سيدمهدي شجاعي
منشور ملكوتي فاطمه، عليهاالسلام، را از ابعاد مختلف بايد نگريست. معدود زناني نامهاي خود را بر گذرگاه تاريخ حك كردهاند. اما اينان زناني بودهاند كه يك شاخه از نهال وجودشان را به باروري و تجلي نشستهاند. نام آسيه را دستهاي شهامتش حك كرده است و نام مريم را چشمهاي قداستش و حتي نام خديجه را قلب رأفتش. اما شخصيت فاطمه، عليهاالسلام، منشوري چندبعدي است كه با افق ديدهاي مختلف شايسته بذل توجه است.
فاطمه، عليهاالسلام، و علي، عليهالسلام
فاطمه كسي است كه با نه سال زيستن همگام با علي، در گامگام علي و لحظهلحظه علي، و تنفس علي و سرنوشت علي تأثيري جاودانه و ملموس ميكند.
فاطمه كسي است كه تبسم را بر لبان علي نقش ميبندد.
فاطمه كسي است كه خستگي مجادله نابرابر علي را با حراميان از سرانگشتان قلبش بيرون ميكشد.
فاطمه كسي است كه چهارچوبه خانه كوچك و صميمي علي را بر دفتر تاريخ با خطوط ابدي ترسيم ميكند.
فاطمه التيامبخش جگر دندانخورده علي، عليهالسلام، است.
فاطمه كسي است كه صبر را در جان علي ميريزد و ميوه حلم از چشمان او ميچيند.
فاطمه عصاره مظلوميت علي است.
فاطمه كسي است كه پاهاي علي را در مقابل يتيم به لرزه ميافكند.
فاطمه اشك علي است، قلب علي است. در انتخاب مادر از ميان دو زن، مهر فاطمه است كه در قلب علي قضاوت ميكند.
فاطمه الهامبخش وحدت در خانواده پراكنده اسلام است.
فاطمه به عنوان تماميت حسين
فاطمه بنيانگذار قيام حسين است. اوج طنين خروش حسين است، حسين در منا از حنجره مادر، فاطمه فرياد ميكشد.
فاطمه آميزه شكوهمند مظلوميت و فرياد حسين است.
فاطمه انگيزه غرورآميز صبر حسين است، فاطمه حضور خدا در عاشوراست.
فاطمه ظهور جلوه حق در كربلاست.
فاطمه يقظه حسين است، جذبه حسين است.
فاطمه رغبت حسين براي لقاي معشوق است. در كربلا فاطمه است كه نوهها را داماد ميكند. فاطمه است كه قلب دشمن را با دوست پيوند ميدهد.
فاطمه حلاوت شهادت است. حسين والي فاطمه است در كربلا و منادي اوست در عاشورا. شير فاطمه است كه در وجود حسين ميخروشد و خون فاطمه است كه از حنجره حسين ميجوشد.
فاطمه قدرت گامهاي حسين است. جوهر فرياد حسين است. حسين، علياكبر را به يادواره فاطمه به ميدان ميفرستد. در شهادت برادر، فاطمه است كه در قامت حسين ميشكند. حسين تبلور فاطمه در عاشوراست. اني لا اري الموت...يادگار فاطمه است بر قلب حسين. حسين فاطمه محض است و فاطمه، حسين محض و حسين بيفاطمه...
فاطمه و زينب
زينب، فاطمه كربلاست و تجلي فاطمه در زينب عاشوراست. در كربلا زينب رسول فاطمه است. خليفه تام فاطمه است. پيام فاطمه را ميخواند. حضور فاطمه را فرياد ميكشد. با هر جنازهاي كه بر دست ميگيرد قطرهاي از جام صبر فاطمه را مزمزه ميكند. در بارگاه يزيد زينب به تداعي خطبه مادر در مقابل دشمنان پدر خطبه ميخواند. در كربلا زينب محبت مادر را در جان برادر ميريزد. زينب يادگار مادر را پاس ميدارد.
در شام، فاطمه است كه بر ترحم زهرخند ميزند و صدقه را خشم ميكند و بر پاي دشمنان پسر برادر، زنجير لعن ميافكند. و همچنان كه جسارت را بر علي تحمل كرده بود بر فرزندان خويش به جان ميخرد. چشمان زينب در زير دستهاي محجوب فاطمه به خواب رفته است. زينب با بوسه محبت فاطمه چشم از خواب گشوده است.
فاطمه و حسن
حسن بُعد ديگر منشور فاطمه است.
حسن شير صبر از جان مادر نوش كرده است.
حسن بلوغ بردباري فاطمه است. پارههاي سرخ جگر فاطمه است كه بر طشت ميريزد.
حسن در تداوم سكوت علي و مظلوميت فاطمه است كه صبر ميكند.
حسن از مادر آموخته است كه جز به مصلحت اسلام نينديشد.
حسن از مادر آموخته است كه چگونه تخم انقلاب بنشاند.
حسن استعد لسفرك را از دستهاي مادر به ارمغان گرفته است.
حسن خروش در مقابل پسران طلقا را طنين از فرياد مادر گرفته است.
حسن از مادر آموخته است كه حتي در دعا و استغفار هم الجار ثمالدار. حسن به استدلال امامتنا امانا من الفرقه فاطمه است كه امام است و براي نظاماً للمله است كه طاعت ميطلبد.
فاطمه و محمد، صلّياللّهعليهوآله
فاطمه افتخار محمد و نمونه اعلا و بارز دانشگاه محمد است.
محمد اني بعثت لا تمم مكارم الاخلاق را به دلگرمي فاطمه فرياد ميكشد.
فاطمه پاره جگر محمد، بضعه محمد است.
فاطمه كسي است كه رضايت محمد، صلّياللّهعليهوآله، در گروي رضايت اوست.
فاطمه برگ برنده محمد در مقابله با جاهليت و سبعيت و كفر است.
فاطمه تنها كسي است كه پيامبر پس از هر جهاد طاقتفرسا به ديدار او ميرود و خستگي را در عمق چشمان مهربان او گم ميكند.
فاطمه همان كسي است كه پيامبرش برترين زن در آفرينش نام نهاده و به لقب عارفانه ام ابيها مفتخرش ساخته است.
فاطمه و خدا
به تحقيق ميتوان گفت كه يكي از زيباترين، ملكوتيترين، مقدسترين و در عين حال دستنيافتنيترين و ناشناختهترين رابطهها، رابطه فاطمه با خداست. بناي آسمان و زمين و روشنايي ماه و خورشيد و گردش افلاك و وسعت درياها به اعتبار او و خاندان اوست.
و عزتي و جلالي اني ما خلقت سماء مبينه و لا أرضا مدحيه و لا قمرا منيرا و لا شمسا مضيئه و لا فلكا يدور و لا بحرا يجري و لا فلكا يسري الّا لاجلكم و محبتكم.
وجود او بزرگترين و كافيترين فلسفه آفرينش زن است همچنان كه وجود خاندان او بهانه خلق آفرينش.
براي او همين افتخار بس كه خداوند به پالايشش همت گماشته است و پاكي را در وجودش به وديعت نهاده است.
انما يريداللّه ليذهب عنكمالرجس اهلالبيت و يطهركم تطهيرا.
او مظهر عطوفت خداوند و سمبل رأفت و مهر الهي است.
مگر نه اينكه در محشر مفتاح جنت در دستان مبارك فاطمه است و اذن دخول بهشت، رضايت و محبت اوست؟