جواد نعيمي
توکّل و اعتماد به خداوند
تکیه جز به ذات یکتای قادر متعال و توانا و مدد گرفتن در کار‌ها و یاری‌جستن در حلّ مشکلات، جز از وی، روا نیست. خداوند با لطف و مهری بی‌پایان، برترین پناهگاه و تکیه‌گاه بندگان خویش است. پس تنها به خداوند اعتماد کنیم و تنها از او کمک بخواهیم و تنها به او، توکّل کنیم!
چهرة خندان
لبخند، برترین رویکرد روبه‌رو شــدن با دیگران، پس از افشــای سلام است. هیچ چیز مثل یک چهرة بشّاش و لب خندان، سبب جذب و جلب مخاطبان آدمی نمی‌شود. پس برای تعامل بهتر و بهره‌وری از یک رویارویی ثمربخش، همواره چهره‌ای بشّاش و خندان داشته باشیم!
نرنجاندن دیگران
هر سخن، اشاره و حرکتی که به ناراحتی و رنجش دیگران منجر شــود، آنان را از ما بیزار و فــراری می‌کند. رنجاندن دیگران، ســبب قطع ارتباط‌ها و خلل در هم‌زیستی مسالمت‌آمیز با اطرافیان می‌شــود. پس هرگز دلی را نرنجانیم، قلبی را نشکنیم و کسی را آزرده‌خاطر نسازیم.
آرامش خانواده
به هیچ روی نباید آرامش خانوادگی را به هم زد. نبود آرامش، افزون بر اینکه خودمان را افسرده و بی‌نشاط و ناکارآمد و منــزوی می‌کند، فرزنــدان ما را هم به شدّت تحت تأثیر قرار می‌دهد و نیک‌بختی و شادکامی ما را از میان می‌برد. پس بهشت خانواده را به جهنّم ناآرامی و نزاع و درگیری و اندوه تبدیل نکنیم!
صرفه‌جویی گسترده
پرهیز از اسراف، در هر زمینه‌ای مطلوب است. گاهی ممکن است صرفه‌جویی در چیز کوچکی را ضروری ندانیم؛ حال آنکه دریا هم از قطــره پدید می‌آید و هرگز نباید چیز‌های کوچک را نادیده یا کم‌ارزش دانست! پس همواره در همه چیز، حتّی در سخن گفتن، نگاه کردن، نشستن و برخاستن و... صرفه‌جویی را فراموش نکنیم!
آئینة مهر
روانه‌های رنگیــن خیال همــراه با ســنجاقک‌های زیبای احســاس، در خاطــره‌ام خودنمایــی می‌کردنــد. می‌اندیشیدم وقتی نگاه من و تو به هم پیوند می‌خورد و دست‌هامان در دست یکدیگر قرار می‌گیرد، وقتی از آبشــار سخن، کلام دوستی و هم‌نشینی میان ما پراکنده می‌شــود، وقتی دل‌هامان می‌خواهند برای خوشایند هم، کاری انجام دهند، وقتــی گوش‌هامان برای شنیدن پیام‌های دلمان اعلام آمادگی می‌کنند، وقتــی اراده می‌کنیم متن و حاشیة قلب‌هامان را میان خودمان به
اشتراک بگذاریم، وقتی آرزو می‌کنیم هیــچ حائلــی نتواند میان مــا فاصله بیندازد، وقتی به پشــتیبانی یکدیگر نیاز پیدا می‌کنیــم، وقتی در هیاهوی زندگی مادی گم می‌شویم، وقتی صدای درخواست محبّت از بلندگو‌های درون ما پخش می‌شــود، وقتی حضور سبز عاطفه همچــون خــون در رگ‌های ما جریان می‌یابد، وقتــی حال و جلوة انسانیت در برابر ما به تلألؤ می‌نشیند، وقتی دانایی و گذشــت، دســت‌های خودشــان را برای ما تکان می‌دهند، وقتی جویبــار صفا، به زلالــی از برابر دیدگان ما می‌گذرد، وقتی ســبزه‌زار بودن، تشــنة آبیاری خلــوص و مهر و مروّت و مردانگی می‌شود، وقتی خلاصة خوبی‌ها به روی ما لبخند می‌زنند، وقتی که تنهایی، تن‌های ما را می‌آزارد، وقتی که جان ما به جلوة جــلا و روان ما به جلال کمال نیازمند اســت، وقتی که بودن ما، در گرو زندگانی جانانه است، وقتی می‌خواهیم خوبی و درســتی را تجربه کنیم، وقتی می‌خواهیم یار هم باشیم نه بار یکدیگر، آیا بهتر آن نیست که با هم مهربان‌تر باشیم، به هم بیشتر مهر بورزیم و در‌های باغ دوســتی را به روی همدیگر نبندیم؟
همین‌گونه با خویشتن نجوا داشتم که پوپکی خوش‌خبر، نام‌های معطّر را در برابر دیدگانم مصوّر کرد! آئینه‌ای پیام‌نما در برابرم به تلألؤ نشست که با خطّی سبز بر آن رقم خورده بود:
«التَوَدُّدُ إلیَ الناسِ نِصفُ العَقلِ»1
موالی هشــتم عدل و مهــر و ایمان و دانایی، این پیام را بــه زیبایی برای ما فرســتاده بودند:
«دوســتی و مهرورزی با مردم، نیمی از خرد است.»
بر این کلام ســبز و پیام والا، بوسه‌ای نثار کردم و آن را به همة دوستانم هدیه دادم!
پی‌نوشت:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. ابن شعبه حرانی، «تحف العقول»، به تصحیح علی‌اکبر غفاری، ص 467.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