خوشا دردي كه درمانش تو باشي

عنايات امام عصر، عليه‏السلام، به آزادگان

معاونت فرهنگي مسجد مقدس جمکران

در ساعت 24 پانزدهم صفر سال 78 با حجةالاسلام و المسلمين سيد علي‏اكبر ابوترابي در دفتر ثبت كرامات و خاطرات مسجد مقدس جمكران قرار ملاقات داشتيم. كم‏كم به ساعت 24 نزديك مي‏شديم ولي خبري از آقاي ابوترابي نبود. دوستان احتمالاتي را در مورد نيامدن حاج‏آقا مطرح مي‏كردند؛ يكي مي‏گفت حتماً كاري براي ايشان پيش آمده است ديگري مي‏گفت: شايد ماشين‏شان ايراد پيدا كرده در راه مانده‏اند. بعضي هم معتقد بودن آقاي ابوترابي در محوطه مسجد هستند ولي محل دفتر را پيدا نمي‏كنند... دوستان پيشنهاد كردند چند نفري به محوطه برويم و گشتي بزنيم اگر بطور اتفاقي با حاج‏آقا برخورد كرديم ايشان را به دفتر راهنمايي كنيم. اما به هر كجا سر زديم خبري نيافتيم. كم‏كم از آمدن ايشان نااميد مي‏شديم كه يكي از خادمان افتخاري كه عضو انتظامات بود جهت انجام كاري وارد اتاق شد و چون از صحبتهاي ما متوجه موضوع شده بود گفت: من حاج‏آقا ابوترابي را در محوطه ديدم كه در ميان جمعيت نشسته بودند و به دعاي توسل گوش مي‏دادند. فوراً به همان محلي كه او گفته بود مراجعه كرديم. باوركردني نبود، حاج‏آقا ابوترابي نماينده مقام معظم رهبري و نماينده مردم تهران بدون توجه به

رفت و آمد مردم، روي زمين بدون زيرانداز نشسته بودند و در حالي كه حدود نيم ساعت از تمام شدن دعاي توسل مي‏گذشت ولي باز ايشان گرم راز و نياز با محبوب و مولاي خود بودند. حيفمان آمد كه با حضور خودمان صفاي خلوت او را به هم بزنيم. صبر كرديم. آنگاه كه تا حدودي از انجام اعمال و... فارغ شدند. خود را به ايشان رسانديم و به همراه ايشان به دفتر آمديم. بعد معلوم شد دوستان ما براي ايشان ساعت بخصوصي را براي ملاقات مشخص نكرده بودند فقط به اين اندازه كه شب چهارشنبه پس از دعاي توسل در خدمت شما هستيم. سيد با تواضع و سادگي غيرقابل وصف در دفتر حاضر شدند از آنجا كه اين مكان را متعلق به مولاي خود امام زمان، عليه‏السلام، مي‏دانستند با احترام و محبت خاصي با همه دوستان به گرمي دست دادند و به احوالپرسي با آنها پرداختند و چند بار اين جمله را تكرار نمودند: قدر خودتان را بيشتر بدانيد كار خودتان را كوچك مشماريد در مكان خوبي به مهمانان عزيز آقا امام زمان، عليه‏السلام، خدمت مي‏كنيد چه توفيقي بهتر از اين سراغ داريد و...

چنان با شوق و شعف از امام، عليه‏السلام، سخن مي‏گفت كه اشك بي‏اختيار در چشمان حاضران حلقه مي‏زد. در آن فضاي معنوي وقتي مقدمات انجام مصاحبه فراهم شد در لابلاي سؤالاتي كه مطرح كرديم با اصرار از حاج‏آقا ابوترابي درخواست كرديم اگر خاطره يا مطلب قابل ذكري در زمينه عنايات امام زمان، عليه‏السلام، دارند بيان كنند ايشان به دنبال اصرار زياد حاضران به عنوان تجديد خاطرات دوران اسارت و يادآوري رشادت آزادگان سرفراز و بويژه عنايات خاص امام زمان، عليه‏السلام، به رزمندگان اسلام خاطراتي را بيان فرمودند كه در اينجا ضمن درخواست شادي روح آن مرحوم و به پاس گراميداشت خاطر عزيزشان يكي از آن خاطرات را تقديم امت عزيز و علاقه‏مندان به امام زمان، عليه‏السلام، مي‏كنيم.

