مصاحبة رسانة انقلاب با مانوئل گالیانا روس، دربارة هالیوود
• در «ایران» وقتی کسی از حضور فرماسون‌ها و صهیونیست‌ها در پشت پردة سینمای جهان و هالیوود حرف می‌زند، به تندی با او برخورد می‌کنند و اتّهام می‌زنند که شما متوهّم هستید و همه چیز را توطئه می‌بینید. به نظر شما این مسئله واقعاً یک توهّم خودساخته است؟
در جلساتی که دعوت شده‌ام و در کنفرانس‌هایی که با دیگر متخصّصان داشته‌ام، راجع به بحثی به نام هالیوودیسم صحبت کرده‌ام. در آن صحبت‌ها به این مباحث هم پرداخته‌ام. من متوجّه شده‌ام هالیوود دارد سعی می‌کند که یک سری اقدامات سازمان‌یافته انجام دهد؛ از جمله از بین بردن برخی ارزش‌ها، بنیان‌های خانواده و... . به همین دلیل من و دیگر متخصّصان فکر نمی‌کنیم که این قضیه یک ابهام یا تئوری توطئه باشد. شاید یک انسان معمولی ایرانی یا اسپانیایی چنین فکری داشته باشد که این قضیه واقعی نیست و یک توهّم است؛ دلیلش این است که این افراد اطّلاعات کافی ندارند.
در غرب، اروپا و «آمریکا» هم کتاب‌ها و مقالاتی چاپ شده که در آنها اشاره شده است بازیگران، مدیران کمپانی، کارگردان‌ها و افراد مهمّی که در صنعت سینما هستند، با یهودی‌ها ارتباط دارند یا خودشان یهودی هستند؛ مثلاً کرک داگلاس (نام اصلی: ایشور دانیلویچ دمسکی) و آرنولد شوارتزنگر، از بازیگرانی هستند که اسم‌های خود را تغییر داده‌اند.
• چه سهمی از سینمای آمریکا و اروپا در دست این گروه‌های خاص است؟
به نظرم، تمام صنعت سینمایی که در اروپا و آمریکا هست، به هر نحو ممکن، یا در اختیار آنهاست یا در جهت اهداف آنها حرکت می‌کند. سعی دارند استانداردهای جدیدی را برای زندگی تعریف کنند، ارزش‌های سنّتی، خانواده و رابطة فرزندان با پدر و مادرها را از بین ببرند و همچنین دارند سعی می‌کنند به همة ادیان موجود، حمله کنند، غیر از یهودیت.
• شنیده‌ایم که پخش فیلم‌ها در دنیا، بدون مجوّز این سران یهودی ممکن نیست یا حداقل بسیار دشوار است. شما با این حرف موافقید؟ مصادیقی از آن در ذهن دارید؟
بله. تقریباً اگر فیلمی در جهت منافع آنها نباشد، برایش خیلی سخت است که روی پرده برود. مثل مل گیبسون با فیلم «مصائب مسیح» که وقتی روی پرده رفت، تا ۵-۶ سال نمی‌توانست هیچ فیلمی را کارگردانی کند. اگر مل گیبسون موفّق شد این فیلم را روی پرده ببرد، برای این بود که آدم خیلی شناخته‌شده‌ای بود و آشناهای زیادی داشت و قدرت و سابقة زیادی داشت؛ وگرنه اگر کسی بخواهد بلند شود و سبکی در جهت مخالف آنها بنیان بگذارد، تقریباً هیچ شانسی ندارد.
• آیا می‌توان به سینمای مستقل امیدوار بود؟ آیا می‌توان امیدوار بود که سینمای مستقلّی که خارج از حلقة قدرت ماسونی، صهیونیستی قرار دارد، بتواند سهمی در فرهنگ جهانی و دیپلماسی عمومی ایفا کند؟
جلوگیری از آن به تغییرات سیستماتیک نیاز دارد. برای رسیدن به این هدف هم به تغییرات سیستماتیک نیاز هست.
البتّه یک نمونه از سینمای مستقل می‌تواند همین چیزی باشد که در ایران وجود دارد و هرکسی می‌تواند در جشنواره‌های فیلم‌های کوتاه، آثار مستقل خود را به نمایش بگذارد. آن چیزی که با همین نام در اروپا وجود دارد، در پشت‌پرده‌اش باز هم نوعی کنترل می‌باشد.
پانویس‌های این مقاله
- •