یهود، ژن خوب وجمهوری اسلامی

علي خليل اسماعيلي

اعتراض به رانت خانوادگی در «ایران» سابقة طولانی دارد و فرزندان مسئولان که از امتیازات خاص برخوردارند، غالباً با عنوان آقازاده خطاب می‌شوند.

امّا عبارت ژن خوب، با کاربرد همگانی‌شدة آن را اوّلین بار پسر بزرگ یکی از نمایندگان مجلس، در برنامة اینترنتی «خیلی محرمانه» به کار برد.

وی بعد از توضیح در مورد موفّقیت‌های اقتصادی خود در حوزة علم، اقتصاد، ورزش و فرهنگ اشاره کرد: بالأخره این خون می‌آید و می‌رسد. همین‌طوری کسی نمی‌تواند ادّعا کند اصل و نسب دارد. افتخار می‌کنم این توانایی‌ها از دوتا ژن خوب آمده.

اصطلاح ژن خوب كه از سال ۱۳۹۶ وارد ادبیات سیاسی معاصر ایران شد، ناظر به سوءاستفادة مقامات سیاسی و حکومتی ایران از قدرت، برای انتفاع شخصی و خصوصاً به دست آوردن پست و مقام برای فرزندان و نزدیکانشان می‌باشد.1

از شما دعوت می‌كنیم خوانندة مطالب مختصر ما با عنوان «یهود، ژن خوب و جمهوری اسلامی» باشید.

ژن خوب

ما با ژن خوب - بما هو ژن خوب - دعوا نداریم. از خدای متعال می‌خواهیم که همه دارای ژن خوب باشند. ژن معیوب برازندة انسان مسلمان نیست.

حرف ما در ژن خوب این است که صِرف ژن خوب نباید باعث تفاخر، برتری‌جویی و ملاک ریاست‌طلبی شود.

در معارف دینی، تعریف کردن از خود، مذموم است؛ اصلاً اینکه فردی صرفاً در کلام، بدون ورود در عمل بگوید: ژن من خوب است، بد است.

بنابر فرمایش امام صادق(ع) یک یهودی نزد رسول

خدا (ص) می‌آید. رسول خدا(ص) می‌پرسند:

«يَا يَهُودِيُ مَا حَاجَتُكَ قَالَ أَنْتَ أَفْضَلُ أَمْ مُوسَی بْنُ عِمْرَانَ... فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ ص إِنَّهُ يُكْرَهُ لِلْعَبْدِ أَنْ يُزَكِّيَ نَفْسَهُ...2

ای یهودی! چه می‌خواهی؟ یهودی گفت: تو برتری یا موسی بن عمران؟ ... و پیامبر (که درود خدا بر او و بر خاندانش باد) فرمودند: «اینکه بنده‌ای از خودش تعریف کند، خوب نیست.»

قطعاً کلمات و عباراتی که از انسان‌های بزرگ و بامعرفت، همچون امیرمؤمنان علی(ع) در آخرین ساعات و لحظات عمرشان به یادگار مانده است، علاوه بر اینکه مملوّ از حکمت است، می‌تواند به‌ عنوان میراثی گرانبها در ادبیات انسانی، رهگشای آحاد مردم و سرلوحة حاکمان جوامع بشری و به ‌ویژه حاکمان جوامع اسلامی قرار گیرد.

هنگامی که ضربة شمشیر ابن‌ملجم مرادی لعنت‌الله علیه، مولای جوانمردان و پیشکسوت مبارزه با ویژه‌خواران را در بستر احتضار قرار داد، صعصعة‌ بن صوحان با همان پرسش پیشین از پیشوای مسلمانان می‌خواهد بگوید:

فقل يا اميرالمؤمنين أنت افضل ام آدم ابو البشر؟

قال علی(ع): «تزكية المرء نفسه قبيح.»3

پس گفت: یا علی! شما برتر هستید یا آدم ابوالبشر؟

امّا پاسخ امیرمؤمنان(ع) همان است که رسول خدا(ص) فرموده‌اند:

«آدمی از خود تعریف کند و آلوده به خودستایی شود، قبیح و ناپسند است.»