... اواخر سال 1360 در پادگان عنبر عراق موقع نماز مغرب و عشا خبر دادند كه حدود 27 يا 28 نفر اسير جديد به اردوگاه آورده‏اند. معمولاً شيوه عراقي‏ها اين بود كه افرادي را كه تازه وارد اردوگاه مي‏شدند حسابي تنبيه مي‏كردند تا به اصطلاح زهرچشمي از آنها گرفته باشند و... ما براي اينكه آنها زياد احساس تنهايي نكنند و تحت تأثير ارعاب صداميان واقع نشوند تصميم گرفتيم پس از نماز بطور دسته‏جمعي سرود اي ايران اي مرز پرگهر... را با صداي بلند بخوانيم تا برادران تازه‏وارد متوجه حضور هموطنان خود در اردوگاه باشند و احساس تنهايي نكنند. البته مي‏دانستيم كه اگر اين كار را بكنيم فردا صبح زود يك تنبيه شديد دسته‏جمعي در انتظار ماست. با اينهمه تصميم خودمان را عملي كرديم و فرداي همان روز توسط يكي از افسران بسيار سنگدل بعثي به نام محمود بشدّت كتك خورديم. اما اين كار همانطور كه انتظار داشتيم اثر خوبي در روحيه دوستان تازه‏وارد گذاشته بود و تا حدي زيادي تهديدهاي صداميان را خنثي كرده بود.

در بين اين 28 - 27 نفر، برادري بسيار رشيد به نام علي‏اكبر بود كه حدود 19 سال سن و تقريباً 70 يا 80 كيلو وزن داشت و بسيار سرحالتر از سايرين بود. اما مزدوران عراقي به اندازه‏اي او را شكنجه دادند و تنبيه كردند كه هنوز يكسال از ورود او به اردوگاه نگذشته بود كه وزن او به حدود 28 كيلو رسيد و به دل‏درد شديدي دچار شد به گونه‏اي كه وقتي دل‏درد او شروع مي‏شد بي‏اختيار از شدت درد خود را به در و ديوار و زمين مي‏كوبيد. لذا برادران ديگر هميشه مواظبش بودند و به محض شروع درد محكم دست و پا و سر او را مي‏گرفتند تا به او آسيبي نرسد...

