مرتضی مهدوی یگانه
یک نکته از هزاران
سیّد‌بن‌طاووس، آن عالم و ولیّ بزرگ الهی در بیتی منسوب به او، به امام خود این‌گونه عرض ارادت می‌کند:
نَزیلُکَ حَیثُ مَا اتَّجَهَت رِکابی
وَ ضَیفُکَ حَیثُ کُنتُ مِن البِلادِ
مصرع دوم این شعر بدین معناست: من در هر شهر و دیاری وارد شوم، مهمان تو هستم.
آری. انسان عارف به امام، همه‌جا را از‌آن امام و هر سرزمین و دیاری را ملک و خانة امام خود می‌داند. پس به هرجا برود، آنجا را از امام می‌داند و خویش را مهمان ولیّ و امام خود می‌شمارد.
این، یعنی یک دم از امام خود غافل نبودن و هیچ‌جا را از او خالی ندانستن؛ زیرا امام، مظهر خدای متعال است. اگر خدا همه‌جا هست، پس مظهر و آینة او نیز آنجا هست.
و یعنی هر کجا نعمت، آرامش، لطف و پذیرایی الهی هست، همه از آنِ میزبان و صاحب‌خانه است. این دنیا، خانة ولایت و بیت واقعی امام زمان(عج) است.
و یعنی: هرجا بروی، امام در آنجا حضور دارد؛ چون صاحب آنجاست؛ امّا اگر من و تو او را نمی‌بینیم، به دلیل غفلت و بی‌معرفتی ماست.
بسیار شده است که بر سر سفره‌هایی در خانة خود یا دیگران نشسته و پذیرایی‌های شایانی از ما شده است. صاحب‌خانة فرعی و مجازی را دیده و از او تشکّر کرده‌ایم؛ امّا لحظه‌ای نیز از میزبان و صاحب‌خانة اصلی یاد نکرده‌ایم. این، یعنی شرمندگی و سرافکندگی؛ امّا آنان که طعم معرفت و محبّت مولای خود را چشیده‌اند، این‌گونه زمزمه می‌کنند:
میهمانان بر خوان احسانیم و نعمت بی‌شمار
نیست ما را نوش‌جان چون میزبان گم کرده‌ایم