روزی استاد فهیم و حکیم یک چک مسافرتی با ارزش و تا نخورده‌ای از جیبش بیرون آورد و خطاب به حاضران جلسه گفت: کدام‌یک از شما طالب این چک هستید؟ بی‌درنگ همه دست خود را بالا بردند. استاد چک را تا کرد و دوباره سؤال خود را پرسید؛ بازهم همه خواستار به دست‌آوردن آن چک بودند. استاد چک را در دستش مچاله کرد و بار دیگر پرسید. طبیعی بود که باز هم همه درخواست‌کنندة چک بودند. جالب اینکه وقتی استاد دانا و حکیم چک را زیر پای خود انداخت و لگدمال کرد، بازهم همة حضّار طالب آن بودند.
در این هنگام، استاد از این درس عملی خود رمزگشایی کرد و چنین گفت: این چک تا شد، مچاله شد، لگدمال شد، امّا از ارزش آن کاسته نشد و مطلوبیت و محوبیت آن نزد شما کم نشد. انسان با شخصیت، عاقل، فهیم و با کرامت هم، گاهی در ناملایمات زندگی تا می‌شود، مچاله می‌شود، امّا از ارزش او اندکی کاسته نمی‌شود.
بسیاری از خانم‌ها به من مراجعه می‌کنند و می‌گویند مادرشوهرم شخصیت مرا خرد کرد، خواهرشوهرم مقابل دیگران شخصیت مرا له کرد. من در پاسخ این افراد می‌گویم ارزش تو را کسی جز خودت نمی‌تواند از بین ببرد. او به شما ارزش نداده که بخواهد بگیرد.
استخوان‌های پیکر مبارک امام حسین(ع) و یارانش را زیر سم اسبان شکستند و نرم کردند؛ امّا نتوانستند از ارزش و شخصیت ایشان اندکی بکاهند.
شخص شما را ممکن است بشکنند؛ امّا شخصیت شما را کسی نمی‌تواند بشکند.
همان‌گونه که ارزش اسکناس به پشتوانة آن در خزانة «بانک مرکزی» است، ارزش انسان هم به پشتوانة ایمان او در خزانة غیب خداوند است. تو نگران کم و کاست ایمان و باورت به خداوند قادر مطلق باش؛ نه نگران قضاوت عجولانة مردم.
روانشناسان می‌گویند برخی از انسان‌ها از بیرون تقویت می‌شوند؛ در حالی‌که انسان عاقل از درون تقویت می‌شود؛ یعنی انسان‌های فرومایه همواره منتظر تأیید دیگرانند؛ با تأیید دیگران آرام و با تکذیب دیگران نا‌آرام می‌شوند. این نشانة آشکاری از تزلزل شخصیت آنهاست.
انسان باشخصیت و عاقل را به راحتی نمی‌توان آشفته کرد. در روایات ما مؤمن چونان کوهی استوار توصیف شده است که وزش بادها او را متزلزل نمی‌کند. خوشا به حال کسانی که در اندیشة رضایت خداوند هستند و دغدغة حرف مردم را ندارند! خوشا به حال آنان که لحظه به لحظه بر ارزش ایمان خویش می‌افزایند و نگران قضاوت و داوری مردم نیستند!
برو قوی شو اگر راحت جهان‌طلبی
که در نظام طبیعت، ضعیف پایمال است
آری! سعی کنیم فرزندان خود را انسان‌هایی قوی و مقاوم تربیت کنیم که از همان کودکی، خداوند در چشمشان بزرگ جلوه کند تا قضاوت مردم چندان برایشان مهم نباشد. بدیهی است که قوّت روحی پدران و مادران، لازمة موفّقیت آنان در بالا بردن قدرت روحی فرزندان است.