هدایت مهدوی درمسجد جمکران

محمّد باقرحيدري كاشاني

مستی نه از می نه از خم شروع شد

از جادة نیمه شب قم شروع شد؟1

نمونه‌ای از تأثیر شگرف «مسجد مقدّس جمکران» در فرآیند تربیت مهدوی را می‌توان در چهره و سیرة جوانی مسیحی به نام ایلیا پطروسیان (شهید ایلیا) به نظاره نشست:

و ما نمی‌دانیم که ایلیا در جمکران چه دیده؟ کدام چهرة دلربا دلش را ربوده؟ کدام نوای آسمانی را شنیده؟ حلاوت مناجات که را چشیده؟ و بر نگاه مهربان که دل سپرده است؟

... فقط همین قدر می‌دانیم که روح پاک ایلیا در شب شهادت مولایمان علی(ع) (شب ۲۱ ماه مبارک رمضان) به ناگاه به جمکران فراخوانده شد تا حلاوت ولایت علوی را با دست ولایت مهدوی دریابد و تا آخرین نفس، دلباختة این دست مهربان و آن حلاوت جاودان گردد و در طول عمر کوتاه خویش، با روش و منش مهدوی، صدها دل لایق را در گوشه و کنار جهان، به سوی مولایش مهدی(ع) جذب و هدایت نماید... و سرانجام شش سال بعد، در پگاه همان شب و در همان راه جان سپارد.2

در روز بیستم ماه رمضان سال ۱۳۷۸ش.، در حالی که ایلیا ۱۶ بهار از عمرش را پشت سر گذاشته است، از عزم دوستش هادی برای رفتن به مسجد جمکران و احیای شب بیست و یکم در آنجا آگاه می‌شود و به ناگاه هوای آمدن به جمکران به سرش می‌زند.

... گویا که شراره‌های عشق مهدوی در روح پاک ایلیا زمینه‌ساز هدایت او گشته و جان لایق او را به پایگاه هدایت و تربیت فراخوانده است.

ایلیا در نامه به یکی از دوستان صمیمی‌اش ماجرای مسلمان شدن خویش را چنین نگاشته است:

تا آن زمان هیچگاه در مراسم مذهبی مسلمانان شرکت نکرده بودم؛ امّا آن شب دلم را به دریا زدم و به همراه دوستم هادی که از هفت سالگی با او بزرگ شده بودم، برای احیای شب بیست و یکم ماه رمضان، به مسجد جمکران رفتم.

در لحظة ورود به مسجد، تمام وجودم از دلهره و هیجان پر شده بود؛ چرا که نخستین باری بود که می‌خواستم به مسجد بروم؛ آن هم چه مسجدی؟؟ مسجدی که به امام زمان(عج) مسلمانان تعلّق دارد.

شیرینی گریه‌ها و اشک‌های عاشقانه در آن سحرگاه نورانی، هیچگاه از یادم نمی‌رود. شیرینی دعا و مناجات‌های آن شب، حلاوت استغفار و الهی العفو گفتن‌های آن شب... هرگز گمان نمی‌بردم که گریه و اشک و ناله آن‌قدر شیرین و لذّت‌بخش باشد.

در سحرگاه که مراسم به پایان رسید، آن‌قدر پاک و سبک شده بودم که عجیب‌ترین آرامش دوران عمرم را تجربه می‌کردم. در آن شب قدر و در آن مسجد نورانی، به همان احساسی دست یافته بودم که جایش در زندگی‌ام خالی بود. من آن شب‌ها را، آن گریه‌ها و اشک‌ها را، آن توسّل‌ها را، آن پاکی و نورانیت را... این علی را و این مهدی را در زندگی‌ام کم داشتم.

در همان شب قدر، دست ولایت علوی در مسجد مقدّس جمکران نوازشگر روح اوج‌گرفتة ایلیا می‌گردد و قلب پاک او را به دست علمدار هدایت و تربیت، یعنی به دست امام زمان(عج) می‌سپارد:

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی!

آن شب قدر که این تازه براتم دادند

ایلیا در همان پگاه روز بیست و یکم رمضان ۱۳۷۸ش. در مسجد جمکران مسلمان می‌شود، در طول شش سال مسلمانی پربرکتش با روش و منش مهدوی، چنان سیمای زیبایی از آئین مسلمانی در وجود خویش به نمایش می‌گذارد که نه تنها پدر و مادر، نه تنها آشنایان و بستگان، نه تنها دوستان و رفیقان که صدها نفر را در گوشه و کنار «ایران» و جهان از طریق وبلاگش (لوح دل) به آئین مسلمانی و مذهب تشیّع مشرّف می‌گرداند. گوارا باد بر او این افتخار بزرگ! افتخار پرچمداری در عرصة هدایت و تربیت مهدوی.3

پی‌نوشت‌ها: