مولای من! هر بار که معنی انتظار را از غروب می‌پرسیدم، او تنها با سکوت در پشت کوه‌ها پنهان می‌شد.
مولایم! هر بار که می‌خواستم به عشق با تو بودن اوج بگیرم، حتّی سقف آسمان نیز برای پروازم کوتاه می‌نمود.
آقای من! بیا که قلب دنیا در انتظار می‌تپد! بیا که عاشقانت خاک قدومت را با اشک چشمانشان آب‌پاشی کرده اند. سلام مرا بپذیر که آمیخته با لطافت آسمان است.
ای مهربان! آرزو دارم که مرا در محفل گرم و صمیمی ات جای دهی. به یادت و به عشقت بر سجاده عشق، در برابر آستان حضرت دوست به سجده افتاده ام و به سوی یگانه ای شتافته ام که پونه های چشمان بی تابم در برابر انعکاس اشعه های مهرش، لطیفتر از همیشه است.
ای همنفس! بیا و در کنار ما باش و بگذار پاییزان قلبمان از میان برود. بیا و در قلبمان آشیانه ای بساز؛ آشیانه ای از عشق، از دوستی و از مهر. بیا تا ما نیز همگام با تو صداقت پیشه کنیم.
بیا و با تابیدنت به دشت سینه هامان، وجودمان را گل افشان کن. ای هم کیش نیلوفران باغ! ای مهربان! جوانه های عشقمان را دریاب که در کویر نیاز، باران مهرت را ملتمسانه انتظار می کشند. هر روز می خواهم با بالهایی پر از ریحان و شقایق به دیدارت بیایم؛اما.... می خواهم دوباره چکاوک ها و چلچله ها روی شاخه های زندگی ام لانه کنند و برایم ترانه بخوانند. می خواهم دوباره از نسیم سحری بوی یار را استشمام کنم. می دانم که وقتی بیایی، نرگسها سبز خواهند شد و دیگر هیچ بهانه ای برای دلتنگیهایم نخواهم داشت. اگر بیایی، پیش پایت زانو میزنم و فریاد بر میآورم: آقا! خوش آمدی که زمین، زمین توست.
مولای من! ببین چطور بالهای کبوتران منتظر را می شکنند. ببین چطور این نگاهها در زیر رگبار شلاقها همچنان به راه تو سبز مانده اند. کودکان فلسطینی، بوسنیایی و افغانی همه گرسنه اند و ناله و فریاد می زنند. بیا، بیا و با شمشیر ذوالفقارنشانت، این عالم غبار گرفته از بیعدالتی را نورافشان کن.
بارها خواستم برایت بنویسم امّا قلم قاصر بود این بار از چشمة مهتاب وضو گرفته‌ام تا برایت نامه ای بنگارم.
هر جمعه به جاده آبی نگاه می کنم و در انتظارت هستم تاقاصدک خبری از تو برایم بیاورد.می دانم که تو می آیی و در هر قدم، شاخه ای ازعاطفه خواهی کاشت و قاصدکی را آزادخواهی کردتو می آیی و
روی هر درخت پر شکوه، لانه ای از امید برای کبوتران غریب خواهی ساخت. با آمدنت، خون طراوت و زندگی در رگهای صبح جریان پیدا خواهد کرد. به انتظارت می مانم تا از انتهای جاده خلوص بیایی و برایم هدیه ای از گلشن رضوان بیاوری.
سرورم! محتاج یک جرعه احساسم؛ ساغرم را خالی مگذار. مگر دستان بی ریای من چه کرده اند؛ آخر به من بگو که چیست طریقت عشق؛ می خواهم بر بلندای معراج آسمانی ات استخاره عشق بگیرم. می خواهم سجاده ام را در انتهای نامنتهای اندیشه ات؛ در آن دور دست های سبز پهن کنم. پس بیا! بیا ای عشق تا دیده بارانی ام را به وسعت شانه هایت تقدیم کنم.
هیچ صبحی نیست که شرمسار از تیره بختی خود در عزای غیبت تو نباشد؛ هیچ گلشنی نیست که زردروی از خزان فراق به خاری پناه نبرده باشد و هیچ شمعی نیست که به امید سپیدة ظهور تا صبح فرج در شبستان انتظار نسوزد. با تو از کدام دلتنگی خود بگویم. از تلخی یا سختی نیش‌هایی که می‌شنوم و دل خسته‌ام از آن می‌گذرد.
ای همة خوبی و لطف! روی به کدامین کعبه نماز بگذاریم که تو خود مقصود کعبه‌ای و موعود قبله و حضور غایبانة تو آخرین معجزة آسمان است!
مولای من! تنها شکسته و خسته ام؛ اما تاظهورت بر جاده اخلاص می مانم.
علی شریعتی- کرج