یقین از توان سلطه بر آن می‌خواهیم بدان اعتراف کنیم. ما همانند نوجوانی هستیم که نیاز به پختگی و آمادگی دارد تا بتواند با معلّم اوّل خود آشتی کند و با آن به تفاهم رسیده و از تجربیات و ثروت‌های آن بهره‌مند شود. عراق به همان میزانی که قدرتمند، غنی و بزرگ است، تمدّن حائز اهمّیت و خطرناک برای ما به شمار می‌رود؛ همچون حیوان درّنده‌ای که نیاز به قدرت، سلطه، فریب، اطاعت‌پذیری و گرسنگی برای رام شدن دارد.
به موضوع صدّام توجه کنید! اندکی بی‌توجّهی، حمایت و تساهل از جانب ما کافی بود تا او به صورت ناگهانی طرح امپراطوری خود را در خاورمیانه از طریق نفوذ به «ایران» و اشغال «کویت» و سلطه بر «عربستان» شروع کند تا رؤیای امپراطوری موروثی و دارای اصل و ریشه در سرزمینش را محقّق سازد!
به همین خاطر، سیاست ما در سالیان متمادی در قبال این تمدّن مهم حول دو محور اصلی می‌چرخد:
- بایکوت آن در رسانه‌ها و نهادهای ذی ربط به رغم تقدّس نهانی و درونی که برای آن قائل هستیم. حتّی تا جایی که در صدد بی‌اعتبار کردن آن از طریق تمرکز بر موضع «تورات» نسبت به آن و مسئلة دشنام یهودیان و عذاب الهی بر بابل و تخریب آن هستیم. همچنین نقش عرب‌ها و مسلمانان و تمدّن عبّاسی در جریان روشنفکری اروپا نادیده گرفته می‌شود. داستان هزار و یک شب و حکایت‌های بردگان و کنیزکان، تنها تصویر رسانه‌ای موجود از این تمدّن است.
- در عین حال، ما با تمام امکانات و توان تلاش می‌کنیم تاریخ و جزئیات و این تمدّن را از طریق کاوش‌ها و مطالعات مخفیانه بشناسیم. به این امید که به تمام اسرار آن دست یافته و بر آن سلطه یابیم و آمادگی برای مقابله با اتّفاقات غیرمنتظره را داشته باشیم.
ما معتقدیم که قدرت‌های بزرگ و بنیان‌گذاران این تمدّن، اسرار بزرگی را بر جای گذاشته‌اند. چه بسا قدرت‌های متعلّق به سیّارات دیگر در تأسیس این تمدّن در «سومر» و بابل نقش داشته‌اند. از این‌رو یکی از مهم‌ترین اهداف حملة ما به عراق و اشغال آن، سلطه بر آثار مهمّ آن و کاوش‌های باستانی مخفیانه در برخی آثار مربوط به این اسرار پنهانی و حائز اهمّیت است.
اوّلین اقدام ما برای سرقت موزة عراق و تخریب آن به منظور بایکوت و سرپوش گذاشتن بر تصاحب برخی آثار مهم در حمله ما به عراق، تصادفی نیست. ما همچنین دو پایگاه باستانی شهر بابل و «اور» را تحت کنترل خود درآورده و در طیّ چند سال برای سرپوش گذاشتن بر عملیات مخفیانة کاوش، این اماکن باستانی را تبدیل به اردوگاه نظامی کردیم و به دنبال برخی آثار مهم بودیم که در رمزگشایی از این تمدّن بزرگ و سلطه بر آن به ما کمک می‌کرد.
بله. کاملاً درست است. ما ادّعا کردیم که برای آبادانی عراق آمدیم؛ ولی صراحتاً نگفتیم که ما بعد از اینکه این کشور را برای بررسی و پی بردن به اسرار آن ویران کرده، آباد خواهیم کرد. بنابراین ما با سلطة معنوی و تاریخی بر عراق، سلطة عملی خود را بر کلّ خاورمیانه و سپس کلّ جهان تضمین می‌کنیم.
ارزش سیاسی و دینی عراق
اوایل هزارة دوم، پروژه تخریبی ما ایجاب می‌کرد که جهان اسلام را بر اساس فرقه‌ای تقسیم کنیم تا بتوانیم این نزاع مورد نظر را تحمیل کنیم و به مرحلة جنگ خونین میان طرفین برسیم. ما عراق را انتخاب کردیم؛ چرا که بهترین شرایط را برای نزاع میان شیعه و سنّی را دارد.
