شيداسادات آرامي
- اي روزگار! مي‌بيني آقا حامي؛ هيچ فكر مي‌كردي يك روز كنار بچه‌ها تو عمليات شركت كني، يك روزي هم دنبال تكه بدنهايشان بيايي؟ من كه فكر نمي‌كردم... سيد كه پشت فرمان نشسته بود و با بيل مكانيكي مشغول كار بود بعد از اين جملات در سكوت معني‌داري فرو رفت. حامي دنباله سكوت را گرفت و از اتاقك بيل به بيرون زل زد. تا چشم كار مي‌كرد خاك بود، مثل همان روزها، خاكريزها همان خاكريزها، سنگر همان سنگر... فقط در نقاط دورتر، نيروهاي عراقي، اتاقك‌هاي نگهباني ايجاد كرده بودند.
انگار همين ديروز بود. عمليات با رمز يازهرا، عليهاالسلام، شروع شد. بچه‌ها كه اسم رمز را فهميدند، دل تو دلشان نبود. چقدر خوب پيشروي مي‌كرديم. حدود 15 كيلومتر داخل خاك عراق شده بوديم. آتش دشمن لحظه‌اي قطع نمي‌شد. فشنگهاي رسام مثل ستاره‌هاي دنباله‌دار بالاي سرمان رد مي‌شدند... چه جهنمي... بچه‌ها كنار دستم يكي يكي رو زمين مي‌افتادند. اما شهيدان! شما چه زيبا راه بهشت را پيدا كرديد و عبور كرديد و ما جامانده‌ها بعد از چند سال آمديم دنبالتان. آنهم در خاك دشمن. پس چي بود كه مي‌گفتيد، حامي ما را شفاعت كن. ديديد كه آخر زمينگير شدم... آخ، حاجي! تو همين جاها بود كه روي
زمين افتادي و توي تاريكي به اوج روشنايي پرواز كردي. اسلحه‌ات را از زمين برداشتم و به دل دشمن....
در اين وقت دست گرم سيد روي شانه حامي نشست و او را از خاطراتش بيرون آورد. حامي نفس عميقي كشيد و به سيد نگاه كرد. سيد كه با انگشت به نقطه‌اي اشاره مي‌كرد، گفت: افافاف، حامي! آن عراقي‌ها را مي‌بيني، حتي حاضر نيستند، پوتين‌هايشان را در بياورند، انگار آمدند جنگ كنند... دلم مي‌خواهد بإ؛پ‌پ همين بيل بلندشان كنم و محكم بزنمشان زمين. اما حيف كه بيل رو بايد تميز و پاك نگه دارم براي شهيدان خودمان.
حامي به نيروهاي عراقي كه در اطراف پراكنده بودند و مراقب بچه‌هاي تفحّص بودند، نگاه كرد و گفت: چرا اين عراقي‌ها ما را تنها نمي‌گذارند؟ سيد جواب داد:
شايد مي‌ترسند نقشه بكشيم و اين 15 كيلومتر را به تبركيف شهدايمان مال خودمان كنيم. مي‌ترسند مرزبندي كنيم و بگوييم: محدوده عملياتي كربلاي 5. با وضو وارد شويد...
لبخند سيد با ديدن چهره حامي كه غم‌آلود بود زود بند آمد. حامي گفت: اين نشان مي‌دهد كه هنوز از ما حساب مي‌برند. سيد همچنان تلّه‌هاي خاك را با انگشتان بيل زير و رو مي‌كرد كه چشمانش را ريز كرد و آرام سرش را از پنجره اتاقك بيرون برد و گفت: حامي، برو پايين، ببين چيه؟ اگر خدا بخواهد... حرف سيد ادامه داشت كه حامي مثل برق بيرون پريد و با عجله لابلاي خاك مشغول جستجو شد. تكه‌اي از چفيه را از خاك جدا كرد و به سينه چسباند. آهسته گفت: امام زمان! به دادمان برس. مولا! اجازه بده، شهيدان را پيدا كنيم.
