استاد شهید مطهّری
عشق و محبّت، سنگین و تنبل را چالاک و زرنگ می‌کند و حتّی از کودن، تیزهوش می‌سازد.
پسر و دختری که هیچ‌کدام آنها در زمان تجرّدشان، در هیچ‌چیزی نمی‌اندیشیدند, مگر در آنچه مستقیماً به شخص خودشان ارتباط داشت، همین‌که به هم دل بستند و کانون خانوادگی تشکیل دادند، برای اوّلین‌بار خود را به سرنوشت موجودی دیگر علاقه‌مند می‌بینند، شعاع خواسته‌هایشان وسیع‌تر می‌شود و چون صاحب فرزند شدند، به کلّی روحشان عوض می‌شود. آن پسرک تنبل و سنگین، اکنون چالاک و پرتحرّک شده است و آن دخترکی که به زور هم از رختخواب برنمی‌خواست، اکنون تا صدای کودک گهواره‌نشینش را می‌شنود، همچون برق می‌جهد.
کدام نیرو است که لختی و رخوت را برد و جوان را اینچنین حسّاس ساخت؟
آن، جز عشق و محبّت نیست.
عشق است که مرغ خودخواه را که فقط به فکر خود بود تا دانه‌ای را جمع و خود را محافظت کند، به صورت موجودی سخی درمی‌آورد که چون دانه‌ای پیدا کرد، جوجه‌ها را آواز دهد. یا یک مادر را که تا دیروز دختری لوس و بخور و بخواب و زودرنج و کم طاقت بود، با قدرت شگرفی در مقابل گرسنگی و بی‌خوابی و ژولیدگی اندام، صبور و متحمّل می‌سازد و تاب تحمّل زحمات مادری به او می‌دهد.
عشق، قوای خفته را بیدار و نیروهای بسته و مهار شده را آزاد می‌کند؛ نظیر شکافتن اتم‌ها و آزاد شدن نیروهای اتمی.
عشق الهام‌بخش است و قهرمان‌ساز. چه بسیار شاعران و فیلسوفان و هنرمندان که مخلوق یک عشق و محبّت نیرومندند!
عشق نفس را تکمیل و استعدادهای حیرت‌انگیز باطنی را ظاهر می‌سازد؛
از نظر قوای ادراکی، الهام‌بخش و از نظر قوای احساسی، اراده و همّت را تقویت می‌کند؛
عشق تصفیه‌گر است؛
صفات رذیلة ناشی از خودخواهی یا سردی و بی‌حرارتی را از قبیل بخل، امساک، جبن، تنبلی، تکبّر و عجب را از میان می‌برد.
حقدها و کینه‌ها را زائل می‌کند و از بین برمی‌دارد؛ گو اینکه محرومیت و ناکامی در عشق ممکن است به نوبة خود تولید عقده و کینه‌ها کند.
تولید رقّت و رفع غلظت و خشونت از روح و به عبارت دیگر، تلطیف عواطف و همچنین توحّد و تمرکز و از بین بردن تشتّت و تفرّق نیروها و در نتیجه، قدرت حاصل از تجمّع، همه از آثار عشق و محبّت است.