پانویس‌های این مقاله
- •
غدیریه
صحرا به صحرا باد و طوفان موج میزد
آنجا بیابان در بیابان موج میزد
با پشتههای ماسة در شن نهفته
مغرورتر از قلة در ابر خفته
کوهان به کوهان اشتران کوه جاری
سُم بر زمین میکوفت باد نوبهاری
روی ترکهای زمین خشک ریشه
خورشید میبارید مانند همیشه
آشوبی از دریا فراتر داشت صحرا
انگار شوری تازه در سر داشت صحرا
ناگاه شد آئینهای از نور پیدا
گرد و غبار کاروان از دور پیدا
آنک ندا آمد رسول عشق! برخیز
برخیز و شوری تازه در عالم برانگیز
امروز خُمها سر به سر مست تو افتاد
تکمیل دین عشق در دست تو افتاد
دین خدا را تا نماند پرس‌وجویی
باید بگویی آنچه را باید بگویی
هرچند بعد از این تو را دیوانه خوانند
ننوشته مکتوب تو را هذیان بدانند
هرچند نامردان لباس قهر پوشند
فرزند صلح و آشتی را زهر نوشند
هرچند بعد از تو دل از دلبر ببُرّند
خون خدا را تشنه تشنه سر ببُرّند
هرچند دینت را سر نیزه بجویی
باید بگویی آنچه را باید بگویی
در نشوه خیزی که زمین مست آسمان مست
ساقی و سقّا بر بلندا دست در دست
دستی که با آن در ازل گل میسرشتند
دستی که لوح عشق را با آن نوشتند
دستی که راز «کنتُ کنزاً مَخفیا» بود
روزی که «الرّحمن علی العَرش استوی» بود
دستی که ابراهیم را در آستین بود
دستی که بتها را شکست، آری همین بود
دستی که هر شب کفش پاره وصله میکرد
دستی که خیبر را به زانو در میآورد
دستی که گرچه با سکوت چاه پیوست
در روشنای شمع بیتالمال ننشست
دستی که بوی غربت و نان و رُطب داشت
دستی که دل در پرسههای نیمه‌شب داشت
دستی که هم‌پای رعیت بیل میزد
امّا قنوتش طعنه بر جبریل میزد
دستی که شهر علم را دروازه وا کرد
گویی «سحر بلبل حکایت با صبا کرد»
دستی که از اوج یداللّهی میآمد
دست خدا دست علی دست محمّد
امشب «شب وصل است و طی شد نامة هجر»
آری «سلامٌ فیه حتّی مَطلع الفجر»
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - •
غزل غدیر
امیر قافلة عشق تخت و تاج نداشت
خیال داشتن تخت و برج عاج نداشت
نخواست گرد زمین روی دامنش باشد
که مالکیت باغ خدا خراج نداشت
سکوت کرد که فریادهای پنهانش
میان حنجرة چاه هم علاج نداشت
بهای قصر بهشت است ذکر او هرچند
میان کوفه‌دلان سکه‌اش رواج نداشت
به زیر سایة نخلش رطب چه شیرین است
که برکت شجرش را درخت کاج نداشت
پل قیامتشان بود در سقیفه شکست
علی به بیعت نامرد احتیاج نداشت!
نغمه مستشار نظامی
در بستر غدیر
امروز آتش طور، خاکستر غدیر است
رودی به وسعت نور، در بستر غدیر است
وا کن درِ افق را، با دستهای مهتاب
امشب که پای خورشید پشت درِ غدیر است
از بس زبان بر آورد، در دشت، آتش عشق
هر ریگ این بیابان روشنگر غدیر است
در کوچة ولایت عطر دو باغ جاریست
این قصّه تا قیامت در باور غدیر است
آئینه‌ها گرفتند جشنی به وسعت نور
هر لاله با زبانی پیغمبر غدیر است
هر واحه می‌سراید آواز عاشقی را
یعنی که حضرت عشق همسنگر غدیر است
تا بشکند سکوت از دل‌ها در این بیابان
پایی که رفت تا عرش بر منبر غدیر است
ای ذهن‌ها بنوشید! یک جرعه جام پرواز
اینک که بادة نور، در ساغر غدیر است
سرشار از ولایت، شد سینة هدایت
ای تشنگان احساس! این کوثر غدیر است
در چشم بینش ما، تا روزگار باقیست
آئینة رسالت، یادآور غدیر است
بازگشت به ابتدای مقاله ↑