نقش فدرال رزرو آمریکا در جنگ دوم جهانی

فدرال رزرو (به انگلیسی: Federal Reserve) یا فد، به معنی «ذخیرة فدرال بانک مرکزی ایالات متّحدة آمریکا» است. یهودیان در سال 1913م. اقدام به تأسیس آخرین بانک مرکزی‌شان در «آمریکا» می‌نمایند: بانک فدرال رزرو که در حال حاضر نیز مشغول فعّالیت است.

آنان به منظور جلب حمایت عموم از این بانک، به طور گستاخانه‌ای ادّعا می‌کنند که تنها یک بانک مرکزی می‌تواند تورّم و رکود اقتصادی را مهار نماید؛ در حالی که در واقع، بانک مرکزی با دست بردن در جریان عرضة پول، باعث ایجاد تورّم و رکود اقتصادی می‌شود.

در پی تصویب حکم تأسیس بانک فدرال رزور در 23 دسامبر، چارلز لیندبرگ، نمایندة کنگره اظهار می‌کند:

این حکم، بزرگترین امتیاز انحصاری روی زمین را ایجاد خواهد کرد. زمانی که رئیس‌جمهور این لایحه را امضا می‌کند، یعنی به دولت نامرئی قدرت پول مشروعیت می‌بخشد... این لایحة بانکی و پولی، بزرگترین جرم و جنایت این سالیان را مرتکب خواهد شد.

ذکر این نکته در اینجا حائز اهمّیت است که بانک فدرال رزرو، شرکتی خصوصی است؛ ولی برخلاف نامش، نه فدرالی است و نه وجه اندوخته با خود دارد. سود عاید این بانک به طور معمول از 150 میلیارد دلار در سال فراتر می‌رود؛ با این حال، فدرال رزرو حتّی یک بار هم در تاریخ خود، اقدام به انتشار دفاتر نکرده است.

مدارک و مستندات اخیر نشان می‌دهد که در واقع، چه فرد یا افرادی مالک فدرال رزرو هستند. این بانک‌ها به نوعی مالک فدرال رزور به حساب می‌آیند: «بانک لندن روچیلد»، «بانک واربورگ» شهر «هامبورگ»، «بانک برلین روچیلد»، «برادران لمان نیویورک»، «برادران لازارد پاریس»، «بانک کون لوب» نیویورک، بانک‌های «اسرائیل موشیه (موسی) سیف»، «ایتالیا»، «گلدمن - زاکس» نیویورک، «بانک واربورگ» آمستردام، «بانک چیس منتهن» نیویورک. تمامی این بانک‌ها متعلّق به خانوادة روچیلد هستند.

یکی از فواید جنگ جهانی اوّل سست شدن پایه‌های پوند استرلینگ، برای جایگزینی «دلار» با این ارز قدرتمند بود. در قرن نوزدهم، پوند استرلینگ به صورت گسترده در خارج از «بریتانیا»، به عنوان ارز مرجع جهانی پذیرفته شده و مورد استفاده بود و پایداری و ثبات این ارز، طیّ بیش از یک قرن ادامه داشت. تنها یک جنگ تمام‌عیار با شرکت «انگلیس» می‌توانست شیشة عمر این ارز را بشکند. لذا بریتانیا با فاصلة کوتاهی از تشکیل فدرال رزرو،1 در سال ۱۹۱۴م. درگیر جنگ جهانی اوّل شد.

در این سال، به دلیل ناپایداری‌های اقتصادی ناشی از جنگ اوّل، انگلستان در اثر انتشار بیش از حدّ اسکناس و عدم وجود طلای کافی، به ناچار نرخ برابری استاندارد طلا با پوند استرلینگ را متوقّف کرد؛ به این معنا که اعلام شد پوند استرلینگ دیگر مقدار استاندارد و معیّنی از طلا را نمایندگی نمی‌کند. البتّه پس از جنگ، باز هم انگلستان تلاش کرد پوند استرلینگ را به نرخ استاندارد و برابری آن با طلا بازگرداند؛ امّا باز هم در ۲۱ سپتامبر ۱۹۳۱م.، در پی مشکلات ناشی از رکود بزرگ،2 ارزش آن ۲۵% کاهش یافت. همین نوسانات و ناپایداری‌های ارزِ مبنای انگلیسی، بهانه‌ای شد تا تحوّلات مهمّ بعدی رقم بخورد.

