یاد بود عاشورا
حسین، کشتة دیروز و رهبر روز است
قیام اوست، که پیوسته نهضت‌آموز است
تمام زندگی او، عقیده بود و جهاد
اگرچه مدّت جنگ حسین، یک روز است
توان لشکر ایمان، نمی‌رود از بین
ز فیض یاری حق، چونکه قدرت‌اندوز است
حسین و ذلّت تکریم ظالمان؟ هیهات!
که آفتاب عدالت، ازو دل‌افروز است
به نزد او که شهادت، به جز سعادت نیست
ردای مرگ، برایش، قبای زَردوز است
رهین همّت والای سیّدالشّهداست
هر آن که از غم اسلام، در تب و سوز است
هماره تازه بُود یادبود عاشورا
که روز حق و عدالت، همیشه نوروز است
حرارتی که ز عشق حسین در دل‌هاست
برای ظالم هر عصر، خانمان‌سوز است
«حسان»! حسین به ظاهر، اگرچه شد مغلوب
شکست اوست، که در هر زمانه پیروز است
مردان کربلا
گفتی: عجیب نیست که مردان کربلا
گشتند شرحه شرحه و رنجی ندیده‌اند؟
باور نمی‌کنم که بر آن چهره‌های سرخ
هنگام مرگ چین و شکنجی ندیده‌اند
گفتم: زنان مصر چگونه در آزمون
دستی بریده‌اند و ترنجی ندیده‌اند؟!
مردان مرد نیز به میدان عاشقی
در تیغ‌ها، درخشش گنجینه دیده‌اند
از شش جهت رهاشدگان دچار عشق
لطفی در این جهان سپنجی ندیده‌اند
آنان که عاشقانه سرودند از حسین
خود را اسیر قافیه‌سنجی ندیده‌اند
قیام سرخ حسینی
قیام سرخ حسینی، قیام بیداری‌ست
ز روی حضرت آئینه، پرده‌برداری‌ست
پیام نهضت خونین کربلا این است:
«سرِ بُریده نشانِ شکوه سرداری‌ست»
خدا کند که بفهمیم راز خونش را
و اینکه در سفر سرخ او، چه اسراری‌ست؟!
حسین، تشنة آب فرات...؟ هرگز، نه
حسین، تشنة یک جُرعه زمزمِ یاری‌ست
چو «حُر»، مُصمّم و ثابت‌قدم بمان در عشق
پیام خون خدا، عاشقان! وفاداری‌ست
به بام نیزه شکُفت و به لهجة خون گفت:
«عروج بر فلک سَروری، به دشواری‌ست»
حسین، ترجمة عزّت و ستم‌سوزی‌ست
نه «سین» و «سینِ» سیاه و جنون ادواری‌ست
سلام بر تو، امامِ خجستة پیروز!
ببخش اینکه تمنّای ما عزاداری‌ست
زبان خونِ تو را، نوحه‌خوان نمی‌فهمد
که سبکِ مرثیه‌ها، سبکِ کوچه - بازاری‌ست
سکوت می‌کنم و لب ز شِکوِه می‌بندم
وگرنه در دل من، حرف‌های بسیاری‌ست...!
منم که مُرده‌ام و مجلسِ عزا، دارم
تو زنده‌ای به خدا، در تو زندگی جاری‌ست
یا حسین...!
روی دستش، پسرش رفت، ولی قولش نه!
نیزه‌ها تا جگرش رفت، ولی قولش نه!
این چه خورشیدِ غریبی‌ست که با حالِ نزار
پای نعشِ قمرش رفت، ولی قولش نه!
باغبانی‌ست عجب! آن که در آن دشتِ بلا
به خزانی ثمرش رفت، ولی قولش نه!
شیرمردی که در آن واقعه هفتاد و دو بار
دستِ غم بر کمرش رفت، ولی قولش نه!
جان من برخیِ «آن مرد» که در شط فرات
تیر در چشمِ ترش رفت، ولی قولش نه!
٭٭٭
هر طرف می‌نگری نامِ حسین است و حسین
ای دمش گرم! سرش رفت، ولی قولش نه!