آخرین تبسّم نور محمّدی
ای بهــترین دلیل تبسـّـم، ظهــور کن
فصــل کبــود خندة ما را مرور کن
چرخی بزن به سمت نگاه غریـب ما
از کوچه‌های بی‌کسی ما عبور کن
ما زائــر تــبسّم بــارانی تــوایـــــم
ما را بـه حق آیینه‌ها، خیس نور کن
ای راز سـر به مُهر اهـورائی و شگفت!
از ذهن ما، سؤال درخشان خطور کن
ما را به التــهاب مــعمّای خــود ببــر
در ناگهان جلوة خود، غرق شور کن
ما را ببر به خلوت کشف و شهود خویش
ما را به راه سـیر و سلـوکت غیور کن
ما بی‌شکیب، نور تو را آه می‌کشــیم
یا جلوه کن و یا دل مـا را صـبور کن
روح زمین کبود، شب و دشنه است و ظلم
ما را برای چیدن ظلمـت جـسور کن
ای آخــرین تبسّـــم نــور محــمّدی!
جان جهان، عدالت روشن! ظهور کن
آخرین امید زمین
چیزی نمانده است به تاراج باغ‌ها
تا انهدام مطلق این چلچراغ‌ها
چیزی نمانده تا کمر شهر بشکند
زیر فشار سخت و نفس گیر داغ‌ها
وقتی به بلبلان چمن تیر می‌زنند
کی رحم می‌کنند به جان کلاغ‌ها؟
عصر پسا مدرن ِدروغ است و فاجعه
قرن جهنّمی بروز ِنفاق‌ها
عصر نقاب! عصر زنان بزک شده
دنیای کودکان ِغریب طلاق‌ها
عصر مدرنِ مرگ و بهارِ گلوله‌ها
عصر فرامدرن‌ترین اختناق‌ها
حتّی برای شعر سرودن عوض شده
معیارهای شاع و سبک و سیاق‌ها
ای آخرین امید زمین سر بلند کن
ما را ببین در آتش این اتّفاق‌ها