علي در قرآن

2- علي صالح اهل ايمان

از ديگر آياتي كه در شأن اميرمؤمنان علي، عليه‌السلام، نازل شده، آيه شريفه زير است:

فانّ‌الله هو مولاه و جبريل و صالح المؤمنين و الملائكة بعد ذلك ظهير

اگر براي آزارش همدست شويد، خدا ياور اوست و نيز جبرئيل و مؤمنان شايسته و فرشتگان از آن پس ياور او خواهند بود.

به طريق شيعه و اهل سنت روايت شده كه در اين آيه مراد از صالح المؤمنين علي بن ابي‌طالب، عليه‌السلام، است.

از جمله در روايتي كه از امام باقر، عليه‌السلام، نقل شده، آمده است:

هنگامي كه اين آيه نازل شد پيامبر، صلّي‌اللَّه‌عليه‌وآله، فرمود: اي علي تو صالح مؤمناني.1

همچنين از امام صادق، عليه‌السلام، روايت شده است كه:

رسول خدا، صلّي‌اللَّه‌عليه‌وآله، دو مرتبه امير مؤمنان، عليه‌السلام، را به يارانش معرفي كرد. يكبار به آنها فرمود: آيا مي‌دانيد پس از من ولي و سرپرست شما كيست؟ آنها گفتند: خدا و رسول او داناتر است. ايشان فرمود: خداوند تبارك و تعالي فرموده است: خدا ياور اوست و نيز جبرئيل و مؤمنان شايسته؛ يعني اميرمؤمنان و او پس از من سرپرست شماست. و بار دوم نيز در غدير خم فرمود: هر كس من مولا و سرپرست اويم پس علي مولاي اوست.2

مرحوم مجلسي پس از بيان روايات ياد شده مي‌فرمايد:

عبارت صالح المؤمنين دلالت بر اين دارد كه او (علي، عليه‌السلام) از همه مؤمنان شايسته‌تر است. و اين را هم عرف و هم استعمال تأييد مي‌كند؛ زيرا وقتي يكي از ما مي‌گويد: فلاني داناي قوم خود و يا زاهد اهل شهر خود است، از كلام او جز اين فهميده نمي‌شود كه آن شخص داناترين و زاهدترين آنها است. بنابراين هنگامي كه فضل او با اين دو وجه ثابت شد عدم جواز تقديم ديگران بر او نيز ثابت مي‌شود، زيرا برتر داشتن كسي كه برتري ندارد زشت و ناپسند است.3

پي‌نوشتها: