غلامرضا بني‌اسدي
ديروز كه جنگ، مرد را از نامرد باز مي‌شناساند:
من جنگيدم، بدون چون و چرا، تو سكوت كردي، با يك دنيا چون و چرا، او فرار كرد با يك جهان ترس و دنياخواهي.
من نان كپك‌زده را سق زدم و جنگيدم، تو چلوكباب سلطاني ميل فرمودي و سكوت كردي، او پيتزا خورد و گريخت.
سربرگ همه روزهاي تقويم من عاشورا بود، تقويم تو از عاشورا خالي، او اصلاً تقويمي نداشت.
من در پي اقامه نماز، نشستن را بر خود حرام كرده بودم، تو از همه نماز، جلسه استراحت را دوست داشتي، او اصلاً نماز را دوست نداشت.
من رفتم، دنيا را گم كردم، خود را يافتم و خدا را، تو محافظه كارانه بر وضع موجود پاي فشردي، او خود را گم كرد.
من زخم خوردم، صبر كردم، خنديدم. تو بي‌خيال سكوت كردي و چرتكه انداختي، او با ماشين حساب كاسيو گريخت.
من مدام بيدار ماندم، تو به چرت عصرانه افتادي، خرناس او گوش فرشته‌هاي خدا را آزرد.
من زخم آجين شدم، نور پاشيدم، تو لاله‌هاي لوسترت را تميز كردي، او تراول‌چكهايش را مرتب كرد.
من شهيد شدم، پرواز كردم. تو در كاخ پنج هزار متري‌ات آرميدي او به سوي غرب آرزوهايش پريد.
من نمازم را شب عمليات در حركت خواندم. تو در صف اول جماعت جا رزرو كردي او ديرسالي است كه سجاده‌اي نديده است...
من با شهادت عروج كردم. تو در هبوط خويش گرفتار ماندي او سقوط كرد. امروز، كه شيپور جنگ از صدا افتاده است؛
من بدهكار شدم، تو سربه‌سر شدي، او طلبكارانه حق نداشته‌اش رإ؛ از من باز خواست.
من زخمهاي تنم را نگاه كردم، تو باز هم چرتكه انداختي، او صفرهاي سمت راست عدد صحيح حسابش را شمرد.
من تنها عدد صحيح عالم را امام مي‌دانم، تو حاصل جمع و تفريق چرتكه‌ات و او عدد منتهي اليه سمت چپ شماره حسابش.
من خود را براي اصلاح آماده كردم، تو ترسيدي و تكفيرم كردي او با زخم زبان به جان زخمهايم افتاد.
من به اصلاح مدام و تزكيه هميشگي در اسلام معتقدم، اسلام تو، اصلاحات را به رسميت نمي‌شناسد، او غرب بافته‌ها را اصلاح مي‌نامد.
من چوب از لاي چرخ دولت برمي‌دارم، تو چوب لاي چرخ مي‌گذاري، او همه ماشين و چرخهايش را هدف گرفته است.
من بعد از جنگ به سازندگي كشور دل بستم، تو به آباداني كاخ و ويلايت و او مي‌خواست همان نسخه‌اي را بپيچيد كه برايش نوشته بودند.
من با گل و لبخند آمدم، تو گره در ابرو انداختي و مشت گره كردي او، اما...
من همچنان مظلوم، تو..
من هر لحظه با شهيدان زندگي مي‌كنم، تو شهيدان را مرده مي‌پنداري، او مي‌خواهد استخوان برادرانم را از قبر درآورد.
من با هم زخمهاي زنده‌ام خود را مديون اسلام و انقلاب به ايران و مردم مي‌دانم، تو طلبهايت را حساب مي‌كني، او يقه مرا گرفته است. امام، دست و بازوي مرا مي‌بوسيد، تو، اما... او هرهر مي‌خنديد.
من براي فرج مصلح، اصلاح‌طلبانه برمي‌خيزم، تو در انجمن قاعدين، اسم مي‌نويسي، او مي‌خواهد سرداب مقدس را گل بگيرد.
من شعار نمي‌دهم اما در كنار علي و محمد هستم، تو شعار مي‌دهي و آنها را كوفي منشانه تنها مي‌گذاري، او، اما، نه به علي اعتقادي دارد، نه به محمد.
من حزب‌اللهي هستم، تو ادا درمي‌آوري، او فحش مي‌دهد.
من به پاي شهيدان سرمي‌سايم. تو از كاسه سر شهيدان عافيت‌آباد، بنا مي‌كني و از نامشان، نردبان مي‌سازي، او، اما...
من با شهيدان به معراج مي‌روم، تو مي‌خواهي از نام و يادشان نردباني بسازي، او اما، با شهيد بيگانه است و از شهادت گريزان.
فردا وقتي آقا ظهور كند؛
من در ركاب او مي‌جنگم، اما تو، اما او، هيچكدامتان نيستيد!
روزنامه خراسان، 79/4/28