سيّد محمّد پاکدامن شهری
یکی از تفاوت‌های عمدة زن و مرد، نحوة برخورد آنها با فشارهای عصبی و روحی است. مردها در این مواقع بیشتر گوشه‌گیر شده و در خود فرومی‌روند؛ در صورتی که زن‌ها به هیجان آمده، مسئله را مطرح می‌کنند. برای دست‌یابی به آرامش و حالت عادّی، مرد در جهت حلّ مسئله می‌کوشد و زمانی که مسئله حل شد، از لاک خود بیرون می‌آید]؛ ولی زن بیشتر نیاز به همدردی دارد.
مردان علاقه‌مندند مسائلشان را به تنهایی حل نمایند؛ لذا سعی می‌کنند مشکلاتشان را برای کسی مطرح نکرده و صحبتی از آن به میان نیاورند؛ مگر آنکه موضوع محتاج کارشناسی و تخصّص باشد؛ زیرا معتقدند وقتی کسی قادر به انجام کاری است، این نشانة ضعف است که از دیگران کمک بخواهد و البتّه زمانی که به کمک احتیاج داشته باشند، سعی می‌کنند با شخص مورد اعتماد مشورت کنند. به اعتقاد آنها، گفت‌وگو دربارة مسئله با کسی، به معنای درخواست کمک و یاری است.
بنابراین زن‌ها باید متوجّه باشند زمانی که مرد درخواست یاری ننموده است، راهنمایی و گوشزدهای زن ممکن است برای مرد مداخله محسوب شود و اعتماد به نفسش را جریحه‌دار کند؛ در صورتی که زن‌ها دوست دارند در مواقع ناراحتی با کسی حرف بزنند. زن‌ها روابط حمایتی را جست‌وجو می‌کنند. زن‌ها رابطه‌گرا هستند و مردها هدف‌گرا.
وقتی مرد خسته از کار روزانه به خانه برمی‌گردد، به آرامش و استراحت نیاز دارد. بنابراین به اخبار گوش می‌کند یا روزنامه می‌خواند یا مسابقة فوتبال تماشا می‌کند. خواندن روزنامه یا گوش کردن به اخبار، وسیله‌ای برای فراموش کردن مشکلات زندگی مرد است. اگر زن با حالات روحی مرد آشنا باشد، روزنامه خواندن مرد را بی‌اعتنایی به خود تلقّی نمی‌کند. گاهی اوقات روزنامه خواندن آقایان برای خانم‌ها غیر قابل تحمّل می‌شود.