... طبع قضیة کاخ نشینی، توجّه به عیش و عشرت و توجّه به دنیا و توجّه به مال و منال است و نمیتواند شهوت و شکم، این طبقه را مهلت بدهد که در یک امر تفکّری وارد بشوند و فکر بکنند. آنهایی که اختراع کرده‌اند، آنهایی که زحمت کشیده اند و کتاب‌های ارزنده تحویل جامعه دادهاند در هر رشته‌ای، این کوخ‌نشینان بوده‌اند. طبع کاخ‌نشینی منافات دارد با تربیت صحیح، منافات دارد با اختراع و تصنیف و تألیف و زحمت.
01/01/1362
کاخ‌نشینی، خوی کاخ‌نشینی می‌آورد
ما باید کوشش کنیم که اخلاق کاخ نشینی را از این ملّت بزداییم. اگر بخواهید ملّت شما جاوید بماند و اسلام را آن‌طوری که خدای تبارک و تعالی میخواهد، در جامعة ما تحقّق پیدا کند، مردم را از آن خوی کاخ نشینی به پایین بکشید، خود کاخ نشینی، این خوی را می‌آورد؛ ممکن است که در بین آنها هم کسی پیدا بشود؛ لکن نادر است. توجّه کنید که این ملّتی که الآن کوخنشینانش مشغول فعّالیت هستند و مشغول به زحمت هستند در جبههها و پشت جبههها، این کوخ‌نشینان را زحمت بکشید که به همین حال خوی کوخ‌نشینی و خوی اینکه توجّه به کاخ‌ها نداشته باشند، نگه دارید تا بتوانید ادامه بدهید زندگی صحیح اسلامی را. آن خوی
کاخ‌نشینی مضرّ است، خودش مضرّ نیست، خُویَش مضرّ است؛ لکن خود او، این خوی را دنبال دارد.
01/01/1362
روزی که رئیس‌جمهور به کاخ‌نشینی توجّه بکند، روز انحطاط او و اطرافیانش است
آن روزی که دولت ما توجّه به کاخ پیدا کرد، آن روز است که باید ما فاتحة دولت و ملّت را بخوانیم. آن روزی که رئیس‌جمهور ما خدای نخواسته، از آن خوی کوخ‌نشینی بیرون برود و به کاخ‌نشینی توجّه بکند، آن روز است که انحطاط برای خود و برای کسانی که با او تماس دارند، پیدا میشود. آن روزی که مجلسیان خوی کاخ‌نشینی پیدا کنند، خدای نخواسته و از این خوی ارزندة کوخ‌نشینی بیرون بروند، آن روز است که ما برای این کشور باید فاتحه بخوانیم.
01/01/1362
یک موی شما کوخ‌نشینان بر همة کاخ‌نشینان ترجیح دارد
من شما طبقة گودنشینان را از آن کاخ‌نشینان بالا‌تر میدانم؛ اگر آنها لایق این باشند که با شما مقایسه بشوند. من وقتی که در انقلاب میدیدم که یک پیرمردی از آن گودنشین‌ها از آن منزل محقّر خرابه بیرون میآمد و میگفت که ما با بچّههایمان صبح که میشود، میرویم برای تظاهرات، [مباهات میکردم]. یک موی شما بر همة آن کاخنشینها و آنهایی که در این انقلاب هیچ فعّالیتی نداشتند؛ بلکه کارشکنی هم تا آن اندازه که می‌توانستند، میکردند و الآن هم هر مقدار که بتوانند میکنند، یک موی شما بر همة آنها ترجیح دارد؛ بلکه مقایسة یک موی شما با آنها نباید صحیح باشد.