خدايا! احساس مي‌كنم بچه‌ها، چهار، پنج متر زير خاك دارند دست و پا مي‌زنند اما نمي‌توانستيم پيدايشان كنيم... سيد پاركت بيل را خالي كرد و مشتي ديگر برداشت. خبري نبود. حامي بغضش را فرو خورد و به عراقي‌ها كه به او چشم دوخته بودند نگاه كرد و بي‌صدا وارد اتاقك شد. سيد چفيه را كه ديد، بوسيد و گفت: رفيقان! چرا از ما فاصله مي‌گيريد؟ شما آمديد در خاك دشمن، ما آمديم شما را برگردانيم تو ايران خودمان. مي‌دانم نامحرميم اما آقايي كنيد. اگر دوستمان نداريد، باشد، اما ما به عشق شما آمده‌ايم. حامي در حاليكه با سيد هم‌ناله شده بود زيارت عاشورا را از جيب پيراهنش درآورد و به زمزمه شروع كرد به خواندن. السلام عليك يا اباعبدالله...، مهدي جان! تو را به جدت كمكمان كن... هق هق ناله حامي فضاي اتاقك را پر كرده بود. سيد گفت: حامي جان! مواظب باش عراقي‌ها حساس نشوند. حامي! مثل شبهاي عمليات كه هيچكس متوجه نمي‌شد و هر كسي در گوشه‌اي زمزمه مي‌كرد. مثل نصف شب در كربلاي 5، كه الآن تو منطقه عملياتي آن هستيم... آرامتر. عراقي‌ها در حال گشت‌زدن هستند. اگر مشكوك شوند، مكافات دارد. حامي صدايش را پايين‌تر آورد.
لحظه‌ها به كندي مي‌گذشتند. سيد آهي كشيد و آهسته گفت:
يا امام زمان! الآن يك هفته است كه هر روز از 7 صبح تا 5 عصر كار مي‌كنيم و جز قمقمه و چفيه چيز ديگري پيدا نكرديم، يا مهدي! كمكمان كن. يادتان بخير شهيدان! از اين دنياي خاكي رفتيد. اما براي هميشه تو شلمچه ماندگار شديد. شلمچه... شلمچه...
برگي از باغ گل عشق بده تا بروم
با توام جبهه كه از خون دل آباد شدي
خاكها همچنان در آسمان پخش مي‌شدند و ذره ذره به آغوش زمين برمي‌گشتند. حامي اشكهايش را پاك كرد و زيارت عاشورا را بوسيد و در جيب گذاشت و لبانش هنوز حركت مي‌كرد. يامهدي شنيدم كه اگر تو را سه بار به سر بريده جدت قسم بدهيم به فريادمان مي‌رسي... آقاجان! قبلاً هم اين تجربه را كردم و جوابم را دادي. حالا هم مي‌خواهم متوسل بشوم به تو و اميدوارم كه نااميدم نخواهي كرد. يا صاحب‌الزمان! چهل روز است كه براي انجام كارهاي فرهنگي آمدم شلمچه، اين روزهاي آخر، مهماني‌ام در كربلاي ايران است. بزودي بايد برگردم. تو اجازه بده. تو لطف كن.
بحق الحسين. بحق الحسين. بحق الحسين، عليه‌السلام، اجازه بده تا امروز شهيدي كشف كنيم. ناله حامي كه مولا مولا مي‌گفت. از اتاقك بيل بيرون نمي‌رفت. دلش مي‌خواست فرياد بزند. اما نمي‌توانست، بغض گلويش را گرفته بود و رها نمي‌كرد. آب دهانش را بسختي فرو داد و از پشت پرده اشك به بيرون خيره شد و گفت: آقاجان! نذر كردم به جد آن خواهر سيده، اگر شهيدي كشف كنيم، يك هديه تبركاً براي آن سيده كه مطمئنم از عاشقان و دلباختگان توست ببرم. آقاجان! تو دوستدارانت را دوست داري. پس به خاطر اين نذر هم كه شده، نظر كن. مي‌دانم صدايم را مي‌شنوي، اجازه بده مولا. حامي به بچه‌هاي تفحّص كه در نقطه‌اي مشغول كار بودند نگريست و بي‌هيچ صحبتي از ماشين پياده شد و به آنها ملحق گشت. آنجا هم از شهيد خبري نبود. چندي گذشت كه ناگهان صداي بوق ماشين سيد در منطقه پيچيد. حامي برگشت. و از دور به سيد نظر انداخت. خوب كه گوش كرد صداي او را شنيد كه فرياد مي‌زد: حامي! بيا... شهيد... بدو... حامي عرق پيشاني‌اش را پاك كرد و پابرهنه به سمت بيل دويد... در حاليكه نفس نفس مي‌زد سراغ پاركت بيل رفت... سيد هم پياده شد و گفت: حامي! توسّل‌هايت اثر كرد. مي‌بيني جمجمه جدا از بدن حامي روي خاك زانو زد و سر را در آغوش گرفت و بغض‌آلود گفت:
آقاجان! من تو را به سر بريده اباعبدالله الحسين قسم دادم. يعني اين شهيد كه با اجازه تو خودش را به ما نشان داده هم سر جداست. آقا، اين چه رازي است؟ مولا! معلوم مي‌شود تو هنوز به شلمچه و بچه‌هاي شلمچه نظر داري...