در سال ۱۹۴۴م. در برتون وودز،3 هیئت آمریکایی، به رهبری یکی از اعضای شبکة یهود، به نام هری دکستر وایت،4 که از دانشمندان یهودی علوم مالی و فارغ‌التّحصیل «هاروارد» بود، ناپایداری پوند استرلینگ طیّ سه دهه را بهانه کرد و با تضمین نرخ برابری هر اونس طلا با ۳۵ دلار و با استفاده از فشار ناشی از بدهی‌های اروپا به شبکة بانکداران روچیلد5 و فدرال رزرو، پوند را از رده خارج کرد و حاکمیت اختاپوسی دلار را به‌عنوان ارز مرجع جهانی و به نفع فدرال رزرو، به تصویب رساند.

حاکمان فدرال رزرو و رکود بزرگ

رکود بزرگ در سال ۱۹۲۹م. و در پی سقوط یا کاهش آنی ارزش سهام «وال استریت»۶ رخ داد؛ این سقوط ناشی از شوکی بود که متموّلان و صحنه‌گردانان وال استریت، خصوصاً صاحبان فدرال رزرو، بر این بازار وارد کردند. دو ماه پیش از «پنجشنبة سیاه»،۷ فدرال‌رزرو عرضة پول را محدود کرد. سپس در ۲۴ اکتبر، بانکداران بزرگ «نیویورک»، هم‌زمان طیّ ۲۴ ساعت از کارگزاران درخواست وصول مطالبات آنی کردند. این به معنی نیاز شدید به نقدینگی (در شرایط کاهش عرضه) و در نتیجه، هجمه برای فروش سهام بود. اندکی قبل، غول‌های وال استریت، مانند جان دی راکفلر،8 جی. پی. مورگان پسر،9 جوزف کندی،10 برنارد باروخ۱۱ و دیگران، از این بازار خارج شده بودند. بنابراین در شوک افزایش عرضه، بازار سقوط کرد.

لوئیس توماس مک‌فادن۱۲ در سال‌های طولانی و حسّاس ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۱م. ریاست کمیسیون بانکداری و ارز کنگرة آمریکا را بر عهده داشت. وی جزو متخصّص‌ترین سیاسیون در این حوزه بود که منتقد جدّی فدرال رزرو به شمار می‌رفت. وی سه بار مورد سوءقصد قرار گرفت و نهایتاً در سوم اکتبر ۱۹۳۶م. به وسیلة زهر کشته شد. مک‌فادن در تاریخ ۱۰ ژوئن ۱۹۳۲م. در سخنرانی ۲۵ دقیقه‌ای در کنگره – که

فایل آن هنوز موجود است - آشکارا بیان کرد:

این مسئله به هیچ‌وجه اتّفاقی نبود و رویدادی به‌دقّت برنامه‌ریزی شده به شمار می‌رفت... بانکداران بین‌المللی به دنبال ایجاد شرایطی از یأس و ناامیدی بودند تا خود را زمامداران امور نشان دهند.۱۳

وی در اداة همین فایل، بانکداران وال‌استریت را به بنیان‌گذاری انقلاب اکتبر «روسیه» متّهم نمود.۱۴

در خلال رکود بزرگ، منافع سرشاری نصیب بانکداران آمریکا شد؛ برای مثال، دارایی جوزف (یوسف) کندی، پدر جان اف کندی۱۵ (رئیس‌جمهور آمریکا در دهة ۱۹۶۰م.) در خلال رکود بزرگ ۱۹۲۹م. از ۴ میلیون به ۱۰۰ میلیون دلار افزایش یافت. جالب است بدانید کندی پسر، در چهارم ژوئن ۱۹۶۳م.، دستور اجرایی ۱۱۱۱۰ را امضا کرد که قدرت انتشار پول را از فدرال رزرو به دولت ایالات متّحده باز می‌گرداند. وی کمتر از ۶ ماه بعد، در ۲۲ نوامبر، ترور شد؛ در حالی که پدرش هنوز در قید حیات بود.