سخنرانی در حسینیة جماران
تو که می‌‌گویی من مسلمان هستم، چکاره هستی؟
ملّت عدالت میخواهد، اتاق بزرگ نمیخواهد. ملّت وزارتخانه میخواهد، وزارتخانة اسلامی، نه آن وزارتخانة کاخ دادگستری، کاخ نخستوزیری، کاخ وزارتِ مالی، هی کاخ! کاخ مال ملّت است. این تزئیناتی که الآن در این کاخ‌ها موجود است، علاوه بر اینکه بسیاریاش یا بعضیاش از محرّمات است و حتماً باید دولت توجّه کند به آن، دولتی که میگوید دولت اسلامی است - و هستند - نباید تحت تأثیر واقع بشود و هر طوری سابق بوده، همان‌طوری که در زمان محمّدرضا شاه، خان بوده است، حالا هم همان فرم باشد. پس شما چکارهاید؟ تو که می‌‌گویی من مسلمان هستم، چکاره هستی؟ ما یکییکی باید بگوییم؟ دانهدانه باید بسپاریم؟ اینها باید اصلاح بشود و شما‌ها - من میدانم - مسلمانید - من همة افراد اینها را بعضیشان را میشناسم، بعضیشان را هم معرفی کرده‌اند به من - اینها همه متعّهدند، همه مسلمانند، لکن ضعیفالنّفسند! میترسند که مبادا یک وقت مهمانی از اجانب بیاید در کاخ دادگستری یا در کاخ نخستوزیری و آنجا ببیند که یک [محیط] محقّری است؛ باید حتماً به فرم غرب باشد؟!
15/12/1357
تعدیل کنید خودتان را!
دولت‌ها بفهمند که قدرت به این نیست که ظرف طلا باشد و ظرف نقره باشد، قدرت به این نیست که پردههای کذا باشد، بزرگی و عظمت به این نیست که پردههای کذا باشد و مبل‌های کذا باشد، از مال این ملّت ضعیف! خود ملّت توی این غار‌ها زندگی بکند و شما در کاخ‌های دادگستری و در کاخ‌های نخستوزیری؟! تعدیل کنید خودتان را. اگر از خودتان شروع نکنید، نمیتوانید اصلاح کنید.
15/12/1357
روحانیت متعّهد، به خون سرمایه‌داران زالو صفت تشنه
روحانیت متعّهد، به خون سرمایه‌داران زالو صفت تشنه است و هرگز با آنان سرآشتی نداشته و نخواهد داشت. آنها با زهد و تقوا و ریاضت درس خواندهاند و پس از کسب مقامات علمی و معنوی نیز به همان شیوة زاهدانه و با فقر و تهیدستی و عدم تعلّق به تجمّلات دنیا زندگی کرده‌اند و هرگز زیر بار منّت و ذلّت نرفتهاند. دقّت و مطالعه در زندگی علمای سلف، حکایت از فقر و نهایتاً روح پرفتوّت آنان برای کسب معارف میکند که چگونه در پرتو نور شمع و شعاع قمر تحصیل کرده‌اند و با قناعت و بزرگواری زیستند.
منشور روحانیت
ملّت آنها را سر جای خودشان بنشاند
ملّت ما متوجّه باشند که وقتی که مجلسشان یک مجلسی است که از طبقة متوسط است و در این مجلس آن «دوله»ها و «سلطنه»ها و «سلطنتی»ها را نداریم و در دولت هم آن‌طور دولت‌هایی که افراد مرفّه سرمایهدار کذا باشند، نداریم. در ارتش هم آن افراد سپهبد و کذایی که املاک بیاندازه داشتند و آپارتمان‌های چندین طبقه داشتند، نداریم. این مملکت محفوظ میماند. آن روزی که هر یک از شما‌ها را ملّت دید که دارید از مرتبة متوسط میغلتید به طرف مرفّه و دنبال این هستید که یا قدرت پیدا بکنید یا تمکّن پیدا کنید، مردم باید توجّه داشته باشند و این‌طور افرادی که به تدریج ممکن است یک وقتی خدای نخواسته پیدا بشود، آنها را سر جای خودشان بنشاند. اگر ملّت میخواهد که این پیروزی تا آخر برسد و به منّت‌های پیروزی که آمال همه است، برسد، باید مواظب آنهایی باشد که دولت را تشکیل میدهند؛ آنکه رئیس‌جمهور است، آنکه مجلس هست، مجلسی هست، همة اینها را توجّه بکند که مبادا یک وقتی از طبقة متوسط به طبقة بالا و به اصطلاح خودشان مرفّه به آن طبقه برسد.
