صالح قاسمی
جمعیت همواره از مهم‌ترین ارکان جوامع انسانی و اساس شکل‌گیری تمدّن‌هاست. اقتدار اقوام و ثبات کشورها علاوه بر بزرگی سرزمین و امکانات تحت اختیارشان، با تعداد نفوس آنها نیز ارزیابی می‌شود. جوامع پرجمعیت عموماً موفّق به حفظ استقلال خود هستند و تمدّن‌های بزرگ و پایدار متعلّق به ملّت‌های بزرگ و توانمند است. جمعیت در کشورهایی که از منابع زیرزمینی و روزمینی و موقعیت استراتژیکی برخوردارند، جزو ارکان اصلی و راهبردی آنها محسوب می‌شود.
هراس فوق‌العادّة نظریّه‌پردازان غربی از تمدّن اسلامی ایرانی
ساموئل هانتینگتون در بخشی از مصاحبة خود دربارة تمدّن اسلام و «چین» و چالش آنها با تمدّن غرب، با اشاره به نقش روزافزون مسلمانان، می‌گوید:
تمدّن اسلام، تمدّنی است که چالش آن تا حدودی متفاوت از دیگر چالش‌هاست؛ چرا که این تمدّن اساساً ریشه در نوعی پویایی جمعیت دارد. رشد بالای زاد و ولد که در اکثر کشورهای اسلامی، شاهد آن هستیم، این چالش را متفاوت کرده است. امروزه بیش از 20% جمعیت جهان اسلام را جوانان (15 تا 25 ساله) تشکیل داده‌اند.
این سخنان، نشان‌دهندة هراس فوق‌العادّة تحلیل‌گران غربی از جمعیت جوان کشورهای اسلامی و به ویژه «ایران» است. آنها به خوبی می‌دانند که افزایش جمعیت جوان، افزایش اقتدار سیاسی را در پی دارد؛ چراکه این قشر در مواقع خطر، تمام انرژی خود را صرف دفاع از کشور و نوامیس خود می‌کنند و از این‌رو، خطر بزرگی در مسیر اهداف آنهاست؛ به همین جهت، این وحشت آمریکایی صهیونیستی، به تبلیغات گستردة ضدّ جمعیت ایران و جهان اسلام تبدیل می‌شود و اسلام و تشیّع را هدف قرار می‌دهد.
ذوق‌زدگی هفته‌نامة آمریکایی «نیوریپابلیک» از کاهش شدید نرخ زاد و ولد در ایران
کتاب «بمب جمعیت» نوشتة پائول ارلیش که در سال 1968م. انتشار یافت، به عنوان کتاب مقدّس معتقدان به تئوری ضدّ انسانی کاهش جمعیت عمل کرد.
ارلیش از دولت «آمریکا» می‌خواهد هم در داخل کشور و هم در کشورهای جهان سوم، سیاست‌هایی را برای کاهش نرخ رشد بشر اتّخاذ کند. ناگفته نماند که جان هولدرن، مشاور عالی اوباما، از شاگردان و همکاران ارلیش است.
در این میان، بنیادهای صهیونیستی نیز بیکار ننشسته و یکی از حامیان اصلی سیاست کاهش جمعیت جهان (نه برای خود) و به‌طور خاص، جهان سوم و به طور اخص، کشورهای اسلامی شده‌اند. شرکت‌های صهیونیستی «راکفلر» و «گیتز» که در سال‌های اخیر، نقش پیشتازی را در تسریع این سیاست‌ها با استفاده از فناوری‌های جدید (واکسن‌های دوگانه با هدف عقیم‌سازی) بر عهده گرفته‌اند و در تلاش هستند تا در پوشش انجام فعّالیت‌های خیرخواهانه در پوشش دارو و واکسیناسیون در روند کاهش رشد جوامع، تأثیرات جبران‌ناپذیری را بگذارند.
