آبانماه سال 1375ه .ش. بود که پیششمارة اوّل نشریة موعود چاپ و عرضه شد. چشم برهمزدنی، بیست و سه سال را پشت سر گذاشتیم تا امروز که دویست و هفدهمین شماره از موعود فراروی شماست.
راه پر فراز و نشیبی پیموده شده است؛ زمانی در داغترین روزهای تابستان و زمانی دیگر در سردترین روزهای یخبندان. گاه با حضور همراهان صمیمی و گاه در غربت و تنهایی؛ امّا در همه وقت، هزارة غیبت و غربت امام عصر، اواحنا له الفداء را در نظر میآوریم و انتظار شگفتآور ایشان را برای از خامی به در آمدن ما انسانها، کنده شدن جامههای خودکامگی از اندامهای ناراستمان، بیرون رانده شدن خوی توسنی از سرهایمان و... و برگشتن به سوی خانة پدری مهربان که ما را به خود میخواند.
چه شیرینیها که به کاممان رسید و چه آفتها و بلایا که به ما نرسید؛ در حالیکه استحقاقش را داشتیم. چه وعدهها که شنیدیم و به امید اجابتش از سوی وعدهدهندگان، دلخوش داشتیم و چه بیوفاییها که دیدیم و آنهمه را به روی مبارک مولایمان بخشیدیم.
ما و همة همراهیکنندگان، پا به پای موعود قد کشیدیم، بالنده شدیم تا به امروز که بیست و چهارسالگی خودمان را به شادی نشستهایم و به حقیقت، بیش از این در این سرای بیکسی به سر نبردهایم؛ اگرچه شناسنامهها دوران کهولتمان را فریاد میکشند.
این «موعود» بود که به سوی ما آمد و حجّت را بر ما تمام کرد، دربارة عهد معهود خداوند متعال برای وفاداری با امام مبین و خاکساری بر آستانش تا به وقت آمدنش.
این موعود بود که تکلیف اتمام حجّت بر پیرامونیان را بر ما حمل میکرد، دربارة فراخوانی مردمان به سوی یگانهمردی که همة حقیقت زندگی و سرزندگی را در خود و با خود داشت و آنچه که نوشتیم و گفتیم و عرضه داشتیم، جز انجام تکلیف نبود؛ گرچه از مقبول افتادن اعمالمان در پیشگاه حجّت خداوند متعال بیخیریم، امّا امیدواریم؛ امیدواریم به آنکه آن قادر متعال، حضرت ربّ العالمین، ما را به شفاعتش ببخشد؛
به واسطة کاستیها عذابمان نکند؛
به دست مبارکش رزقمان دهد؛
با انگشت اشارتش هدایتمان نماید؛
با لطف بیکرانش از وادی گمراهی برهاندمان؛
به بلندی قامتش، برکشدمان؛
حوائجمان را برآورد...
و به دیدارش چشمانمان را روشنایی ببخشد؛ انشاءالله.
چنانچه توفیق رفیق را همان شود، نشریه را به همین صورت و سیما بر کاغذ تقدیم خواهیم کرد و چنانچه میسور نشود؛ چنانکه شواهدش آشکار شده تا به وقت معهود، به صورت نسخة الکترونیکی به انجام خواهیم رساند؛ ان شاءالله.
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته.
٭٭٭
«اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي بِهِمْ وَ لَا تُعَذِّبْنِي بِهِمْ وَ ارْزُقْنِي بِهِمْ وَ لَا تَحْرِمْنِي بِهِمْ وَ اهْدِنِي بِهِمْ وَ لَا تُضِلَّنِي بِهِمْ وَ ارْفَعْنِي بِهِمْ وَ لَا تَضَعْنِي وَ اقْضِ حَوَائِجِي بِهِمْ فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ وَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيم.»
پینوشت:
پانویسهای این مقاله
- ۱
1. فرازی از دعای حضرت علیّ بن موسی الرّضا(ع) قبل از آغاز نماز شب.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