... پیش از این، هرگاه به اوّلین ندای حضرت صاحب‌الزّمان(عج) در هنگامة ظهور می‌اندیشیدم و خطاب ایشان به اهل عالم را مورد توجّه و تأمّل قرار می‌دادم. از اینکه امام(عج)، حضرت اباعبدالله الحسین(ع) را معرّف خود، اعلام و با ذکر مصیبت رفته بر اباعبدالله(ع)، قیام خود را آغاز می‌کنند، در عجب می‌ماندم.
«إِذا ظَهَرَ القائِمُ(عج) قامَ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ المَقامِ وَ يُنادِي بِنِداءاتٍ خَمسَةٍ:
أَلْأَوَّلُ: أَلَا يا أَهْلَ العَالَمِ! أَنَا الإِمامُ الْقائِمُ؛
الثَّاني: أَلَا يا أَهْلَ العَالَمِ! أَنَا الصَّمْصَامُ المُنتَقَمُ؛
الثَّالِثُ: أَلا يا أَهْلُ العالَمِ! إِنَّ جَدِّيَ الحُسَيْنِ قَتَلوهُ عَطْشانَاً؛
الرَّابِعُ: أَلا يا أهْلُ العالَمِ! إِنَّ جَدِّيَ الحُسَينِ(ع) طَرَحُوهَ عُرْيانَاً؛
الخَامِسُ: أَلَا يا أَهْلُ العَالَمِ! إِنَّ جَدِّيَ الحُسَيْنِ(ع) سَحَقُوهُ عُدواناً؛1
هنگامی که قائم(عج) بین رکن و مقام ظهور می‌کند، پنج ندا را فریاد می‌کند:
اوّل: ای اهل عالم! من قائم هستم!
دوم: ای اهل عالم! من شمشیر انتقام گیرنده هستم
سوم: ای اهل عالم! همانا جدّ من، حسین(ع) را تشنه به شهادت رساندند.
چهارم: ای اهل عالم! همانا جدّ من، حسین(ع) را عریان ساختند؛
پنجم: ای اهل عالم! همانا سر جدّ من، حسین(ع) به خاطر دشمنی جدا گردید.»
آموخته بودم که اهل منطق در بیان شرایط تعریف استدلال کرده‌اند که:
معرِّف باید آشکارتر و شناخته شده‌تر از معرَّف باشد تا مقبول شنونده واقع شود. از اینجا لازم می‌آمد تا پیش از واقعة شریف، چنان امام حسین(ع) و مصیبت رفته بر ایشان و خاندان طاهرینش بین خلق عالم شناخته شده به حقّ و مظلومیّت باشند و چنان دل‌ها متوجّه ایشان شده باشد که در هنگامة ظهور، به عنوان معرِّف، مؤیّد و پشتیبان خونخواه شناخته شوند.
زیارت اربعین و گرد آمدن ساکان اقصاء نقاط زمین در جادة بلندی که به «کربلا» ختم می‌شد، پرده از بسیاری رازها و از جمله آن خطابة بلند برداشت.
زیارت اوّلین باقی‌ماندة کاروان اباعبدالله الحسین(ع)، حضرت امام سجّاد(ع) و زینب کبری(س) و همراهانشان و نزولشان در کربلا، پس از شهادت امام، مأموریت خاصّ بنیان‌گذاران اربعین بود تا به‌رغم تلاش مذبوحانة بنی‌امیّه، واقعة کربلا و قیام امام حسین(ع) همة محدودیت‌های زمانی و مکانی را در هم شکسته و در همة زمان‌ها و زمین‌ها تا به وقت ظهور امام زمان(عج)، جاری و ساری شود.
به عبارت دیگر، از اوّلین اربعین، اساس طرحی و بنیان بنایی ریخته شد؛ بلکه به مدد آن، خونخواه امام بتواند در اوّلین روز خونخواهی، خود را معرّفی و قیامی را آغاز کند که سرانجام به ریشه‌کن شدن همة بنیادهای کفر و شرک و نفاق در عرصة زمین می‌انجامد.
در وجهی دیگر، آنگاه که امام، خود را انتقام گیرنده و قائم و به پا دارندة عدالت
معرفی می‌کند، ضرورتاً برای همة ساکنان عالم می‌بایست بنیان‌گذاران ظلم و ستم شناخته شده باشند تا خود را برای یاری «هادم أبنیّة الشّرکِ وَ النّفاقِ» آماده سازند.
از این روست که عرض می‌کنم شکوفا شدن غنچة اربعین در دشت «نینوا» و گردآمدن جمع کثیری از ساکنان زمین، از هر رنگ و نژاد و زبان در ایّام اربعین، نویدبخش فراهم آمدن شرایط لازم واقعة شریف ظهور است. اربعین را و زیارت اربعین را باید پاس داشت و با ذکر بلند «وَ نُصرَتی لَکُم معدّةٌ» خود را مهیّای نصرت و یاری مردی از سلالة مبارک خون و قیام حضرت اباعبدالله الحسین(ع) ساخت؛ شاید که از کوفیان عهدشکن و غدّار، باز شناخته شویم.
خطاب نُصرتی لکم... در هنگام قرائت «زیارت اربعین»، خطاب زائری است که خود را مهیّای یاری خونخواه و منتقم صاحب حقّ و خون می‌سازد؛ چنان‌که از خداوند طلب می‌کنیم:
«أَسْأَلُهُ أَنْ يُبَلِّغَنِي الْمَقَامَ الْمَحْمُودَ لَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ وَ أَنْ يَرْزُقَنِي طَلَبَ ثَارِي مَعَ إِمَامٍ مَهْدِيٍّ هُدًى ظَاهِرٍ نَاطِقٍ بِالْحَقِّ مِنْكُم؛
و از او می‌خواهم که برساند مرا به مقام پسندیدة شما در پیش خداوند و روزی‌ام کند خونخواهی شما را با امام راهنمای آشکار گویای به حق که از شما خاندان است.»
مبارک باد ربیع‌الاوّل و آغاز امامت خونخواه اباعبدالله الحسین(ع) که از اربعین گذشتند!
والسّلام
سردبیر
پی‌نوشت:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. يزدی حائری، علی، «إلزام الناصب في إثبات الحجة الغائب»، بيروت، چاپ اوّل، 1422 ق.، ج2، ص 233.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