مسئلة رشد جمعیت کشورهای اسلامی، به ویژه جمهوری اسلامی ایران، آن‌قدر برای آنان مهم است که چندین سال قبل، هفته‌نامة آمریکایی «نیوریپابلیک» در گزارشی نوشته بود:
در سال 1990 الی 2000م. ترکیب جمعیتی ایران از الگوی رایج در جهان سوم، یعنی باروری فراوان، به الگوی جهان‌اوّلی بدل گشته است. نرخ زاد و ولد در ایران، از تمام کشورهای خاورمیانه، بلکه از آمریکا نیز پایین‌تر است.
این ذوق‌زدگی آمریکایی‌ها به این جهت است که نرخ باروری ایران، از حدود 6/4 فرزند در اوایل دهة 60 شمسی، به کمتر از 3/1 فرزند در سال‌های اخیر رسیده است.
جایزة جهانی جمعیت‌شناسی به فعّالیت‌های ضدّ جمعیتی استاد ایرانی
در سال‌های اخیر، به دلیل موفّقیت‌آمیز بودن سیاست‌های تنظیم خانواده در ایران و کاهش شدید رشد جمعیت و نرخ باروری، به طور مکرّر دستگاه ذی‌ربط و محقّقان جمعیت‌شناسی ایران از طرف سازمان‌های بین‌المللی مورد تقدیر قرار گرفته‌اند و ایران به عنوان یک الگو در بحث تنظیم خانواده برای کشورهای جهان سوم مطرح می‌شود.
در آخرین مورد، جایزة سال جمعیت‌شناسی «سازمان ملل متّحد» به یک استاد جمعیت‌شناسی «دانشگاه تهران» تعلّق گرفت. هرچند در اینجا مقصود، زیر سؤال بردن زحمات و پژوهش‌های این استاد ایرانی نیست، ولی واقعاً جای تأمّل است که چرا این جایزه به یک استاد ایرانی تعلّق گرفت؟
سازمان‌های بین‌المللی که مکرّراً نشان داده‌اند، دلسوز ما نیستند؛ بلکه با حربه‌ها و ایجاد محدودیت‌های مختلف هم در تلاش برای کند کردن پیشرفت‌های جمهوری اسلامی ایران هستند و در سه دهة اخیر، هیچگاه به نفع نظام و کشور ما گامی برنداشته‌اند، با چه نیّتی این انتخاب را انجام داده‌اند.
جالب آنکه در هنگام اهدای جایزه به این جمعیت‌شناس ایرانی، خانم آشارُز میگیرو، معاون اوّل بان‌کی مون (دبیرکلّ سازمان ملل متّحد) در سخنانی، موفّقیت این محقّق ایرانی در ارائة تحقیقات کاربردی به جامعة جهانی را نشانة عمق روحیة دانش‌دوستی ایرانیان دانست و این افتخار را به دولت و ملّت جمهوری اسلامی ایران تبریک گفت. از این خانم به عنوان معاون اوّل بان‌کی مون باید پرسید: پس چرا در حوزه‌های علم و نوآوری، با انواع قطع‌نامه‌ها جلوی پیشرفت ایران را می‌گیرید؟
چرا اینک از ایران تعریف می‌کنند؛ به طوری که در «خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران» در تاریخ 28/7/1371 آمده است:
ایران در میان 75 کشور در حال توسعه، در زمینة کنترل جمعیت، در بالاترین رده قرار گرفته است.
همچنین در گزارش تاریخ 2/8/1371 آمده ست:
معاون دبیرکلّ فدراسیون بین‌المللی تنظیم خانواده، تدابیر اتّخاذ شده در ایران، جهت کنترل جمعیت و توسعة برنامه‌های رفاه خانواده را امیدوارکننده خواند.
در خبر تاریخ 16/12/1371 هم آمده است:
گروه بین‌المللی، اقدام در مورد کنترل جمعیت ایران را در شمار کشورهای موفّق در زمینة کنترل جمعیت دانست و «روسیه» را از کشورهای ناموفّقی شمرد که مجموعاً در هر 11سال، یک میلیارد نفر به جمعیت جهان افزایش می‌دهند.
