شعر و ادب

به رنگ دعا

با خدا می‌توان نغمه‌ها گفت

قصه از غصه‌ای آشنا گفت

دل به دریای چشمان سپردن

از صفای دل چشمه‌ها گفت

بار سنگین و درد درون را

همچو شمع سحر بی صدا گفت

داغ عشق حبیب زمان را

با دل زخمی لاله‌ها گفت

شکوه از شعله‌های غمین کرد

از شفا، از وفا، از صفا گفت

دیده را خیره بر آسمان کرد

آه دل را به رنگ دعا گفت

گریه ها کرده و عاشقانه

از مه پشت ابر جفا گفت

همچنان نی به صحرای عرفان

شعر جان را برای خدا گفت

نماز من تویی

بهانه می‌دهدی مرا، برای توبه رو کنم

نماز من تویی تویی، چگونه با تو خو کنم

تمام گریه‌های من،چکیده از سبوی تو

بیا که مست یاد تو به گریه ام وضو کنم

بهار آرزوی من، رسیده سر زهر کران

کران کجا و جمکران، که باده در سبو کنم

نگو که راه بسته ام، بخوان که دلشکسته ام

گل رخم جمال تو بگو چگونه بود کنم

به دست و پای خسته ام دگر گره به دل مزن

دمی مرا صدا بزن که با تو گفت‌وگو کنم

فرزانه رضوانی نژاد- شهر ری

انتظار

دل به داغ بی کسی دچار شد نیامدی

چشم ماه و آفتاب تار شد، نيامدي

سنگ‌هاي سرزمين من در انتظار تو

زير سم اسب‌ها غبار شد، نيامدي

چون عصاي موريانه خورده دست‌هاي من

زير بار درد تار و مار شد، نيامدي

اي بلندتر ز کاش و دورتر ز کاشکي

روزهاي رفته بي‌شمار شد، نيامدي

عمر انتظار ما، حکايت ظهور تو

قصه بلند روزگار شد، نيامدي

عبدالجبار کاکايی

اگر بازآیی

رونق میکده برپاست اگر بازآیی

جام دل غرق تمنّاست اگر بازآیی

از دیار دل ما فصل خزان کوچ کند

با تو این باغ شکوفاست اگر بازآیی

جلوه کن در چمن عشق که ما منتظریم

مجلس انس مهیّاست اگر بازآیی

در جهان عشق شکوفا شده تأخیر مکن

دیده از شوق تو درسات اگر بازآیی

ای ز دیدار تو گلچهرة عیسی پیدا

با تو در راه، مسیحاست اگر بازآیی

دزد در خانة حق قصد حرامی دارد

او در این معرکه رسواست اگر بازآیی

تیغ آهیخته خود سیّد و سالار بسیج

تب آن حادثه پیداست اگر بازآیی

یکقدم رنجه به آیینه چشمم بنشین

دیده‌ها محو تماشاست اگر بازآیی

تا پریشان نبرد مردمک دیده بخاک

چشم در راه تو بیناست اگر بازآیی

محمد حسن حجتی پریشان، نظرآباد

در مزرعة دل

در سایة سنگین فراقت همه آهیم

از عشق و محبّت به جمال تو نگاهیم

هر لحظه که برما گذرد عمر دراز است

زیرا به تمنای رخ و کنج نگاهیم

عاشق به جمال تو نگردد خس و خاشاک

ما را برهان از خسک نفس، تباهیم

هر کس نکند بر سر راه تو گدایی

زان دسته گداییم که اندر پی شاهیم

ستان جهان باده‌پرستند ولی ما

با وعدة دیدار رخت راهی راهیم

پر کن به دو پیمانة خالی ز سرشکم

یک جرعه نگاهت که دگر اشک نخواهیم

در ظلمت دوری ز تو جانا چه توان کرد

بر ما نظری کن ملکا غرق گناهیم

در مزرعة دل که بسی غنچه بروید

ما برگ خزانی گذر افتاده به چاهیم

در کوچة تاریک جدایی تو چراغی

ماییم که سوسوزدنی گاه به گاهیم

گرییم بسی در غم هجران تو ای دوست

بنما به جهان خنده که مشتاق پگاهیم

مالک نتواند که کند وصف صفاتت

از پرده برون آ، که سراپا نگاهیم

مالک شریعتی

سورة رحمت

از آن سوی افق آید سواری

علی اندیشه‌ای احمد تباری

سحر آغوش بگشوده برایش

شبیه تشنه ای چشم انتظاری

ز جنس سوره‌های رحمت است او

و آید جمعه‌ای فصل بهاری

به دستی بیرقی از جنس باور

به دست دیگر او ذوالفقاری

ز شوقش روید آواز عدالت

میان وسعتی از بی‌قراری

دل این را دیده در آیینة جان

از آن سوی افق آید سواری

حبیب‌الله عنبری- کنگاور

فرمانروای مملکت ناز

شاید که درد بی پر و بالی گرفته ام

دارم زبان آتش و لالی گرفته‌ام

باید به واژة این شهر جان دهم

نامت به رسم هدیه به هفت آسمان دهم

صبحی ز شرق عاطفه آغاز می‌شوی

فرمانروای مملکت ناز می‌شوی

زیباترین ستارة این سرزمین تویی

در قاب چشمم از همه زیباترین تویی

ای جنب و جوش آخر اسفند و آینه

تصویر صاف و سادة لبخند و آینه

چشم تو تا که شرح دهد از ازل غزل

می‌ریزد از نگاه قشنگت غزل، غزل

***

نامت جواز سبزترین شاخسار‌ها

چشمت دلیل شورش دریاتبارها

پرگل‌ترین قیافة اردیبهشتی‌ات

هر سال یادگاری فصل بهارها

چشمم به راه امدنت وقف می‌شود

در طول لحظه‌لحظة این انتظارها

با حسرت حضور قشنگت غزل‌ترین

پایان گرفت وعدة ما بی‌قرارها

علی سهامی