مهارت قدردانی و تشکر،لازمة زندگی موفق

قدردانی به شیوه‌ای اطلاق می‌شود که در آن، شخص از فرد یا افرادی که او را مورد لطف قرار داده‌اند، به صورت کلامی، غیر کلامی یا هر دو روش، سپاسگزاری کند.

با قدردانی از زحمات و محبّت‌های دیگران به آنها می‌فهمانیم که تلاش‌هایشان بیهوده صورت نگرفته است و ما قدر تلاش‌های آنها را می‌دانیم.

عمل قدردانی موجب یادگیری در دیگر افراد، به ویژه افراد خانواده می‌شود و آنها می‌آموزند که در قبال محبّت‌های دیگران، از آنها سپاسگزاری کنند.

قدردانی از الطاف دیگران موجب تقویت رفتارهای مثبت می‌شود؛ به این معنا که اگر کسی در قبال ما لطفی انجام داد، قدردانی از عمل او موجب می‌شود که این لطف را در مواقع دیگر ادامه دهد.

با قدردانی می‌توانیم خستگی زحمات و کوششی را که دیگران برای ما انجام داده‌اند، از تن آنها خارج کنیم و نکته‌ای که باید بدان توجّه داشت، این است که قدردانی باید بلافاصله پس از لطف دیگری یا دیگران نسبت به ما انجام بگیرد؛ در غیر این صورت، اثر و خاصّیت خود را از دست می‌دهد.

شیوه‌های قدردانی

در ادامه، برخی روش‌ها و شیوه‌های تشکّر و قدردانی را بیان می‌کنیم:

• سپاسگزاری و تشکّر کلامی از عمل آنها؛

• نامه نوشتن؛

• لبخند زدن؛

• به گردش بردن فرد یا افرادی که در حقّ ما ابراز محبّت کرده‌اند؛

• کمک کردن درکارهای خانه؛

• صرف وقت با دیگران؛ مثلاً مرد برای قدردانی از زحمات همسرش می‌تواند مدّت بیشتری از وقت خود را با او بگذراند و برعکس؛

• نگهداری بچّه‌ها؛

• حمایت از طرف مقابل و وفاداری نسبت به او؛

• گوش دادن همراه با علاقه به طرف مقابل.

چند نکته

• قدردانی باید دقیقاً از افرادی که لازم است، انجام گیرد؛ به این معنا که اگر بخواهیم از همسر خود در مقابل عملی که انجام داده است، قدردانی کنیم، باید این سپاسگزاری را از خود همسر انجام دهیم و نه از فرزندان؛

• کیفیت و کمیّت قدردانی باید متناسب با کیفیت و کمیّت عمل انجام شده باشد؛

• سعی کنیم در قدردانی، از شیوه‌های کلامی و غیرکلامی، توأمان استقاده کنیم؛ مثلاً تشکّر کردن به همراه لبخند زدن؛

• عمل قدردانی را محدود به سنّ اشخاص نکنیم؛ مثلاً نگوییم که چون بچّه است، نیاز به قدردانی ندارد؛

• موضوع یا مسئله‌ای که از آن قدردانی می‌کنیم، باید کاملاً مشخّص گردد تا فرد متوجّه شود که از کدام کار او قدردانی کرده‌ایم؛

• هرچند قدردانی و سپاسگزاری از زحمات دیگران امری بسیار پسندیده و حاصل تربیت صحیح انسانی است، امّا اگر ما همیشه به دنبال آن باشیم، یعنی توقّع داشته باشیم در مقابل خدمت یا کاری که در حقّ دیگران انجام داده‌ایم، از ما قدردانی شود، اشتباه کرده‌ایم و بی‌جهت خود را به سوی یک دنیای پر از غصّه و رنج هدایت کرده‌ایم؛ چرا که ما آن خدمت یا عمل را به خاطر اینکه از ما قدردانی شود، انجام نداده‌ایم.