تو خواهي آمد.
ديشب اين را باد به نجوايي در گوشم خواند.
ستاره نيز با سوسويي اميد را برايم گفت
لحظه لحظه موعود نزديك است
شاپرك اين را با پرواز
با چرخش به دور شمع، با من گفت
دستهاي نيازم بالاست
دلم لبريز از نور است و
سجاده با تني زلال از اشك اين را با من گفت
سحر نزديك است اما
طلوع خورشيد در شب نزديكتر
سحر اين را با ناز در چشمهايم ديد و
باور كرد.
تو خواهي آمد
سبكتر از تمام قاصدكها و زيباتر ز اشك گل
شهادت را به پاس اينكه موعودي
تا عرش خواهي برد.
ابديت براي عبوديت را به نرمي، نرمتر از پر، خواهي آورد.
تو خواهي آمد
آن وقتي كه زمين با صوتالعطش
شرم را آب خواهد كرد
سياهيها تبلور خواهند يافت
شكوه مهر از ياد خواهد رفت
ذهنها خالي از ياد و لبها نيز
عشق پوچ خواهد شد و
احساس رهايي گم خواهد گشت.
هيچ كس پرواز را باور نخواهد كرد و
عشقبازي را.
زمين را سرود سرد و بيروحي لبالب
از فراموشي خواهد كرد
آن وقت است كه تو خواهي آمد
آري، آري، خواهي آمد...
ليلا ميرزايي – شهرري