گلستانه

اولین شب...

این اوّلین شبی است که مولای من تویی

خوش دین و مذهبی است که آقای من تویی

با یک نگاه و گوشة چشم سیاه خود

زنده نما مرا که مسیحای من تویی

زیباترین بهانة بودن برای من

خوش یار و دلبرِ دل شیدای من تویی

مرغ خیال اگر به هوای تو پر زند

در باغ آرزو همه رؤیای من تویی

بی بودنِ تو بودنِ من چه نبودن است

چون هستی و وجود و تمنّای من تویی

در آرزوی دیدن روی تو جان دهم

چون بهترین نمای تماشای من تویی

گرچه چنین شبی تو امامم شدی؛ ولی

تو از ازل ستاره و مولای من تویی

محمد مبشری

آمدم دور تو گردیدم؛ ولی نشناختم

بارها روی تو را دیدم؛ ولی نشناختم

لاله از باغ رخت چیدم؛ ولی نشناختم

همچو گل کز دیدن خورشید می‌خندد به صبح

بر گل روی تو خندیدم؛ ولی نشناختم

کعبه را کردم بهانه تا بگردم دور تو

آمدم دور تو گردیدم؛ ولی نشناختم

در کنار «مسجد کوفه» تو را گفتم سلام

پاسخ از لب‌هات بشنیدم؛ ولی نشناختم

در حریم ساقی کوثر نگاهم بر تو بود

کوثر از جام تو نوشیدم؛ ولی نشناختم

در کنار مرقد شش‌گوشة جدّت حسین

خم شدم دست تو بوسیدم؛ ولی نشناختم

ای دل غافل که همچون سایه نزد آفتاب

پای دیوار تو خوابیدم؛ ولی نشناختم

در منی پیش تو بنشستم ندانستم تویی

با تو از هجر تو نالیدم؛ ولی نشناختم

در مسیر جمکران عطر دل‌انگیز بهشت

از نفس‌های تو بوییدم؛ ولی نشناختم

غفلت «میثم» ببین یک عمر رخسار تو را

در همه آئینه‌ها دیدم؛ ولی نشناختم

حاج غلامرضا سازگار (میثم)