سخنرانی در حسینیة جماران
مسئولان از طبقه مرفّه نباشند
ملّت در سرتاسر کشور در کارهایی که محوّل به اوست، بر طبق ضوابط اسلامی و قانون اساسی انجام دهد و در تعیین رئیس‌جمهور و وکلای مجلس با طبقة تحصیل‌کردة متعهّد و روشنفکر با اطّلاع از مجاری امور و غیروابسته به کشورهای قدرتمند استثمارگر و اشتهار به تقوا و تعهّد به اسلام و جمهوری اسلامی مشورت کرده و با علما و روحانیون با تقوا و متعهّد به جمهوری اسلامی نیز مشورت نموده و توجّه داشته باشند، رئیس‌جمهور و وکلای مجلس از طبقهای باشند، که محرومیت و مظلومیت مستضعفان و محرومان جامعه را لمس نموده و در فکر رفاه آنان باشند؛ نه از سرمایه‌داران و زمین‌خواران و صدرنشینان مرفّه و غرق در لذّات و شهوات که تلخی محرومیت و رنج گرسنگان و پابرهنگان را نمیتوانند بفهمند.
بخشی از وصیت‌نامة امام خمینی(ره)
سرچشمة همة مصیبت‌هایی که ملّت‌ها میکشند این است که متصدّیان امورشان از قشر اشراف باشد
سرچشمة همة مصیبت‌هایی که ملّت‌ها میکشند این است که متصدّیان امورشان
از قشر مرفّه و از اشراف و اعیان - به اصطلاح خودشان - از آنها باشد و آنها این‌طور هستند، اشراف و اعیان این‌طور هستند که تمام ارزش‌ها را به این میدانند که آنجایی که زندگی میکنند، بهتر از دیگران باشد؛ آن رفتاری که مردم با آنها میکنند، رفتار عبید با موالی باشد؛ تمام افکارشان متوجّه به این مسائل است. باید حتماً چند تا پارک داشته باشد، چند تا باغ داشته باشد در «شمیران»، در «تهران»، در کجا، تا اینکه بشود یک نفر آدم - عرض میکنم که - نخست‌وزیر یا یک نفر آدم وزیر کذا و اینها وضع روحیشان، به حسب نوع، وضع روحیشان این‌طور بود که چون قدرت را، تمام ارزش‌ها را به قدرت میدانستند، تمام ارزش‌ها را به قدرت مالی میدانستند، به قدرت‌های دیگر میدانستند، در مقابل قدرت بالا‌تر از خودشان خاضع و عَبد بودند، در مقابل ضعفایی که قدرت ندارند، فرمان‌فرما و حکومت بودند.
این وضع طبیعی این است که یک قشر اشراف و اعیان - به اصطلاح خودشان - و مرفّه به یک کشوری حکومت کنند و قابل اجتناب نیست این. وقتی حکومت آن‌طور شد، دیگر نمیشود این را کسی خیال کند که قابل این است که این با مردم چه جور باشد، از آنطرف با دولت‌های خارجی چه طور باشد. مقابل آنها، از باب اینکه میدیدند آنها قدرتشان بیشتر است، خاضع بودند. هر جایی که توهّم میکردند که به قدرتشان یک قدرت بالاتری یک صدمهای بزند، مقابل او لنگ میانداختند و همه‌جور تواضعی میکردند؛ برای اینکه آنجا را به دست داشته باشند. به مردم هر چه گذشت، گذشت و هرچه خواستند، بکنند با مردم.
07/06/1361
پانویس‌های این مقاله
- •
منبع: رجانیوز
بازگشت به ابتدای مقاله ↑