شیعیان عراق از لحاظ جمعیت برتری داشته و از لحاظ تاریخی نیز مظلوم واقع شده‌اند و در مجاورت شیعیان ایران قرار دارند. در مقابل، سنّی‌ها از لحاظ جمعیتی اندک، ولی تأثیرگذار و با تجربه هستند و از لحاظ فرقه‌ای از طرف همسایه‌های عربی خود، به ویژه سنّی‌های عربستان حمایت می‌شوند. بنابراین موقعیت جغرافیایی عراق و همسایگی آن با ایران و عربستان و دیگر کشورهای شرقی جهان عرب و همچنین «ترکیه» و شکاف فرقه‌ای آن باعث شد ما این کشور را به عنوان بهترین میدان برای نزاع شیعیان ایران و سنّی‌های سلفی عربستان انتخاب کنیم!
مسلّماً دلایل دیگر نیز وجود دارد. این کشور تنها محلّ تلاقی دو قطب فرقه‌ای نیست؛ بلکه اقوام مختلف کشورهای خاورمیانه، از جمله عرب‌ها، کردها، ترکمن‌ها، مسیحیان و سایر اقوام در آنجا حضور دارند. بنابراین ما عراق را تضعیف کرده و از لحاظ اقتصادی و انسانی در دهة نود فلج کردیم. به برکت حمایت دوستانمان در میان رهبران کُرد، اسرائیلی و سعودی موفّق شدیم رهبران شیعة عراق و سنّی‌هایی که از دست صدّام آزرده‌خاطر بودند، قانع کنیم تا به بهانة مبارزه با دیکتاتوری و ایجاد دمکراسی، همچون ابزاری در خدمت پروژة تخریبی ما در عراق و کلّ جهان اسلام باشند!
در اینجا باید به نقش صدّام اشاره کنیم. وی از زمان به قدرت رسیدن در سال 1979م. خدمات فراوانی به ما کرده است؛ چرا که رهبران بعثی را اعدام کرد و سپس وارد جنگ ویرانگر با ایران شد و به «کویت» حمله کرد و تمام بهانه‌های لازم را برای حمله به عراق و محاصره و تحقیر و در نهایت اشغال آن را برای ما فراهم آورد. حتّی بیچاره، بعد از سرنگونی‌اش نیز به ما خدمت کرد؛ چرا که ما موفّق شدیم از طریق نمایش دادگاه تلویزیونی، از او قهرمان سنّی عربی بسازیم که قربانی این نمایش، افراد متعصّب شیعی بودند. این موضوع نقش تعیین‌کننده‌ای در تغذیة درگیری فرقه‌ای داشت!
از سال 2003م. ما توانستیم فراتر از تصوّرات و پیش‌بینی‌هایمان عراق را به میدان نبرد و مثالی برای رسوایی تمام مسلمانان و عرصه‌ای برای درگیری خونین میان دو قطب شیعه و سنّی تبدیل کنیم. حتّی این کشور را سرزمینی محنت‌بار برای مسیحیان، صائبیان و دیگر گروه‌ها و پیش از آن نیز اسطوره‌ای برای درد و رنج‌های کردها قرار دادیم. بله. طیّ دو دهه ما عراق را به سرزمینی ویران و مرکز سیاهی و نابودی تبدیل کردیم. امیدواریم که در آینده آن را به سرزمین ثبات و آرامش و نعمت‌ها و مرکز خاورمیانة دمکراتیک و همگام با منافع خود تبدیل کنیم.
استراتژی فعلی ما در عراق
خلاصة سیاست فعلی ما در عراق این است که برای سالیان متمادی از لحاظ سیاسی و نظامی تحت سلطة کامل ما باشد (به صورت مستقیم یا غیر مستقیم). عامل مهمّی که در تحقّق بخشی از آن موفّق شدیم و برای ابقای آن تلاش می‌کنیم، این است که عراق را از لحاظ فرقه‌ای و قومی تجزیه کنیم؛ به گونه‌ای که نتواند دارای یک دولت مرکزی قوی باشد.
همیشه شاهد این موضوع هستید: زمانی که کردها قدرت گرفته و عرب‌ها ضعیف می‌شوند، ما به ایجاد اختلاف میان کردها و ایجاد شرایط مناسب برای حمله به آنها از جانب کشورهای همسایه مبادرت می‌ورزیم.
به محض اینکه عرب‌ها قدرت می‌گیرند، آتش نزاع فرقه‌ای را در میان آنها شعله‌ور می‌کنیم و بستر را برای ایفای نقش کردها و استفاده از برگ برندة «کرکوک» فراهم می‌کنیم. اگر شاهد اتّحاد میان گروه‌های مختلف عراق، ایجاد نوع اعتماد به دولت، احساس ثبات و
آرامش و پیدایش گرایش‌های ملّی مخالف آمریکا باشیم، مزدوران خود را تحریک کرده و زمینه را برای عناصر تروریستی به منظور ایجاد بی‌ثباتی در بدنة حکومت و زنده کردن کینه‌های فرقه‌ای و تشویق جوانان به مهاجرت و در نتیجه توجیه تکیه بر ما به منظور حفاظت از خود در برابر تروریست‌ها را فراهم می‌کنیم!
آیا می‌دانید ما به افزایش نفوذ ایران در عراق تشویق می‌کنیم و در عرصة رسانه‌ای تلاش می‌کنیم این نفوذ را برای ایجاد ترس در کشورهای عربی و ترکیه و درگیر کردن آنها در عراق، بسیار بزرگ و فراتر از حد جلوه دهیم؟ همچنین از این رهگذر، در میان عراقی‌ها ترس و وحشت ایجاد کرده و آنها را به سمت توسّل به ما برای نجات از تهدید ایران سوق می‌دهیم.
به عنوان مثال، به موضوع تأخیر در تشکیل دولت در طیّ ماه‌های طولانی اشاره می‌کنیم. کافی بود ما به برخی از رهبران طرف‌های دیگر در حدّ اندک اعمال فشار کنیم تا مجبور شوند برای تشکیل دولت توافق کنند؛ ولی ما ترجیح می‌دهیم که بی‌طرف باشیم و نقش یک پدر ناصح و خوب که قدرت کافی در قبال فشارهای ایران، عربستان و «سوریه» ندارد، ایفا کنیم. همة اینها، تنها به خاطر ضعف دولت و بی‌اعتمادی مردم عراق به نخبه‌ها و رهبران خود و حمایت از احساس بچّه‌گانة آنها مبنی بر اینکه نیاز به نقش پدرانه، حمایتی ما جهت تأمین امنیت کشورشان صورت می‌گیرد!
از مهم‌ترین دلایل موفّقیت ما در سلطه بر تفکّر و ذهنیت عراقی‌ها و مردم جهان این است که ما این توهّم را ایجاد کرده‌ایم که می‌خواهیم به خاطر شکست سیاست‌هایمان، خاک عراق را ترک کنیم. هر از گاهی به نمایش رسانه‌ای در زمینة عقب‌نشینی‌ها نظامی به عنوان ابزاری برای فریب و نیرنگ متوسّل می‌شویم؛ در حالی که باید در مورد موضوع ذیل اندکی هوشیاری و تدبیر به خرج دهیم:
ما در منطقة سبز در «بغداد»، بزرگترین و قوی‌ترین سفارت تاریخ بشریت را بنا کرده‌ایم.مساحت آن 104 هکتار و 6 برابر «سازمان ملل» در «نیویورک» و ده برابر سفارت ما در «پکن» است. هزینة آن حدود یک میلیارد دلار و هزینة سالانه مدیریت آن نیز یک میلیارد دلار است، 20 باب ساختمان و 1000 کارمند دارد، برای خود شهری مستقل به حساب می‌آید؛ چرا که دارای ساختمان‌های مسکونی، بازارها، تجهیزات رفاهی، ژنراتورهای برق و دستگاه‌های تصفیه می‌باشد و امکان زندگی مستقل برای چندین سال وجود دارد!
پس چگونه ممکن است انسانی حتّی با درک و خرد بچّه‌گانه باور کند که ما یک چنین سفارتی اسطوره‌ای را در کشوری ساخته‌ایم و مدّعی هستیم که در حال ترک این کشوریم؟!
منبع: مشرق نیوز www.mashreghnews.ir