روزی سوراخ کوچکی در یک پیله ظاهر شد. شخصی نشست و ساعت‌ها تقلّای پروانه برای بیرون آمدن از سوراخ کوچک پیله را تماشا کرد. ناگهان تقلّای پروانه متوقّف شد و به نظر رسید که خسته شده و دیگر نمی‌تواند به تلاشش ادامه دهد. آن شخص خواست به پروانه کمک کند و با یک قیچی سوراخ پیله را گشاد کرد.
پروانه به راحتی از پیله خارج شد و بال‌هایش چروکیده بودند. آن شخص به تماشای پروانه ادامه داد.
او انتظار داشت پر پروانه گسترده و مستحکم شود و پرواز کند؛ امّا نه تنها چنین نشد و برعکس، پروانه ناچار شد همة عمر را روی زمین بخزد و هرگز نتوانست پرواز کند.
آن شخص مهربان نفهمید که محدودیت پیله و تقلّا برای خارج شدن از سوراخ ریز آن را خدا برای پروانه قرار داده است تا به آن وسیله، مایعی از بدنش ترشح شود و پس از خروج از پیله، به او امکان پرواز دهد.
گاهی اوقات در زندگی، فقط به تقلّا نیاز داریم. اگر خداوند مقرّر می‌کرد بدون هیچ مشکلی زندگی کنیم، فلج می‌شدیم؛ به اندازة کافی قوی نمی‌شدیم و هرگز نمی‌توانستیم پرواز کنیم. مشکلات، محلّی برای رشد ما است.