در خبر تاریخ 23/3/1373 خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران نیز آمده است:
رئیس «فدراسیون بین‌المللی خانواده برنامه‌ریزی شده»، «آی.آر.پی.اف» از کشورهای اسلامی خواست تا از الگوی کنترل جمعیت در ایران پیروی کنند. با توجّه به آنچه ذکر شد، جای این پرسش است که چرا و با چه هدفی در جهان سوم، مخصوصاً کشورهای اسلامی و بالأخص کشور ایران اسلامی، کنترل جمعیت و عقیم‌سازی آنان صورت می‌گیرد؟
تناقض سیاست‌های جمعیتی در غرب و ایران
نرخ باروری ایران از حدود 6/4 فرزند در اوایل دهة 60 شمسی، به حدود 3/1 فرزند در سال‌های اخیر رسیده است؛ یعنی به کمتر از حدّ جانشینی نسل.
این در حالی است که کشورهای پیشرفتة دنیا در حال افزایش نرخ باروری‌شان هستند و با حمایت‌های مالی و غیرمالی، خانواده‌ها را تشویق به فرزندآوری می‌کنند. در نمودارهای زیر، تغییرات نرخ باروری ایران با سه کشور «آمریکا»، «انگلیس» و «فرانسه»، مقایسه شده است.
همان‌طور که مشاهده می‌کنیم، در حالی‌که نرخ باروری در ایران، در حال کاهش است، نرخ باروری این سه کشور صنعتی در حال افزایش است. حال جای این سؤال است که اگر کاهش نرخ باروری امر پسندیده‌ای است و ایران به این خاطر باید مورد تقدیر قرارگیرد، پس چرا کشورهای پیشرفته که سازمان‌های بین‌المللی تحت نظارت همین کشورها هستند، روال عکس ما را در پیش گرفته‌اند؟!
یک شبهه
شاید گفته شود آنها پیشرفته هستند و توانایی افزایش جمعیت را دارند؛ ولی ما هنوز پیشرفته نشده‌ایم و باید نرخ باروری را کاهش دهیم؛ امّا قطعاً این حرف اشتباه است؛ چراکه تمام کشورهایی که در حال حاضر پیشرفته هستند، در زمانی که در حال رشد صنعتی شدن بودند - در حدود 100سال قبل - دارای نرخ باروری و نرخ رشد جمعیت به مراتب بالاتری بوده‌اند و به طور کلّی، هیچ کشوری با جمعیتی سالخورده و رو به زوال، نمی‌تواند پیشرفت کند و ما نیز از این قاعده مستثنا نیستیم.
ترور جمعیت ایران تحت عنوان دفتر صندوق بین‌المللی جمعیت
در اینجا، یک پرسش مطرح می‌شود: کشوری که در بحبوحة جنگ بوده و عملاً مراکز بهداشتی و مقدار زیادی از بودجة آن صرف هزینه‌های جنگ و بعد از جنگ می‌شود، چگونه می‌تواند طرح تنظیم خانواده و کاهش جمعیت را که نیازمند بودجة کلانی است، در همة کشور، مرحله به مرحله، به اجرا برساند و حتّی این طرح، به نحوی اجرا شود که پیش از تصویب قانون یاد شده در بالا، با موفّقیت هرچه تمام، به نقطة هدف خود برسد؟
اینجاست که می‌توان کم‌کم پرده از فعّالیت‌های یکی از آژانس‌های سازمان ملل با عنوان «صندوق بین‌المللی جمعیت در ایران» برداشت.
مهم‌ترین قسمت فعّالیت این صندوق مربوط به بعد از انقلاب می‌شود. آنجا که نه تنها «صندوق بین‌المللی جمعیت»، سایر بازوان عملیاتی سازمان ملل از آژانس‌های مختلف این سازمان، نظیر «یونیسف»، «بانک جهانی»، «دفتر خواربار جهانی FAO» و «سازمان بهداشت جهانی» گرفته تا ان.جی.یوها و افراد و برخی نهادهای دارای ابعاد بین‌المللی، همگی به خط شده‌اند تا هرکدام مطابق زمینة فعّالیت خود در جلوگیری از نرخ رشد جمعیت، شروع به فعّالیت کنند؛ برای مثال، بانک جهانی در ازای اعطای وام به کشورهایی نظیر ایران، آنان را مجبور به اجرای سیاست‌های کاهش جمعیتی در کشور می‌کند. در این میان، امّا صندوق بین‌المللی جمعیت سال 1372، یعنی سالی که قانون فعلی تنظیم خانواده به تصویب رسید، تنها در یک نوبت، 150 میلیون دلار به اجرای برنامه‌های تنظیم خانواده (بخوانید کاهش جمعیت) به ایران کمک مالی نمود.