در ادامه، با وجود نیاز اقتصادی جامعة آمریکا به رونق و عرضة پول در تنگنای اقتصادی، فدرال رزرو بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳م. عرضة‌ پول را ۳۳% دیگر کاهش داد. میلتون فریدمن۱۶ برندة جایزة نوبل اقتصاد ۱۹۷۶م.، در مصاحبه‌ای رادیویی در ژانویة ۱۹۹۶م. گفت:

به یقین، فدرال رزرو با کاهش یک سوم از مقدار پول در گردش از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳م.، باعث رکود بزرگ اقتصادی شد.۱۷

وی همچنین در مصاحبة سال ۲۰۰۶م. (سال پایانی زندگی‌اش) با راس رابرتز،۱۸ استاد اقتصاد «دانشگاه استنفورد»۱۹ تصریح کرد:

شواهد کاملاً آشکار بودند. از سال ۱۹۲۹م. تا سال ۱۹۳۳م. شما شاهد کاهش در کمّیت پول تا یک سوم بودید و این هم‌زمان بود با کاهش رشد اقتصادی تا حدود نصف.20

آن سوی جهان در اروپا

در خلال رکود بزرگ ایالات متّحده، ده‌ها میلیارد دلار از سوی روچیلد‌های آلمانی‌تبار به اقتصاد این کشور تزریق شده بود که صرف شکل‌گیری سریع قدرت «آلمان» هیتلری بعد از جنگ اوّل شد. جنگ دیگری در پیش بود...

برای اینکه فضای این روزهای آلمان را بهتر درک کنیم، رجوع به سخنان افشاگرانة مک‌فادن باز هم راهگشاست. وی تصریح کرد:

بعد از جنگ اوّل جهانی، آلمان به دست بانکداران بین‌المللی آلمانی افتاد. آنان در واقع آلمان را خریدند و هم‌اکنون این کشور در دست آنان است. آنان صنایع این کشور را خریده‌اند، اراضی آن را به رهن گذاشته‌اند، تولیدات آن را کنترل می‌کنند و تمام خدمات عمومی را تحت سلطة‌ خود دارند. این بانکداران به دولت فعلی آلمان یارانه داده‌اند و نیز تمام هزینه‌های گزاف انتخاباتی آدولف هیتلر را که در جهت تهدید دولت «برونینگ»۲۱ به کار گرفته می‌شد، تأمین کردند. زمانی که برونینگ در اطاعت از دستورات بانکداران بین‌المللی آلمان کوتاهی کرد، هیتلر به میدان فرستاده شد تا آلمان‌ها را با ایجاد رعب و وحشت وادار به تسلیم نماید... بیش از سی میلیارد دلار از پول آمریکا از طریق هیئت‌مدیرة‌ فدرال رزرو به آلمان سرازیر شد که قطعاً از صرف بودجه‌های هنگفت، احداث اقامتگاه‌های جدید، آسمان‌نماهای بزرگ، باشگاه‌های ورزشی، استخرهای شنا، بزرگراه‌های فاخر و کارخانه‌های تمام‌عیار در آلمان باخبر شده‌اید. تمام این موارد با پول ما انجام شد. تمام این مبالغ از طریق هیئت‌مدیرة فدرال رزرو به آلمان اعطا شد. هیئت مدیرة فدرال رزرو چنان مبالغ هنگفتی را به آلمان سرازیر کرده‌اند که حالا جرئت گفتن مقدار کلّ این مبالغ را ندارند.۲۲

فراموش نکنیم این سخنان از سوی کسی طرح شد که در سال ۱۹۳۶م. ترور شد و به قتل رسید. بنابراین جنگ دوم جهانی به یکباره در سال ۱۹۳۹م. رخ نداد و زمینه‌سازی آن از مدّتی پیش از آن، در حال پیگیری بود. فدرال رزرو در جنگ، نقش کلاسیک قرض‌دهنده به طرفین جنگ را بازی کرد؛ ضمن اینکه بزرگترین دستاورد جنگ برای صاحبان فدرال رزرو، نه این بدهی بزرگ و نه حتّی تشکیل اسرائیل، بلکه آغاز حاکمیت دلار از زمان برگزاری کنفرانس برتون وودز بود.

زرسالاران فدرال رزرو از تحوّلات این سه دهه، بهره و منافع حدّاکثری داشته‌اند.

پی‌نوشت: