هدیه

روح الله ابطحی

با پدرم، که روانش همیشه شاد باد، همراه دو دوست دیگر به سفری رفتیم و میهمان دوستی گشتیم.

پذیرایی شایان کرد و احترام فراوان. پس از یکی دو روز که بر می‌گشتیم سوغاتی اندکی از شهر خود را به هر یک از میهمانان هدیه کرد.

پدر، هدیه را عزیز شمرد و در کیف خود گذاشت؛ ولی من به گمان اینکه می‌خواهد نشان منّتی همراهان کند که این‌گونه زشت بود و بی‌احترامی یا شاید از خامی، جعبة آن را گشودم و از آن خوردم و به بقیه تعارف کردم و از آن، هیچ با خود نیاوردم.

هنگام بازگشت در قطار به پدر گفتم شایسته نبود او را ارج نهی و هدیة او را با خود همراه آوری که او با چنین بخشش اندک قصد تحقير ما داشت.

پدر تجربه‌آزموده و دنیادیده فرمود: نگاه تو مقتضای سنین احساسات و جوانی است و مرا نسزد که این‌گونه بنگرم. من احسان او را به خود، قدر دانستم و آن را بزرگ دیدم نه اینکه هدیه‌اش را خواستم و پسندیدم؛ این‌گونه یادگارش را عزیز شمردم تا مبادا کریم از کرمش پشیمان شود و به خاطر لطفش شرمنده گردد که اگر چنین می‌شد، از کوچکی بود و پستی، نه عزّت و بالادستی و من.