يادم هست نزديكيهاي اربعين، ما پيشنهاد كرديم دهه آخر صفر را

دوستاني كه مي‏توانند به ياد مصيبتهاي امام حسين، عليه‏السلام، روزه بگيرند و تأكيد نموديم كه افراد مريض و خيلي ضعيف از اين كار خودداري كنند. روز اربعين همه برادران كه حدود هزار و چهارصد نفر بودند روزه گرفتند و يك فضاي معنوي عجيبي در اردوگاه حاكم شد كه غيرقابل وصف است فرداي همان روز حدود ساعت يازده يا دوازده بود كه خبر دادند دل‏درد علي‏اكبر شروع شده و او را برده‏اند به بيمارستان اردوگاه. من فوراً خودم را به سلولي كه به اصطلاح آن را بيمارستان مي‏ناميدند رساندم ديدم چند نفري محكم دست و پاي او را گرفته‏اند و او هم تقريباً بي‏حال افتاده است. وقتي مأموران سنگدل اردوگاه از ساكت شدن دل‏درد علي‏اكبر نااميد شدند تصميم گرفتند او را به يك بيمارستان در خارج اردوگاه منتقل كنند. ما از اين كار خوشحال شديم كه آنجا بهتر به او رسيدگي مي‏كنند... حدود ساعت 3/5 يا 4 عصر بود كه ناگهان در بند باز شد. صداي انداختن چيزي به روي زمين سيماني سالن به گوش رسيد به هيچوجه احتمال نمي‏داديم كه اين بدن علي‏اكبر است كه به زمين انداخته‏اند... ولي وقتي نزديكتر رفتيم با بدن بي‏جان او روبرو شديم. واقعاً انسان از اين همه شقاوت و سنگدلي ديوانه مي‏شد. ما خيال مي‏كرديم مقداري لباس يا چند عدد پتو و... را به سالن انداختند. به هر حال وقتي بچه‏ها با بدن علي‏اكبر روبرو شدند كه هيچگونه حركتي نداشت و مثل چوب خشك در آنجا افتاده بود بي‏اختيار همگي شروع به گريه كردند. دو نفر او را بلند كردند و به طرف سلول برديم. ديدن اين صحنه ناله هم برادران را درآورده بود. اردوگاه را يك پارچه ماتم فراگرفت. همه شروع كردند به دعا براي شفاي علي‏اكبر... همان شب ما در آسايشگاه شماره 3 بوديم. در آسايشگاه شماره 5 كه دو آسايشگاه بعد از ما بود قبل از اذان صبح اتفاق عجيبي افتاده بود. يكي از برادران كه اسمش محمد بود ناگهان از خواب بلند مي‏شود و يكي از هم سلولي‏هاي خود را كه پيرمردي بود (خودش هم پدر شهيد بود) بيدار مي‏كند و مي‏گويد: حاج‏آقا امام زمان، عجّل‏اللَّه‏تعالي‏فرجه، علي‏اكبر را شفا دادند. پيرمرد مي‏گويد: محمد چه مي‏گويي؟ خوابي يا بيدار؟ ما در آسايشگاه شرق اردوگاه هستيم، علي‏اكبر در غرب اردوگاه از كجا مي‏گويي علي‏اكبر شفا يافته است؟ و محمد مي‏گويد: حاج‏آقا، فردا صبح معلوم مي‏شود كه راست مي‏گويم يا نه.

صبحها معمولاً درهاي آسايشگاه را باز مي‏كردند و همه برادران به خط مي‏نشستند تا بعثي‏ها آمار بگيرند. آمارگيري كه تمام مي‏شد بچه‏ها متفرق مي‏شدند ولي اين بار كه آمارگيري تمام شد ديدم همه جمعيت به طرف سلولي كه علي‏اكبر در آنجا بستري بود هجوم بردند. همه فرياد مي‏زدند آقا امام زمان، عليه‏السلام، علي‏اكبر را شفا داده است ما هم بسرعت به سمت همان سلول رفتيم. علي‏اكبر در بستر خود بود ولي چهره او عوض شده بود ديگر از آن رنگ پريده و بي‏حالي خبري نبود مثل روزهاي اول اسارت بشاش و شاداب بود بچه‏ها علي‏اكبر را در آغوش مي‏گرفتند او را مي‏بوسيدند... اين در حالي بود كه پيش از آن بعثي‏ها اجازه تجمع به بيش از سه نفر نمي‏دادند ولي در اين پيشامد آنها هم كاري نداشتند حتي خود مأموران بعثي براي ديدن صحنه مي‏آمدند و حدود هزار و چهارصد آزاده به صف ايستاده بودند. يكي يكي به سلولي كه علي‏اكبر در آن بستري بود مي‏رفتند و او را زيارت مي‏كردند و برمي‏گشتند. بالاخره نوبت به من هم رسيد. به نزد علي‏اكبر رفتم و از ايشان پرسيدم چي شد كه خوب شدي؟ او گفت: ديشب عنايتي فرمودند، در عالم خواب شفا يافتم. چون فرصت نبود زياد نتوانستم با او صحبت كنم. بعد كه از پيش محمد بيرون آمدم رفتم سراغ محمد از او پرسيدم تو در خواب چه ديدي كه

فهميدي علي‏اكبر شفا پيدا كرده است؟ او جريان را اينگونه تعريف كرد: واقع مطلب اين است كه من از حدود 19 - 18 سالگي هر شب قبل از خواب دو ركعت نماز آقا امام زمان، عليه‏السلام، با صد اياك نعبد و اياك نستعين مي‏خوانم و سپس مي‏خوابم و بعد از نماز هم فقط يك دعا مي‏كنم و آن دعا براي فرج آقا امام زمان، عليه‏السلام، است. چون مي‏دانم اگر فرج آن حضرت برسد هر چه خير و خوبي و صلاح و سعادت است حاصل خواهد شد. اما وقتي ديشب علي‏اكبر را در آن حال ديدم بعد از نماز امام زمان شفاي علي‏اكبر را از امام، عليه‏السلام، خواستار شدم... بعد كه خوابيدم نزديكيهاي اذان صبح بود كه در خواب ديدم كه در يك مكان سرسبز هستم مثل اينكه به من گفتند حالا آقا امام زمان، عليه‏السلام، از اين محل عبور خواهد كرد. لذا من با دقت مواظب اطراف بودم تا حضرت را زيارت كنم. در همين حال ديدم ماشيني رسيد جلوتر رفتم چند نفر سيد در داخل ماشين نشسته‏اند سؤال كردم از آقا امام زمان، عليه‏السلام، خبر داريد، مي‏گويند حالا به اينجا خواهد آمد؟ يكي از آنها به من گفت مگر نوري را كه در اردوگاه هست نمي‏بيني؟ ناگهان به پشت سر خودم نگاه كردم، ديدم جلو آسايشگاه سوم هستم. به طرف سلولي كه علي‏اكبر در آن بستري بود به راه افتادم ديدم از سلول نور بسيار زيبايي به صورت يك ستون به طرف آسمان تا آنجا كه چشم كار مي‏كند كشيده شده است و همه آسايشگاه و بلكه اردوگاه از آن نور روشن شده است. بي‏اختيار در همان عالم خواب از ذهنم گذشت امام زمان، عليه‏السلام، علي‏اكبر را مورد عنايت و لطف خود قرار داده‏اند. آمده‏اند تا او را شفا دهند... در اين لحظه از خواب بيدار شدم و بلافاصله حاج‏آقا (پدر بزرگوار شهيد) را صدا كردم و موضوع را به او گفتم...

بعدها سر يك فرصت از خود علي‏اكبر مشروح جريان را پرسيدم ايشان گفت: من در خواب بودم كه حضرت را زيارت كردم و چون خيلي درد داشتم از آقا خواستم تا مرا شفا دهد امام، عليه‏السلام، در جوابم فرمودند: ان‏شاءالله شفا پيدا مي‏كني...

از همان تاريخ بطور كلي اثري از دل‏درد علي‏اكبر ديده نشد بچه‏ها روز بعد همگي روزه گرفتند. يادم هست در همان روزها بود كه از طرف صليب سرخ هيأتي آمده بود همراه آنها چند دكتر بود كه جهت معاينه بچه‏ها آمده بودند مي‏گفتند بنابر آن شده است تا مريضها را با اسراي مريض عراقي در ايران معاوضه كنند با اين همه آن روز هر چه مأموران صليب سرخ اصرار كردند كه مريضها به دكترهاي آنها مراجعه كنند هيچكس نرفت زبانحال همه اين بود كه وقتي ما امام زمان داريم نيازي به دكترهاي شما نداريم...

در اين لحظه متوجه شديم آهنگ صداي آقاي ابوترابي عوض شد و چون به صورتش نگاه كرديم از يادآوري اين خاطره اشك در چشمانش حلقه زده و بغض گلويش را گرفته بود...

... چند لحظه بعد با اين جملات سخنان خود را به پايان برد: به هر حال عنايت وجود اقدس آقا امام زمان، عليه‏السلام، و كرامات ديده شده از آن حضرت زياد است و بيقين با توجه به جايگاه والاي امامت و ولايت كه آن بزرگوار دارند همه بايد در همه حال مشمول عنايت و بركات وجودي آن حضرت باشيم؛ اگر چنين نيست عيب از خود ماست چون وجوده لطف و غيبته منا؛ وجود او لطف است علت غيبت او اعمال و رفتار ماست... بي‏توفيقي‏ها و نارسايي‏ها از ماست. اميدواريم به حرمت جد بزرگوارش آقا حسين بن علي، عليه‏السلام، و عزيزانش خداوند عنايتي بفرمايد كه ما موجبات آزردگي خاطر شريف و روح مطهر آن معصوم الهي را فراهم نكنيم و از بركات دعاي آن حضرت برخوردار باشيم. ان‏شاءالله.