سيد بيل را خاموش كرد و حامي داخل گودي شد. پتوي سياهي خودنمايي مي‌كرد. با ولع خاصي پتو را باز كرد. دهانش خشك شده بود. پيكر شهيدي كه دستانش با سيم تلفن بسته شده بود نمايان شد. بلافاصله سيم را از دستان او جدا كرد و براي هديه به سيده‌اي كه نذر كرده بود كنار گذاشت. سيد در مقابل نگاه اشكبار حامي كه به او خيره بود سوار دستگاه شد و آنرا روشن كرد.
لحظه‌ها بتندي مي‌گذشتند. دو ساعتي تا پايان كار بيشتر وقت نبود. حامي در كنار دو شهيد پيدا شده، مشغول درد دل بود و آنها را درون كيسه‌اي كه همراهش بود گذاشت تا به معراج انتقال داده شوند. روي تكه‌اي كاغذ نوشت: آزاده شهيد و آن را كنار پيكر شهيد گذاشت. در اين وقت بار ديگر صداي بوق شنيده شد. ديري نپاييد كه فرياد الله‌اكبر حامي و سيد كه پشت سر هم و با فاصله زماني اندك دو شهيد را پيش رو مي‌ديدند. عراقي‌ها را متعجب كرده بود. حامي با آنكه خيلي سعي مي‌كرد جلوي گريستن خود را بگيرد اما باز هم قطرات اشك خاك را گل كرده بودند. لحظه‌ها خود را در شلمچه تبرك مي‌كردند و مي‌رفتند. غروب فرا رسيده بود و آفتاب سينه آسمان را همرنگ خاك شلمچه كرده بود. يك ساعتي از كشف شهدا گذشته بود و حامي هنوز به بيل چشم دوخته بود كه مشت مشت خاكها را الك مي‌كرد. كه از طرف بيل مكانيكي ديگري كه در نزديكي بود صداي فريادي به گوشش رسيد: حامي بيا!... شهيد پيدا كردم... بدو... حامي كه رويش را به صدا برگردانده بود، بسرعت خود را كنار گودي كه بيل ايجاد كرده بود رساند. صبر كرد تا بيل خاموش شد و وارد گودي شد. راننده با صداي بلند گفت: احتمال زياد شهيد بود. حامي خاكها را كنار مي‌زد تا اينكه نگاهش به شهيدي كه بدنش را در شلمچه جا گذاشته بود و خود در جوار حق منزل كرده بود. خيره شد. دستانش به جستجو حركت كرد تا شايد علامتي از شهيد پيدا كند. ناگهان تكه‌اي از سربند سبزرنگ توجهش را جلب كرد. سربند را دنبال كرد. به بازوي شهيد گره خورده بود، آرام آن را باز كرد. ايستاد و سربند را مقابل نور كمرنگ آفتاب قرار داد تا نوشته روي آن را بخواند... صداي حامي گفت: آقازاده سكوت غم‌انگيز شلمچه را مي‌شكست كه با صدايي لرزان نوشته روي سربند خاك‌آلود را مي‌خواند... يامهدي ادركني.