همکاری وسیع و مرموز صندوق جمعیت با برخی از نهادهای مهمّ کشور
امّا میزان و عمق تأثیرگذاری این صندوق در بحث جمعیت، چیزی فراتر از کمک‌های مالی است. وظیفة اصلی این صندوق، اثرگذاری بر ساختار قانونی نظام، به منظور ایجاد زمینه برای ادامة هرچه بیشتر سیاست‌های کاهش جمعیتی است؛ از جمله اقدامات صندوق، همکاری وسیع صندوق با برخی از نهادهای مهمّ کشور،
نظیر «مجلس»، «مرکز آمار ایران»، «هلال احمر»، «وزارت بهداشت»، «کمیتة امداد» و بسیاری از NGOهای دیگر است. صندوق جمعیت با نزدیک شدن به این دستگاه‌ها و با توجّه به ساختار دستگاه‌های یادشده که در برخی موارد ساختار قانونی و آئین‌نامة سازمان به آنها اجازة همکاری با صندوق را می‌دهد، توانسته است بسیاری از اهداف خود را به مرحلة عمل برساند.
آدرس انحرافی سازمان‌های بین‌المللی به جمعیت ایران
حکایت است که در زمان امیرکبیر، سفیر «بریتانیا» در ایران، از بازاری عبور می‌کرده که تجمّع مردم در کنار یک مسجد توجّهش را جلب می‌کند. بعد از پرس‌وجو متوجّه می‌شود که یک گاو از دست قصّاب به داخل مسجد فرار کرده است. به همین دلیل، در بین مردم (که عقاید مذهبی‌شان به خرافات آلوده بود) این‌طور پیچیده است که این مسجد تقدّس خاصّی دارد که این گاو به این مسجد پناه آورده است. هنگامی که سفیر بریتانیا به سفارت‌خانه‌اش بازمی‌گردد، دستور می‌دهد هدیة ارزشمندی با هزینة سفارت تهیّه و به آن مسجد اهدا شود. هنگامی که این موضوع به گوش امیرکبیر می‌رسد، بسیار خشمگین می‌شود و دستور می‌دهد آن سفیر از ایران اخراج شود. امیرکبیر از اینکه آن سفیر قصد داشته به خرافات مردم ایران دامن بزند، ناراحت شده و چنین دستوری را صادر کرده بود. سازمان‌های بین‌المللی در موضوع تغییرات جمعیت ایران، همانند همان سفیر بریتانیا قصد دارند بر جهالت و غفلت ما دامن بزنند و مسئولان و متخصّصان ما، خوشحال از قدردانی سازمان‌های جهانی به خود می‌بالند؛ غافل از آنکه آنچه بر سر ما خواهد آمد، کشور را دچار بحران‌های بزرگی خواهد کرد و این دقیقاً در راستای سیاست‌های دشمنان نظام است.
شعار انحرافی کیفیت نسل به جای کمیت نسل
در واقع، گاهی طرح کیفیت نسل به جای کمیت نسل، تاکتیک دشمن برای تشویق به عدم فرزندآوری خانواده‌هاست و مسئله وقتی برای همگان به وضوح مشخّص می‌شود که حتّی زمانی‌که کشور به نقطة بحرانی در زمینة کاهش جمعیت رسیده است و افزایش کیفیت در گروی افزایش جمعیت است، تشویق به افزایش جمعیت نمی‌کنند و به محض تذکّرات و تأکیدات رهبری در خصوص لزوم رشد جمعیت، رسانه‌های غربی، همچون «بی.بی.سی» بازهم بر مسئلة کیفیت جمعیت تأکید و آن را در کاهش جمعیت بیان می‌نماید و از واژة کیفیت استفادة ابزاری می‌کنند؛ لذا یکی از راه‌های شناخت امر صحیح از ناصحیح، در نظر گرفتن مواضع دشمن نسبت به آنهاست.