شیعه و محبّ اهل‌بیت(ع) لازم است با امامش در ارتباط باشد. هرچه ارتباط بیشتر، بهتر. گرچه اهل‌بیت(ع) از نیّات شیعیان هم مطلّع هستند، امّا ابراز و به زبان آوردن حاجت، خودش یک نحوة ارتباط بیشتر با امام است. از این جهت، انسان هنگام عرض حاجت، آن را به زبان بیان کند، بهتر است.
در زمان حضرت امام هادی(ع) شخصی از یکی از شهرهای دور، نامه‌ای نوشت [که] آقا من از شما دور هستم، گاهی حاجاتی دارم... مشکلاتی دارم ... [چه کنم؟] حضرت در جواب ایشان نوشتند:
«إِنْ كَانَتْ لَكَ حَاجَةٌ فَحَرِّكْ شَفَتَيْكَ، فَإِنَّ الْجَوَابَ يَأْتِيك؛1
اگه حاجت داشتی، لبت را حرکت بده، حرف بزن، بگو... جواب به تو می‌رسد.»
پی‌نوشت:
صفحهٔ ۵۸
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. بحارالانوار، ج50، ص155.
منبع: «روح مجرّد»؛ یادنامة سیّدهاشم موسوی‌حدّاد، ص ۱۷۹.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