️یهود مدّعی بودند که ژن خوب را از خداوند دارند:

«وَ قالَتِ الْيَهُودُ وَ النَّصاری نَحْنُ أَبْناءُ اللهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ؛4

يهود و نصاری گفتند: ما فرزندان خدا و دوستان او هستيم...»

امّت برگزیده

یهودیان معتقدند که آنان امّت برگزیده و نژاد برتر هستند و ابایی هم ندارند که این را مکرّر در مکرّر بیان کنند.

شما خوانندة فهیم همین عبارت مختصر را که خدا ما را انتخاب کرده است (The chosen people) در اینترنت جست‌وجو کنید. ببینید چه اندازه کتاب و مقاله برایش نوشته‌اند! چه فیلم‌ها و تصویرهایی برایش ساخته‌اند و ببینید که در عالم واقع با این برتری نژادی کذایی، چه ملّت‌هایی را لگدمال کرده‌اند!

خودستایی و خودشیفتگی از نوع بیماری‌های متأسّفانه خوشمزه و بدون درد است و گرفتارانش را در این توهّم فرو می‌برد که نه تنها آقایی دنیا، سروری آخرت نیز از آن آنان است:

«وَ قالُوا لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلاَّ مَنْ كانَ هُوداً أَوْ نَصارى...؛5

گفتند: جز يهودان و ترسايان كسی به بهشت نمی‌رود...»

امروزه آنانی که خود را مردمی با آی‌کیوی بالا و دارای ژن خوب معرفی می‌کنند و تمایلات ریاست‌طلبی‌شان را نیز با بهره‌گیری از جهل عامّة مردم و با کمک موجودات حقیری که به هر دلیلی صاحب‌منصبند و پست‌ها را تقسیم می‌کنند، به کرسی می‌نشانند، استناد به پدر و مادرشان دارند.

می‌گویند: بالأخره این خون می‌آید و می‌رسد. همین‌طوری کسی نمی‌تواند ادّعا کند اصل و نسب دارد. افتخار می‌کنم این توانایی‌ها از دوتا ژن خوب آمده است.

این طایفه، باید بدانند که پیش از این، اجداد [فكری] پلیدشان مدّعی بودند که ژن خوب را از خدا دارند: «وَ قالَتِ الْيَهُودُ وَ النَّصاری نَحْنُ أَبْناءُ اللهِ وَ أَحِبَّاؤُه»

یهودی بهشت را خصیصه و سرشت خود می‌داند. حتّی اگر اهل معصیت و شرک و کفر باشد، مهم نیست. اصل، دارای ژنِ خوب بودن است که او دارد.

منفعت‌طلبی

از خصایصِ ذاتیِ اجدادِ یهودیِ ژن خوب‌های امروزی، منفعت‌طلبی، بهره‌جویی و سهم‌خواهی حریصانه از نعمت‌های ریز و درشت دنیوی و اخروی است.

وقتی یهودی، ادّعا می‌کند که آخرت «خالِصَةً مِنْ دُونِ النَّاسِ»6 از آنِ اوست و دیگران سهمی از آن ندارند، در حقیقت به خصیصة اوّلی و به تعبیر امروزی‌ها، به ژن خوب خود اشاره دارد.

می‌گوید غرق شدن در نعمت‌های اخروی از آنِ من است؛ نه منِ یهودیِ مثلاً نماز شب خوان، نه منِ یهودی‌ای که به هر دلیلی ربا نمی‌خورد، رشوه نمی‌گیرد، زنا نمی‌کند، پول‌شویی نمی‌داند، تکبّر ندارد، دیگران را حقیر نمی‌شمارد، دروغ نمی‌گوید، غصب نمی‌کند، آدم نمی‌کشد، رسانه و اصحاب رسانه را برده و ابزار زیاده‌خواهی خود نمی‌سازد. ادّعای او مطلق است و تخصیص ندارد.

بهشت و برخورداری از نعمت‌های آن را خصیصه و سرشت یهودی می‌داند؛ حال این یهودی معصیت بکند یا نکند، مجرم باشد یا نباشد؛ حتّی اگر اهل شرک باشد، اهل کفر باشد، مهم نیست و عیبی ندارد. معصیت، جرم، شرک و کفر فرع است. اصلِ اوّلی، یهودی بودن است، دارای ژنِ خوب بودن است که او دارد.

پی‌نوشت‌ها: