رضا بابايي
دوباره سلام. دوباره اشك. دوباره مرگ را نازكشيدن. دوباره...
كاش اينجا بودي. همين جا؛ زير همين سقف. رو در رو. مثل آن وقتها كه پدربزرگ مي نشست و در جنب و جوش ما گم مي شد.
اينجا هوا باراني است. شايد باران... شايد برف... شايد هيچ كدام. اگر برف باشد، بهتر است. باران، وقتي به زمين مي رسد، همه جا را فقط خيس مي كند؛ همين. برف اما رنگ و بوي زمين را عوض مي كند. برف، جاي پاي آدمها را نگه مي دارد؛ زود آنها را فراموش نمي كند.
از برف و باران بگذريم. چه كار مي كني با تنهايي، با غريبي، با بي وفايي هاي ما؟ راستي چرا دائم از اين شهر به آن شهر مي روي؟ نگران نامه هايم نيستم كه مبادا به دستت نرسد؛ مي دانم نامه هايي كه نشاني شان توي پاكت، بعد از سلام نوشته شده باشد، حتماً - و خيلي زود - چشمهاي تو را زيارت خواهند كرد. اما دلم مي خواهد بدانم چرا يك جا نمي ماني؟ يك روز مي گويند مكه اي، يك روز خبر مي آورند كه در مدينه ديده شده اي، يك روز كربلايي ها را ذوق زده مي كني. يك روز بوي تو را كه در مسجد كوچك و قديمي محله جا مانده بود، شناسايي مي كنند. فكر مي كردم فقط ما آرام نداريم. گويا تو از ما ناآرامتري.
نمي خواهم گلايه كنم، چون اصلاً دل و دماغ اين كار را ندارم، ولي باور كن به ما خيلي سخت مي گذرد. سخت نيست بي تو در ميان دشمنان تو بودن؟ سخت نيست ناز هر نازيبايي را كشيدن و پاي هر علف هرزه اي، جوي عمر بستن!؟ سخت نيست تبديل عروسي ها به عزا، فقط به جرم اين كه جوانهاي ما، نشاني شادي را از غم گرفته اند و فقط به اين اتّهام كه در راه مدرسه به گداي شهر سلام نگفته اند؛ سخت نيست تنها راه گريه كه از گلوي ما مي گذشت، به فرمان بغض بسته باشد؟ آخر چقدر تنهايي؟ چقدر دلتنگي؟ چقدر جمعه هاي دلگير؟ چقدر خنديدن به روي آنان كه گريه تو را نمي شناسند و عكس سياه و سفيد خود را در اشك رنگين تو نمي بينند؟
ديروز براي خريد كفش به بازار رفتم. چها كه نديدم! مردي فرياد مي زد: بياييد! بياييد! از اين انگورهاي من كه با حبه اي شما را به معراج بي عاري مي برد، بخريد، بخوريد و بنوشيد. يكي دستهايش را به هم مي زد و كتابهايش را به رخ ما مي كشيد و مي گفت: دست خالي نرويد!" بخريد و بخوانيد كتابهاي مرا كه هر برگ آن صحنه صد عشق كاغذي است يكي را خريدم و دوبار نه سه بار، خواندم. راست مي گفت بيچاره! پر بود از عشقهايي كه يخهاي قطب جمود را شرمنده مي كرد. كفش را فراموش كردم. يك هديه براي تو خريدم. نمي گويم چه خريدم. ولي به فروشنده آن گفتم: اگر نپسنديد، پس مي آورم. گفت: از قول من به او بگو: اگر اين را نپسندي بايد به دوستاني در مريخ، اميد ببندي. ما زميني هستيم و هديه هاي زمينيان، بيش از اين نمي تواند بود. آن هديه بي ارج و مجد را در كاغذهاي همان كتاب پيچيدم. چون مي دانم براي پاره كردن آن كاغذهاي كاهي هم كه شده، نگاهي به هديه من خواهي كرد.
مي خواهي دو سه سطري هم از حال ما بداني؟ اقبال گم شده است. مستي، ذوقي ندارد. باده هاي جام خوشايندي، همه آبگونند. بي طعم و بي بو. آنقدر قلب و دغل فراوان شده است كه گويي روز داوري از باور مردم قهر كرده است. بعضي هنوز چشم به راه معجزه بخت اند و شانس مي پرستند. همه اتفاقات مهم زندگي ما، در خانه سالمندان مي گذرد. اين را هم بگويم كه جديداً مرگ خيلي خوش سليقه شده است. نمي داني چه نازي مي كند. هميشه ديرتر از اجل مي رسد و زودتر از آرزوها. در شهري كه ما زندگي مي كنيم بچه ها را از روي رنگ لباسهايشان مي شناسند و جوانها را از خياباني كه در آن بالا و پايين مي روند. اين جا همه دست به كار شده اند كه روي عكس تو، آگهي هاي تبليغاتي بچسبانند.
ديوارهاي شهر، همگي برگهاي يك كتاب اند: خودآموز خودكشي. من نديدم فيلمي كه زنگ آن را براي تو - يا حتي من - به صدا درآورده باشند. اين جا همه در جنب و جوش اند، كه تو را فراموش كنند؛ باز هم نمي خواهي بيايي؟